A tele apetrena. Dios...
Apetrena de carallo.
Hoxe por hoxe rajaríalle a cara a cada vendedora de notisias malchamadas periodistas. Vomitaría nos dentes de todos eses putos publicistas, deses comerciantes ke nos incrustan entre seja e seja tontadas ke non nesesitamos pa enrikéselos e ke lles poidan mercar ás súas rubias teñidas peperas kousas de merda ke kren precisar.
Buskarei durante este frío inverno o coitelo máis oxidado do fondo do mar para abrirlle o bandullo ó gran bankeiro e alimentar coas súas tripas ó porco dos probes.
Estaremos todos na eskina do edifico do gran político para abrilo en dous a golpe deses putos tratados, constitución, pactos ke só nos alonxan dos noso irmáns.
No maior estadio, en Maracaná, na Bombonera, en Riazor, no recinto máis lindo que poidamos atopar, o pobo reunido verá arder bispos, grandes comisarios, alcaides, ao presidentes de cada gran empresa ke martiriza familias aos poucos.
Por ke cando as cousas van mal hai despidos e cando van ben non se reparten os beneficios?
Juan Carlos a pico e pala.
.