Son unha alma perdida
que treme pola inquedanza,
o peixe que ve
que a súa charca evapora.
Mil razóns e unha soa persoa.
Morro de ver indeferencia
polo vendaval que se achega,
soño co espertar da luz
que no fondo da caverna mora.
Mil razóns e unha soa persoa.
Permanezo no soño, no letargo,
ante a soidade,
esperando a alma perdida
que no mundo aínda non chora.
Mil razóns e unha soa persoa.
Sangue e terror, morte e odio,
regras do xogo macabro da vida,
os dados trucados...
e ruleta non xira.
Autor: hfuerhgwy/ferreira
Antes muerta que sencilla,hai que sencilla,que sencilla...
Fecha: 11/04/2005 17:09.