Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

mecano en bjork!

Bali-Barcelona-Berlín-Beijing-Bos Aires-Bahamas-Belice-Bilbo para nos rir deles-Plátano Balú.

Plátano Balú.

Non teño calor nin frío...

Perdida para sempre a capacidade de sorpresa.

Todos sabemos que aquel primeiro combate do Street Fighter II no que se produciu un duplo k.o. (double k.o.) supuxo unha lección sobre como se poden vir a baixo os horizontes de expectativas.

Cando había máis de 4 rondas no Street Fighter II, algo estaba a pasar.

por riba do metro oitenta
ningunha muller
sabe compartir unha cama

e
por debaixo

por debaixo
tampouco

Ningunha foca di que pertence a unha patria.

Todas as focas teñen bigote.

Matémolas a todas.

Por que estás soa?

Cando mates 113 focas, de dentro da 114 sairá un cisne.

Despois seguirás matando focas?

En Inglaterra os muros son focas.

Ker ne bomo, da bo kdo, da bodo izgubili? Če ne bi, če gre!

Je kdo rekel -I -, da vedno samo slovo Gluecifer. Včeraj je zvenel Titanium sončni zahod. Danes zjutraj poskušali na z Coplas črne inquietud in druge podobne hostias.

Rekordnih Betagarri je nekaj manjših dragi kamni in naziv, je eden izmed njih.

Bizitzari txistuka.

Rekordnih Betagarri je z naslovom žvižganje za življenje.

Zasebne lekcije v strahu. Raiarse? Ne. I? Ne, nisem.

Danes zjutraj se potrudil z dne Put me ploščo. Nada.

Vse stranke končal v tie. Vse pesmi končal v tie. Vse sreče konča v tie.

Mi piščalka za življenje?

Še vedno, ko gre gor vsi prekleto? In to resno whistle?

Če so vsi opravili najboljši, let's pozabi.

V samo slovesov Gluecifer. V samo pozdravlja vse sranje.

Ko se je začelo vse-vse - s tem, da je spomin os neumnosti trenutek je bil pesem, ki zahteva odpuščanje. Je zahteval, da se odpustil. Zdaj pesem sprašuje, kot sem pustimo, da se oprostim?

Mi piščalka in ne entedemos, kot je, da se izgubi, če ne bi, če gre.

Como non imos ser quen de estar perdidos? Se non temos onde ir!

Hai quen dixo -eu- que nunha despedida sempre soa Gluecifer. Onte soaba Titanium sunset. Hoxe pola mañá probouse con Coplas de negra inquietud e outras hostias similares.

O novo disco de Betagarri ten unhas pequenas pedras preciosas e o título é unha delas.

Bizitzari txistuka.

O novo disco de Betagarri titúlase Asubiando á vida.

Clases particulares de medo. Raiarse? Non. Eu? Non, eu non.

Esta mañá probouse con Put me on a plate. Nada.

Todos os partidos acaban en empate. Todos os poemas acaban en empate. Toda a felicidade acaba en empate.

Asubiamos á vida?

Aínda despois de foder todo? En serio que asubiamos?

Se todo pasou a mellor, esquezámolo.

Nas despedidas soa Gluecifer. Nas benvidas soa calquera merda.

Cando comezaba todo -todo- isto, lembro que un eixe da estupidez do momento era unha canción que pedía perdón. Pedía que a perdoasen. Agora a canción pregúntase como me vou perdoar?

Asubiamos e non entedemos como é que estamos perdidos se non temos onde ir.

1. Se ten bigote, é unha foca.
2. Se son máis de 60, son todas focas.
3. Se toca a gaita, cachorro foca.

A cebra non ten que correr máis que o león.

A cebra ten que correr máis que as outras cebras.

Texto.

-en compostela hai tempo que non hai sol ou case non hai sol e chove e vas con paraugas tan grandes como o metro cadrado que está ao teu redor e non hai máis mundo en compostela nin en todo o país que o teu metro cadrado e todo o que pode defender o teu paraugas-

-volverei antes de saír o sol?-

-ninguén chorou-

Imos a Chantada. O resto xa se verá.

Nalgún sitio entre unha excusa e unha mentira...