petxo os ollos e o teu cabelo debuxa no ceo un sinfin de espirais, espirais vermellas.
caendo por unha costa extinta. a txorima vístese coa sangue da soedade de ken non eskece. continúo caendo por unha costa inexistente. afúndese no ceo o pranto do festival de dor máis cruento ke os teus beizos iluminaron. ó final da costa inexistente un vacío, vacío vermello.
.