Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Tout va bien.

Y'a pas de problème.

Hoxe acto de degradación á tarde na Facultade de Filoloxía. Ben. Lectura, uns petiscos, tomarlle algo antes da cea, cear e despois andar a rolos pola Coruña adiante.

Mañá -sábado, burricáns!- tocará intentar chegar á vila. Village people. Churrasco? San Pedro? Haberá alguén? Luck runs out.

O que não te mata tórna-te mais forte.

Foi un curso curioso, con moitos momentos complicados e duros de afrontar, mais todo saiu ben ao final. E se algo non saiu ben, non importa. Dá igual. Mostre as súas cicatrices. But we die hard...

Se nos matan o can... Mercamos outro can.

Durante este curso -atentos coa merda de exposición e consideracións cutreiras nas que vou ir caendo-  apareceu moita xente boa, ningunha persoa mala, encontrei un dos mellores libros que lin en tempo (O bosque harmonioso) e fomos facendo segundo viamos. E os erros... Dan igual. O que não te mata tórna-te mais forte.

A idea de ser forte non é algo que atraia moito, mais en inglés vaca dise cow.

Risefalldownriseagain.

Volveremos nuns días, se a vida acompaña. We die hard.

E unha cousa... Parabéns, Vito! Alegrón enorme! Arrasa!!! Xa o celebramos onte por ela na casa e teremos que facelo cando a vexamos outra vez!

Dá igual.

Dá igual.

Dá igual.

Dá igual.

Dá igual.

Dá igual. Dá absolutamente igual.

Dá igual.

Dá igual.

Non importa.

Pracer anal. Pracer anal. Pracer anual. Desastre anual. Pracer anal.

Dá igual. Non importa. Encontrar o tempo é perder o momento.

Son desigual. Dá igual. Mañá xa é xoves.

Vida polisilábica. Mínimo pracer. Dá igual. Pracer anal. Hei! Hei! Hurra!

Dá igual. Dá igual. Dá igual.

O mar! A euforia! A fraternidade! Morra o Dantas! Pim!

Madeira escura bosque erro. Non importa. Dá igual. Morra o Dantas! Pim! Morra, morra, morra! Pim!

Francisco Franco. Francisco Franco. Francisco Paco Franco. Paco. Morra o Dantas! Velocidade. Almanaques franquistas.

O mesmo camiño. Dá igual.

A torta de chocolate.

A fraternidade.

O tempo.

As vacas!

As vacas!

E unha soa sardiña.

De chave, chaveiro.

Feito xa o último exame, agora toca espallarse polo ar. Arrrggg... Teño setenta para setentembro.

Plan para a noite: confuso.

Plan para o resto de noites: confuso.

Té: si.

Chá: chá é té. Té: si.

Metallica agarda por nós! Alá vai! Mastodon agarda por nós! Miña nai! O resto tamén agarda por todos nós! Betagarri! Zutik! Zutik! Zutik!

Verán, borrascanticiclón, microclima, turista, festas orquestras de a peso, me das un beso te doy otro en la caluga, take your silly words e todo iso.

Verán, mal te vexo!

O venres temos o acto -sexual- da graduación. 18:30. Lerei o discurso, seica. Mal non pode ir, tendo esta clase de influencias oratorias.

Samo acércase ao micrófono:

¿Qué hora es? Son las diesiocho y treinta minutos. Tiene seTENta y DOS horas, a partir de este momento, el embajador de hispánicas para abandonar la facultad de filología, en solidaridad con inglesa y todo el pueblo de filología inglesa. Váyanse al carajo!

E despois, cea, saír e intentar -día seguinte, burros- volver a Muros despois de moitísimo tempo.

A euforia, a euforia, a euforia, a euforia é un invento. A euforia, a euforia. Bah! Bah!

Todos estes mandamentos resúmense nun:

ONDE ESTÁN AS BAILARINAS?!

Hace unos días caía muerto un policía.
Tres iban a ser los disparos que acabaron con su vida.
Hace unos días mataron a un policía.
Ejemplar trabajador, esposo y padre de familia.
Al día siguiente nadie hablaba de otra cosa,
al día siguiente no existía otra noticia.
Al día siguiente asistimos a su entierro y lloramos.
Cuando dijeron llorad, obedientes. Lloramos.
Dolidos por la pérdida de ese gran hombre,
hicimos nuestro el dolor de aquella familia.
Calificamos de inútil aquella última muerte.
Exigimos y rogamos, suplicamos que así fuese.
Sentimos nuestro cada pésame enviado.
Con él, dijeron, nos han matado a todos.
Guardamos luto y un minuto de silencio
junto a las Autoridades de cualquier color y signo.

Fuimos testigos de todo ese gran teatro.
De los comunicados de condena y de repulsa.
De las banderas que hondeaban a media asta,
de esa inmensa mayoría, de sus gritos,
del ya basta. Basta.

Asistimos a todas las concentraciones.
Fuimos a las mil y una manifestaciones.
Vestimos lazos de todos los colores.
Sus palabras permitieron que no dijésemos nada.
Aquellos días vestimos de tolerancia.
Cerramos filas en torno a la Democracia.
Ciudadanos bien, ciudadanos de bien
acusan no sé qué,
acusando a no sé quien.

El mismo día hubo una muerte sin noticia,
una de tantas que no se rentabilizan.
Una de tantas en las que es algún obrero
el que al igual que al vacío cae también en el olvido.
¿Qué valor tiene la muerte de un desgraciado?
El mismo valor que tuvo su nacimiento.
¿Dónde están sus viudas? ¿Dónde?
¿Dónde están sus hijos?
¿Dónde las condolencias?
¿Dónde tanto y tanto grito?

Fuimos testigos de todo ese gran teatro.
De los comunicados de condena y de repulsa.
De las banderas que hondeaban a media asta.
De esa inmensa mayoría,
de sus gritos, del ya basta.

Basta ya. Basta ya.

Ni sus manos son tan blancas.
Ni son blancas sus palomas.
Ni es tan blanca su bandera.
Ni tampoco sus entrañas.
Su cal si que es blanca.

En plan sen dicir palabra.

Cando un está de exames, a procrastinación fai del un trapexo.

Ultimamente perdo o tempo na páxina de Setlist, entre outras cousas.

Outras cousas como ver documentais sobre o Metal.

Perder o tempo.

Boas, amigos e amigas da manutención abusiva! Hoxe contamos coa presenza neste cutre bloguiño da última filóloga hispánica medianamente entrevistábel: Lucía. Como non podería ser doutro xeito, comezaremos como cómpre. Lucía, que lo?

Pues nada, por aquí procrastinando...

Como xa dixen antes, andas metida no alegre tema da filoloxía hispánica. Que poderías dicir dunha carreira como hispánicas na Coruña? Podes contestar, inclusive, sen ameazas.

Está muy arriba, uno siempre sube a filología. Es muy gris. Hay gente que pasea perros, un día se paseó un tipo en bata que se había ido del psiquiátrico que hay por allí. Desde que prohibieron fumar en los pasillas está en declive. En junio vienen hordas de economistas, aparejadores e informáticos que invaden nuestra biblioteca. Descubrí que hay un poeta que se llama Lorca que mola mil, flipas... Está guay para ir de reenganche. El magosto arrasa. Y... Quemaría a 2 o 3 profesores (¿esto es una amenaza?) y santificaría a Nodar, Yagüe y Celso. San Nodar fiesta nacional...

Unha vez rematada unha carreira, un sempre se ve na obriga de pensar en qué perderá o tempo despois. Que posibilidades manexas?

Irme. Lejos. Muy lejos.

Hai pouco fixeches o CAP e realizaches as prácticas no mesmo instituto ca min, coa mesma titora. Titora á marxe, como foi a experencia de dar aulas?

Curiosa. Hay mogollón de adolescentes. Yo pensé que se habían acabado cuando terminé el instituto, pero no, sigue habiéndolos y hasta me hacían caso cuando les hablaba de las vanguardias. Está guay eso de poder contarle un montón de milongas a gente pequeñita y que aun encima te crean...

É verdade que ao teu primoxénito pensas chamalo, directamente, José Cuervo?

Sí, y lo llevaré a jugar con tu primogénito Azpilicueta.

Para quen queira ir guindarche petunia untadas en ketchup, diremos que vives por Bastiagueiro. Que opinión che merece a estatua do Che que puxo Gelo na rotonda? Sexamos francos, a quen porías ti?

Deberían cambiarla por una estatua de Stalin en invierno.

Unha sección que ultimamente causa sensación. Fálanos das túas tres peores borracheiras:

Una en la que me quede dormida en la paloma de la Plaza de Pontevedra y luego a media mañana subimos a filología a ver un recital de Méndez Ferrín, que no vino, y acabé a las 4 de la tarde en urgencias por una gastroenteritis, que compartieron solidariamente Pablo y Brais. Otra en la que llegué a mi casa y ante la imposibilidad de que las cosas dejasen de moverse me tuve que ir a dar vueltas por el jardín en bragas y me acabé quedando sobada en la hierba con mi perro y mi gata. Y luego pues lo mítico de vómitos, esguinces, exhibicionismos varios, no poder hablar ni entender nada cuando me hablan, volver a Bastiagueiro andando desde Coruña... Bu! sin más...

Os chineses piden auga quente nos casinos. Que cres que se inventarán os chineses sobre os galegos?

Dicen que llevamos un pulpo en la cabeza para aumentar el riego sanguíneo, lo que reduce a un 0,008753% las probabilidades de que tu lengua explote por mucho tiempo que lleves de pie... Flipa....

Agora que o Barça gañou o triplete, non che parece todo máis aburrido?

Que bah! Habiendo torneos tan divertidos como la copa de confederaciones, tan emocionantes... O si no la sub-21, que juegan genial, un control... Una técnica.... Iban primeros de grupo, ¿no?

Oh! Si! Agora ese momento no que poño palabras ao tuntún e ti pos o primeiro que se che pase polo bulbo raquítico:

Finlandia: Boli bic
Metal: Oscuro
Pelo: Tequila
Quilogramo: Correcaminos
Frankenstein: Salchicha

Todo o bo ten unha fin. Até aquí o noso tempo, rapaza. Graciñas pola túa colaboración e todo iso. Vémonos nas bibliotecas! Unha aperta forte!

Mu! O  como diríais tú y Ion: Vete pa tu puta casa!

morreu polas ás
morreu e mantívose doente
e preguntou a todos
    cando chegue co meu nome
    deixarédesme marchar?

As palabras non teñen utilidade.

Indiferenza.

Son as doce.

As once.

Dez! Van nove.

Oito e pico. Sete mal contadas.

Seis e levo unha, cinco. Catro mesas para unha pata.

Tres tristes douses.

Un.

Cero rima con cero e remata esta entrada.

-non fagades caso ao que estades a ler. a consciencia é un invento. a consciencia é exactamente idéntica á idea de tocar o baixo, ver un partido e ter fame. os mistos son o cabreo. os mistos son xenreira pura. guindade mistos. facédeo por todos nós. que temos consciencia sabedores de que é un invento. zizou-

cando todos os músicos sexan violinistas
todos os peixes serán linguados

Correndo. Correndo. Correndo. Correndo. Marchou correndo. Fixo un ruído moi parecido ao das tartarugas que caen a rolos polas costas. Correndo. Correndo. Como se fose o último que ía facer na súa vida e sen se amputar nin un só ollo, marchou correndo. Correndo.

Deixou os apuntamentos debaixo da mesa de traballo e marchou correndo. Escribiu tres ou nove brincadeiras cun xiz azul baixo os pés para correr máis rápido.

Non avisou nin ás inimigas máis afastadas (lonxe é algo relativo, pois se estás exactamente onde fica lonxe estás realmente preto dese lugar, claramente). A súa nai petou nas portas preguntando por ela, mais marchara correndo e a xente só lle indicaba que Muros ten xa menos gaivotas a estas alturas da partida.

O mundo toleara. Igual marchara debido a iso.

Alén disto, escribira cun xiz azul tres ou nove brincadeiras baixo os pés. As mulleres bulen.

Ela marchara.

Non importaba.

Había música, libros e unha bandeira de Angola.

O conflito lingüístico fica resumido na dicotomía horizontal/vertical.

Vertical implica a morte do individuo.

Horizontal implica pracer.

É dicir, non puidemos ficar na vila. Como iamos ficar?

Nada, arrincamos segundo espertamos, que foi cando comezaron a petar na porta. Petaron cos cotelos, que é como se peta sempre. Non coas mans abertas, como fan os evanxelistas (relixiosos do carallo).

Saímos pola xanela traseira do cuarto. Non intentes abrir unha xaneliña con dúas sandías en lugar de mans.

O polbo que levabamos na cabeza a modo de perruca imposibilitou que vísemos o control que a policía estatal montara un quilómetro despois da estación de servicio. Vicio. Case todos os policías aquí eran conservadores, no que refire aos prebes e os condimentos. Odio este estado. Como iamos ficar? Non podiamos.

Conseguían esquivalo, malia ter o chan cheo de tonas de laranxa. O almorzo rebosáballe (ela sempre me mira cando a miro) pola comisura dos labios. A vila ficaba xa lonxe. Alcanzou un anaco de torta de amorodos e deuma a probar: Os vermes pensaban na nosa carne e na de todos os que deixabamos atrás. Confiaban na nosa carne.

Coma sempre, había un tolo no medio da estrada. Matariamolo sinxelamente porque lle imitaba a todos os nosos antigos amantes. Non o matamos. Mireina. Miroume. Ela sempre me mira cando a miro.

Fuximos.

Alguén rebentara a nosa felicidade había tempo e só había estrada que percorrer. O resto non tiña importancia.

O almorzo é, case seguro, a comida máis importante do día.

E mercou un can.

Meteuno no útero.

E finxiu un parto.

Foi lamentábel.

Desde hai uns días hai néboa en Oleiros.

Séntalle ben a néboa a Oleiros en xuño.

Ceo gris.

Nada detrás.

E diante? O baleiro.

Primeiro:

Estudo duro das materias das que me examinarei en setembro.

Datas: de luns a venres, desde finais de xuño até as propias datas do exame.
Lugar: no meu cuarto e nas bibliotecas que me deixen pasar.

Segundo:

Optimus Alive.

Grupos a ver: Metallica, Slipknot, Mastodon, Tv on the Radio, The Vicious Five e os que se poidan.
Datas: saída 8 de xullo, volta 10 de xullo.
Lugar: Paseo Marítimo de Algés, Oeiras, Lisboa.

Terceiro:

Festival Arreaocabo.

Grupos a ver: Betagarri, Lamatumbá, Boikot, Twenty Fighters.
Data: 18 de xullo.
Lugar: Celeiro.

Cuarto:

Maratón Fútbol de Salón de Baño.

Funcións a desempeñar: controlador de marcador e estatísticas variopintas, home sudado con fígado fóra.
Datas: 31 de xullo, 1 e 2 de agosto.
Lugar: Polideportivo de Miraflores, Muros.

Quinto:

Castelo Rock.

Grupos a ver: Siniestro Total, Boikot, Kogito, Ruxe Ruxe, Gatillazo, Doomsday clock.
Datas: 7 e 8 de agosto.
Lugar: Muros.


De momento, até aí. Agardo máis propostas. Saúde!

Chegou feita merda, chorando (mais ben, intentando dar a impresión de estar a chorar). A vida non era o que ela esperaba. Nada ía saíndo como pensara nos bancos do parque mentres poñía nomes a todas as vellas que pasaban.

Chegou feita merda, sen ter puta idea de literatura soviética. As bragas había varios meses que non coñecían o sabor da versión que Eroski fixo do Ariel. Podíase saber o número exacto de días que as lavara por última vez se se contaban os aneis que había nas marcas do mexo e da merda. Contando os aneis como se fose unha árbore. Paleoecoloxía xenital.

Pediu que a escoitase durante uns minutos.

Obviamente, esquecera rotundamente todas as veces que lle tiña fallado. E non comprendeu que lle pechase a porta na cara, subise un pouco o volume da música e non quixese saber máis do asunto.

Chegou feita merda e, tal como chegou, marchou.

Marchou, como marchan todas.

Marchou coas gomas das bragas dadas de si propias. Bragas que non se mantiñan no seu sitio. Bragas polos nocellos. As bragas están unicamente definidas pola súa púbica situación, emprazamento. Bragas na boca non son bragas: son fenómenos atmosféricos. Choiva.

Obviamente, esquecera rotundamente o nome de case todos os nomes de varóns que a tiñan bicado intimamente (pescozo-ouvidos-clavícula) en favor do nome doutro varón con carreira case rematada.

O café axudábaa.

Todo soaba como se fosen problemas, mais as bragas non dicían o mesmo:

-Por aquí todo ben. Adiante.

Ela tamén sabía que, despois de tantos fracasos e tantos intentos de erguer a mirada (fracaso), non importaba nada moito, realmente. As bragas.

E marchou, como marchan todas.