Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Mañá teño exame parsial de historia.

Éntrame a idade media.

Dúas prejuntas.

Unha é cun comentario de texto. O texto que vai entrar e de un de catro de xa fixemos en clase. E vale 3'5. Inda non preparei nada.

A outra prejunta é de desarrollo. E é unha de estas tres:
1.-O reino visigodo de Hispania
2.-A alta idade media
3.-A baixa idade media

O dos visgordos inda o levo. O sejundo tema é enorme e sempre me lío. O terseiro é cortiño pero apenas o catei.

Komo será o exame? Como resultará? Se me cae o sejundo tema na prejunta de desarrollo cortome as bólas.

Fajan sus apuestas!

facultade, casa,
facultade, casa,
clase, cama,
biblioteca, escritorio,
chipita, mondarinas,
pilar yagüe, mark knopfler,
bancos verdes, flexo azul...

vida sinusoidal decembrando...

e a miña era tan abrileira...

o próximo botellón fareino con Martinet, Clarín e Sánchez Albornoz.

pero que Clarín traia os xeos,
que ao final sempre cargo eu.

isto xa non é un cuatrimestre;
isto é un paréntese entre verán e primavera.

o outro día, cociñando
invertebradamente
cavilares na aula,
lembreime no petril.

co cu incómodo.
frío moliño.

era o mesmo que estivera alí.

gustaría de voltar unha e outra vez.

non estou para estas cousas.

Xa fixen o exame.

Pensei ke ía tardar a dios, pero non. Acabei nunha hora. dou askísimo.

A prejunta de teoría foi "a baixa idade media", no ke resultou ser unha mostra de intensións benéficas do tipiño, porke era o tema máis kortiño. Escribinlle sinco carillas, inda ke o estructurei bastante mal, e canta un lote as cousas ke pasei de estudiar ou o ke simplemente non me sabía.

O comentario de texto, de chiste. Puxen catro parvadas sen moito fondo. Unha ful, vamos.

Pois iso.

Jrasias porke vola pele o tema.

Máis ke nova secsión podería disir "Novo proxecto", porke realmente non sei moi ben en ké vai consistir.

A idea é krear unha secsión na que vaia comentando cada X tempo o plan no ke estou.

Non sei en ké vai derivar todo isto, pero bueno, espero ke vos sirva para entender un pouco o por ké das cousas ke ajo ou deixo de faser.

Ala! A turmamala!

Hoxe estou en plan "el pacto", de mago de oz.

Emocionante e emotivo, pero sen moito sentido.

Ai!... quixera dormir contigo
Ai!... na túa cama dourada
Ai!... pasar contigo esta noite
Ai!... ir a presidio mañana

Érase unha ves un askeroso, vomitivo e estúpido trol que vivía nunhas cavernas adosadas nun país multicolor de nome "felizonia".

Dito país estaba dirixido por un tiránico, pero cobarde rey chamado dieguín el hermoso (ke era sabido por todos que tiña pluma, era sadomasoquista, cantaba camela, los pecos e era un coleccionista de chapas variadas....)Este pequeno rey subíu ó trono cun golpe de estado efectuado por un gran mago o cal lle chamaban carlo jesú e que facía unhas invocacións da ostia, e co escuadrón da morte, formado por os temibles "carecos", que eran capaces de arrasar unha cidade cas filigranas que facían....

As cortes do rey estaban ben custodiadas por igoríngio(un temible ilusionista que posuía o espello de anghost, capaz de mostrar a aquel que se observase a sua verdadeira apariéncia...joder, ke medo...)o seu lado estaba un ser abobinable, unha creación propia do averno...ese era mosca de cabálatron(este ser tiña a increíble capacidade de matar, si matar; a calquera ser co seu discurso plomo e aburrido)e o último deles era o pequeno e mortal markonums, un ser excepcionlamente pequeno cun dominio pefecto das súas pernas( este infimo ser era capaz de eliminar a calkera ca incrible forza das súas pernas, curtido estaba no arte antigo do tae-kondo)

Fora das murallas do xigantesco e incustiodable castelo estaba un pais sumido no caos, no cal existían diferentes comunidades cas suas propias regras....
si, era un país de caos e destruccion mas-iva, pero existía unha comunidade que intentaba crear un mundo mellor, com opotunidades , com tías salidas, con patatas com café.....

para poder crear ese mundo mellor terían que bater ó rey, vamos darlle unha paliza das que molan....

Esa comunidade estaba formada por guerreiros, magos con capacidades incribles.....

POR un lado estaba o gran penaxalighou, con unha forza sen igual en todo o reino( cuya capacidade mais mortal consistía en aplastar ó seu opoñente ca sua masa corporal) por outro lado estaba ducamdos, unha persoa que tiña a capacidade da hiperhiperapidez, e a da fusonitis, e en último caso usaba a súa arma secreta que era unha nube neghra, pero neghra neghra que lle saía da boca. En ultimo caso estaban os irmans xemelos que estaban entrenados no arte do shirungjuriuí: primeiro estaba alesa, ke nunca podía perder contra nadie... despois estaba sempajas que tiña a capacidade do boureo, ke era matar o seu opoñente con golpes semmarcados, e non consecutivos....

A cousa é que despois de moitos intentos emocionantes de derrocar ó rey, intentonas que non comentaremos akí solo por joder....pois esta comunidade de indeseables decidiu aliarse co troll, que o pobre apestaba, pero resulta que antes fora un guerreiro inmortal convertido por carlo jesú en troll e logo desterrado a unha cova apestosa tamén, uihh!!ke se xamaba pira-xum...cousas da edad...

pois eso, ke foron hasta a cova,con protección nasal e anal ( tiña un pouco de pluma....)e mediante un feitizo con luces e color transformaron a ese troll no guerreiro de antes.... e foron todos decididos a derrocar o rey...
derrocárono ,comeron perdices e foderon como infelices que eran

Hoxe estou en plan "samu, calma!".

e non é ke estea nervioso. pero hai cousas que merecen ser meditadas con pachorra.

Me tengo prometido no mirar pal pasado
con tanto que he andado como que sigo perdido.
Me tengo prometido ser como había pensado.
De nuevo reinventado. De nuevo fortalecido.
Ya tengo en el olvido las veces que he jurado
que no te había vivido, que sólo te había soñado...

y despierto y recuerdo de nuevo que no estás aquí

Os anarquistas galegos tamén poden aceptar a proposta maisimalista de Galiza, sen detrimento das ideias que profesan. Ante os problemas de liberdade os anarquistas non poden manterse duvidosos. Saben moi ben que non hai homes libres en povos que non gozan de liberdade, i están autorizados, pol-a súa propria concencia, a recoñeceren a persoalidade nacional de Galiza e o dereito que lle asiste para vivir libremente confederada cos demáis povos da Iberia ou do mundo. Non esquezamos que o federalismo é, para os libertarios, a única fórmula de unión antre os homes, as institucións e os povos.

Un gobierno que no abuse de su poder, que no sea opresor, que sea imparcial y honrado y actúe solamente en interés de todas las clases, sin olvidar esos intereses en beneficio de las personas que están a su frente, sería un círculo cuadrado, un ideal inalcanzable por ser contrario a la naturaleza humana. La naturaleza humana, la de cualquier hombre, es tal que, una vez que tiene poder sobre los demás, los oprimirá invariablemente; si se le coloca en una situación de privilegio y se le separa de la igualdad humana, se convertirá en un granuja.

La igualdad y la carencia de autoridad son las únicas condiciones esenciales para la moralidad de todo hombre.

Pois cos textos de Castelao e Bakunin kería faserlle unha pekena homenaxe. Así, colgando textos ke ninguén lerá hoxe en ningún acto oficial.

Para que non desapareza a pluralidade dentro deste magnífico e fastuoso Estado.

Ke cada pao terme da súa vela.

Open your eyes, open your mind
proud like a god don't pretend to be blind
trapped in yourself, break out instead
beat the machine that works in your head

There's no money, There's no possession,
Only obsession, I don't need that shit,
Take my money, Take my possession,
Take my obsession, I don't need that shit,

'Cause everything is nothing,
And emptiness is in everything,
This reality is really just a fucked-up dream,
With the flesh and the blood,
That you call your soul,
Flip it inside out, Its a big black hole,
Take your money, Burn it up like an asteroid,
Possessions they are never gonna fill the void,
Take it away and learn the best lesson,
The heart, The soul, The life, The passion...

isto é unha reflegsión típica de sentarse no semento do xeixo, na porta, cando un xa está ata as bólas de estar dentro, e sae e ponse a esbardallar fóra.

sabedes do ké falo, non?

pois a reflegsión versa sobre a data de hoxe.

para ké selebrar este día? debe ser o día menos espesial de todo o ano para min. a verdade, sen ánimo de lucro, nin ánima en luto.

postos a lembrar datas, hainas. e moitas. por iso cando nos putos tests estes ke se mandan e prejuntan "el día más mejor de tu vida?" nunca poño ninjún, porke teño moitos.

aí vos van uns cuantos, pa ke vexades... inda ke o caralludo é ke de moitos non lembro as datas... curiosidade impertinente, dinlle os melómanos.

-o día ke o depor janou a copa do rei.

-o día ke lle janamos ao milán, con diejo no piso.

-o día de diante da catedral con evita.

-o día con gloria e a entrevista de traballo.

-o día ke nos bañamos agus máis eu de noite.

-a miña última pachanga no colexio de muros, antes de pirar pa ordes, markei un jol e foi o máximo pa min, porke era (e son) un puto inútil.

-o día do "Mejico no" de Pena.

-cando janamos a copa de oleiros (a primeira, claro)

-cando aprobei latín!!! ese Ion!!! ese Arquim!!!

-cando perdeu o PP as elecsións

-o día que lles metemos un repaso fuchiboleiro aos de Tal, no seu propio terreo

-o conserto de Hora Zulú, o de Mago, o de Manu Chao, o dos Scorpions-Cempés...

-o día de "running, i am running. i am runnig to the house, to the kitchen, to the heaven"

-cando juanca meteu o primeiro jol do futebol-praia da nosa puta historia.

-o día con todos (todos) no botellón de san fransisco.

-cando atopei a carteira de inés en cambados

-o día da primeira borracheira (como mola correr!)

-o día ke descubrín o lobo de ana, a miña prima.

-volvendo de vilajarsia, co Show de Pena.

-o día ke ana máis eu inventamos o Pachurrepachu.

-jrabando molinos de viento con diego, ou kalkeira dos videos.

-o dia de "e o gol de rivaldo" co meu pai

-calkera día botando as canastas no rabadeira e contando as nosas miserias e pasándoo de raises.

-os días ke por primeira ves escoitei "Paloma", "Tunnel of Love" e "Dulce Castigo"

-o día da sinta de Fade no bus

-de cháchara con raul e agus nun banco diante do Caldeirón

-cando chejou a pekena por primeira ves a casa, no capacho (ou como se chame), toda pekeniña.

-volvendo de coruña no mítico coche con matrícula de navarra con inés.

-o día das cabesiñas, con roke

-o día de galleti!

-o da barra kilombera! (somos uns alcólicos!)

-o botellín no ke había unha lúa incrible e estabamos a escoitar mago de oz.

-o día ke nos pillou a irmá de mabi.

...

buff... son moitos!

non sei, vós coñesédesme. poderiadesme disir máis, por favor.

e iso é o ke hai ke selebrar. e lembrar.

eses son os rejalos! o resto son merdiñas ke se irán co tempo.

pero iso. iso non hai dios ke mo kite da memoria.

jrasias a todos! SODES OS MELLORES!!! os mellores... pero de calle, ademáis!

Kérovos!

En plan "canso de todo".

En plan "pido papas".

En plan "arbi! cambio!".

¡Qué bonita es la familia real!
¡Me encanta el discursito que nos dan en navidad!

¡Qué guapo es el príncipe!
Me voy a tatuar
su cara en mi culo
y la bandera nacional.

Así cuando vaya al wáter
y me ponga a cagar
me acuerde cada día
de la familia real.

Si, amijos de lo natural y sano, o Deportivo este ano está apetrenando cousa fina.

Será por ke temos unha liña creadora na ke fijuran homes como Scaloni e Duscher?

Será por ke desde ke pirou Makaay akí non hai cristo ke faja aljo de xeito?

Será por ke cando as cousas van fodidas Valerón faise caca e pipí ensima?

Ou tal vés será por Irureta?

Será el café?

Pero bueno, onte escoitei a Lendoiro (ponte las medias) disir na radio ke kedabamos entre os catro primeiros "fixo".

Eu non dijo nada.

Hoxe estou en plan dessentrado.

Teño ke estudiar para un parsial ke teño o xoves, pero non me dou posto. Séntome diante dos apuntes, pero non estou ao ke teño ke estar.

Supoño ke segundo se me vaia botando a data ensima irei cobrando forsas chapatorias.

Pero esta semana promete...

Non sei se para ben ou mal...

Pero promete.

diske.

Mima...

ando todo felís...

e todo sen motivo aparente...

como estando dentro dunha cansión de skalariak...

penso que estou aclarándome.

en plan "chibiró!"

-pero gústache?

-disque.

-e que vas facer?

-tremer.

-tremer? estás fodido da cabesiña.

-fodido? cheo ata o carallo, máis ben.

-e san pedro?

-pois san pedro moi mal, cheguei onda el, e díxome que liscara...

-e iso?

-eu que ostias sei?

-andan moi ocupados. moita guerra e moita carallada.

-por iso xa non dixen nada.

-mellor.

-por certo, tesme ti o disco de banda bassotti?

-por?

-telo?

-si.

-nada, para saber ónde teño as cousas.

-tremer?

-tremer, meu. sóncheme tempos estraños.

Como poden ver nas imaxes, os rumores aserca da relasión entre estes dous depravados é real.

-Disidimos sacar a nosa relasión á lus púbica porke realmente non tenemos nada ke ajochar- declarou Ajus aínda baixo os efectos de diferentes sustansias psicotrópicas.

Ao pareser esta relasión vén de larjo e diske vai en serio.

-Yo nunca dejé de pensar en el matrimonio, tiene muchas ventajas fiscales- recoñeseu Pena mentres nun papel preparaba a próxima pocha.

Sijan atentos a sus pantallas, non vaia ser ke aljén llas roube, ke as pantallas van caras.

Hoxe, unha ves rematado o exame de galego que teño pola tarde (e ke vou a maltratar, porke o levo ajarrado con alfileres), partirase no primeiro tren que cadre cara Santiajo.

Camaradas, desta ves o obxectivo militar non é claro, nin clarinete.

De feito parese ke to cristo ten plans feitos...

Pero sempre poderemos recorrer ao comando itinerante...

Ska, ska, ska, ska, ska...

Noite santiajesa 0- Tedio 1.

Pero inda así, como sempre, hai cousas sempre a remarcar. o coñesido rexionalmente como "as movidas da noite". Ke paso a resumir en titulares:

-"Jódete, jódete, jódete y vuélvete a joder."
-Poti-Poti era o pai de Glo cun pasamontañas e unha xesta.
-Agus, ou o tic máis chungo en anos.
-Mister incredible.
-O laso do amor.
-Están timbrando... Todos kietos!
-O avante está no kinto coño.
-El coccinero del amor.

Estes son aljúns... pero coma sempre, reclamo a vosa axuda... es justa y necesaria... en verdad es justa y necesaria, es nuestro deber y salvación... (Mimá! Onde kedaron esas movidas!!! Grazas ateísmo polas mañás de dominjo sobando, en chándal ou achicando... mil veces grazas!)

é un perigo. o propio risco.

recuperar pé, voltar a acañar.

sentado no vello salón, sobre o verde sofá de coiro, espallo os diferentes planos que me berran o camiño á túa alma.

desprego sobre os planos os meus erros. e xa non poido ver as túas manciñas.

tan lindas.

pasei un ano no cumio da montaña, co queixo apoiado na palma da man, agardando que me tocases con esas manciñas.

inverno, outono, verán e primavera.

e recreei as túas mans no meu pensamento, crendo así que pensar e amar era todo un.

a rosada é un peixe líquido.

como eu ao teu carón mirando o cartafol que dicta cál é o "punto de fumadores".

míroo.

e vexo as túas mans.

míroo porque ti es o perigo. o propio risco.

verde.

but that was just a dream
that was just a dream

teño algo que aprender.

que cando un non pensa
máis
que en si mesmo
non pode chuchar
outras
cuncas de café
como se fosen
súas.

gústanme as rúas de pedra
polo frío,
pola humidade que se deixa
escoitar.

con ela paseei onte
por esas rúas.

e hoxe rendinme...

En fin, mañá marcho para Santiajo para dar comezo ao que poden chamarse vacacións de nadal. O xoves baixarei xa para Muros onde pasarei cousa dunha semaniña.

E como aínda non sei cómo serán as cousas e se poderei deixar algo aká durante ese periodo, vou despedindo o que foi un bo ano. Supoño.

O balance non pode ser máis ke positivo: coñecín moitísimas persoas boas, os meus amigos seguen a demostrar ke son os mellores, coa carreira non podo ter keixa, asentei as bases do ké kero ser... non sei. Creo ke moi ben.

Momentos malos hóuboos, e variados, pero penso que souben tomalos na súa xusta medida e aprender dos erros.

Ke máis dicir?

Ke me pido o 2005. Pídomo para min.

E desexarvos o mellor, independentemente do ano ke sexa. Ke todo sexa como keredes!