Este día dudo ke se me chante na memoria. Un de tantos cando é inverno.
Non vos pasa o mesmo? O inverno engúlese a tolemia, no senso de ke maniata con rutina e monotonía a capacidade de que non saiba ke será o próximo en pasar.
Remata co inesperado.
Por eso odio o outono, por ver ke a noite lle pode ó día.
E ke podo faser? Botarme a correr á choiva?
E esto non é unha palla mental, é un puto coito coa miña vida.
.