Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Will you remember the flowers in my hand?
Will you remember my hair?
Will you remember the future we planned?
The world is not waiting out there.

I won't remember the dress I wore.
I won't remember champagne.
I won't remember the things that we swore.
I will just love you in vain.

It has to start somewhere
It has to start sometime
What better place than here
What better time than now
All hell can't stop us now

Si puedes mantener intacta tu firmeza
cuando todos vacilan a tu alrededor.
Si cuando todos dudan, fías en tu valor
y al mismo tiempo sabes exaltar su flaqueza.

Si sabes esperar y a tu afán poner brida.
O blanco de mentiras esgrimir la verdad.
O siendo odiado, al odio no le das cabida
y ni ensalzas tu juicio ni ostentas tu bondad.

Si sueñas, pero el sueño no se vuelve tu rey.
Si piensas y el pensar no mengua tus ardores.
Si el triunfo y el desastre no te imponen su ley
y los tratas lo mismo como dos impostores.

Si puedes soportar que tu frase sincera
sea trampa de necios en boca de malvados.
O mirar hecha trizas tu adora quimera
y tornar a forjarla con útiles mellados.

Si todas tu ganancias poniendo en un montón
las arriesgas osado en un golpe de azar
y las pierdes, y luego con bravo corazón
sin hablar de tus perdidas, vuelves a comenzar.

Si puedes mantener en la ruda pelea
alerta el pensamiento y el músculo tirante
para emplearlo cuando en ti todo flaquea
menos la voluntad que te dice adelante.

Si entre la turba das a la virtud abrigo.
Si no pueden herirte ni amigo ni enemigo.
Si marchando con reyes del orgullo has triunfado.
Si eres bueno con todos pero no demasiado.

Y si puedes llenar el preciso minuto
en sesenta segundos de un esfuerzo supremo
tuya es la tierra y todo lo que en ella habita
y lo que es más, serás hombre, hijo mío....


(Graciñas, Andrea!)

Os novos capítulos de Friends volven a responder ao mesmo esquema de toda a puta vida.

Como en todas as putas temporadas, os primeiros 3 ou 4 capítulos son 3 ou 4 enormes merdolos audiovisuais. Son eses nos que me paso a maior parte do tempo fixándome en que as risas que se escoitan de fondo só ensinan a subnormais totais o que se supon que é gracioso. quen coño irá á gravación dos capítulos? porque se supón que os han de grabar polas mañás, non? son parados? xubilados? indixentes que van polo bocata? e o plan que teñen os estadounidenses para as súas vacasións? nin puta idea, meus.

Ademáis esta temporada parece estar demasiado encamiñada a deixar o personaxe de Llogüi (léese así, ou non? pois merda pa vós!) nun lugar case de protagonista, en suposta vista á nova serie na qe virá a dar todo iso unha vez que reamte. Porque remata esta temporada, amigos do inaudito.

E os actores xa só se adican a repetir os mesmos xestos, que máis que xestos son aspiracións a "gracietas".

Pero bueno, inda te botas unhas risas. E pa ver os partidos da jalleja...

Como son un tipo moi pesao, demasiado, e sempre lle ando a to cristo ensima, que se "este jrupo saése" e ke se "mira, déixoche este disco", pois vou faser unha listiña de cansións que escoito ultimamente. Se non tendes ke faser, como eu (obviamente) podedes baixalas, e, se vos molan e tal, pillar máis desos jrupos ou así. Aí vai:

-sergent garcia "L'equilibre est fragile"
-iron maiden "rainmaker"
-millencolin "leona"
-the skatalites "beardsman ska"
-the velvet underground & nico "heroin"
-new york ska-jazz ensamble "nasty by nature"
-bad manners "skaville uk"
-mad caddies "silence"
-lamatumba "non chores máis"
-helloween "I want out"
-dr. calypso "let's try again"
-hepcat "clarence thomas"
-a matraca perversa "mass-circus-media"
-anthrax "antisocial"
-tokyo ska paradise orchesta "yongi gen sanmyaki"
-brad mehldau "get happy"
-banda bassotti "amore e odio"
-papa roach "stop looking start seeing"
-the distillers "drain the blood"
-def con dos "muere en paz"
-quarashi "stick'em up"
-dio "holy diver"

ala. xa me diredes.

os teus ollos bailando azuis. baile verde e dourado.

e axiña un desexo bébedo de nostalxia.

os teus ollos bailando entre a escuma, o sal e a tristura.

mar.

e co mar os teus ollos bailando.

You tell me we can start the rain
You tell me that we all can change
You tell me we can find something to wash the tears away
You tell me we can start the rain
You tell me that we all can change
You tell me we can find something to wash the tears.....

And I know of the pain that you feel the same as me
And I dream of the rain as it falls upon the leaves
And the cracks in the ground like the cracks are in our lives
They are sealed and now far away

Who will pay the final price?
Are we so righteous to declare that one must die?

Y no sé qué estoy haciendo
sobre la herida no pega un remiendo
si no supiera callarme tendría que pasar la vida discutiendo

cuántas noches observando!
cuántas noches comprendiendo!
y cada noche es la misma!
tan sólo cambian los borrachos
con el tiempo
sí
y los problemas olvidaos
sí
y los marrones del pasao
y los recuerdos de dolor le dan el valor a los desesperaos...

rachando carne. retorcendo o sentimento.

inmóbil na noite, pendurado da meirande rocha, onde as ondas susurran o teu nome. engulindo as estrelas ó ceibar as bágoas ó ceo. a pel esvaécese na procura da túa humidade, mestúrase co salitre no ritual nocturno esquecido nos teus beizos.

sen ti, ó carón da dor, apretándoa cos dentes, mirándoa sen perder de vista o orgullo.

Castigo, castigo de dios.
Castigo del que no tiene nombre.
Sol que moja, agua que quema.
Amargura del mundo.
Pozo sin fondo.
¿De qué color son los ojos de dios?
Lágrimas contra el viento...

Semente feita en sangue por un pobo
que xurde dende a hestoria, dende o sono,
un sono cheo de aldraxe e miserento,
un sono de inxusticias e silencio.
Mira a língoa que falo, despreciada,
por ser língoa de probes, língoa escrava,
son o orgullo que temos, língoa de probes.
Só neles hai verdade e máis honores.
Durme meu neno, durme, niste colo,
que esta terra de escravos non ten odio.
Ten séculos de espranza, agardada,
que pón hoxe nos fillos que amamanta.

Son unha alma perdida
que treme pola inquedanza,
o peixe que ve
que a súa charca evapora.
Mil razóns e unha soa persoa.

Morro de ver indeferencia
polo vendaval que se achega,
soño co espertar da luz
que no fondo da caverna mora.
Mil razóns e unha soa persoa.

Permanezo no soño, no letargo,
ante a soidade,
esperando a alma perdida
que no mundo aínda non chora.
Mil razóns e unha soa persoa.

Sangue e terror, morte e odio,
regras do xogo macabro da vida,
os dados trucados...
e ruleta non xira.

there's a place where everyone can be happy .It's the most beautiful place in the whole fuckin' world .It's made of candy canes and planes and bright red choo choo trains and the meanest little boys, the most innocent little girls. And you know, I wish that I could go there. It's a road that I have not found and I wish you the best of luck, dear, drop a card or letter to my side of town 'cause there's no time for fussing and fighting, my friend, but, baby, I'm amazed by the hate that you can send and you painted my entire world but I don't have the terpentine to clean what you have soiled and I won't forget it.

Anécdota maso tonta de clase de sintaxe. Mundo tolemia.

Na clase deste venres, o profesor (Quilis) quería explicarnos coas súas propias verbas (que lle custa ao tipiño, recoñesámolo) que unha orasión subordinada sustantiva podía ser substituída por un nome. Ata aquí ben, non? Pois para isto escribiu no enserado o que sije:

"Los que lleguen tarde no podrán entrar en clase"

E Quilis comesa a explicarse:

-Entonces, podríamos sustituir "que lleguen tarde" por un sustantivo...

Quilis empesa a pensar...:

-Podríamos poner "tardadores", aunque en un correcto castellano esto no queda muy bien...

Quilis continúa pensando:

-Quizás lo mejor sería poner "retrasados".

E Quilis escribe no enserado a modo de conclusión nazi:

"Los retrasados no podrán entrar en clase"

Quilis rise timidamente.

Filoloxía na Sapateira, territorio inhóspito, amijos.

Notas la mentira como respira.
Sientes como la ira fijamente te mira.
Observas la codicia que gira en torno a tu generación
mientras en un rincón te pones ciego de ron.

Es el demonio aunque sé que no me crees.
El demonio camuflado en el asfalto, no lo ves?
El demonio camuflado en el asfalto, no lo ves?

(Aupa Comando Roke-Kontaina!)

hai veces nas gustaría de ter un deus ao que cuspir cando o que me rodea comeza a ser tan e tan noxento.

alguén me dixo nun serán de outono que non fago máis que falar de min.

agora que xa o ano está a finar doume conta do noxo que podo dar.

e parece que o deus ese non dá chegado, e inda ha tardar máis.

non é que o diga eu.

dinmo os dead kennedys, galdós, felicity porter e a puta da vida.

E un neno rise ao carón da súa nai... cobixado pola súa presenza astraída...

o paso dos días é unha tortura calmada pola ignoranza, un suspiro nunha garganta infectada, non hai esperanza cando o futuro parece dictado por unha sociedade macabra, e isto convírtese no peor verdugo posible.

é difícil nadar contra corrente cando sabes, que máis tarde ou máis cedo, chegarás ao mar, o frio e inexpugnable mar...

por que estou aquá? pregúntase un presidario co seu corazón desfeito...
por que fago isto? pregúntase un fundamentalista con explosivos no peito...
por que estou aquí? pregúntome eu acostado no leito...

non hai resposta para preguntas sen sentido, non hai camiño cando non hai onde ir...

un sorriso morreu no olvido... e Deus non se acorda como o creou.

Quizais a infelicidade sexa o camiño da verdadeira vida, quizais a loita contra a tortura sexa máis satisfactoria que a ledicia continúa, porque esta última é a evidencia do descoñecemento ou do desinterese pola tenebrosa realidade.

unha bágoa escorrega paseniño por unha meixela enrugada...

tortura do día a día, nadando entre mentiras, mentiras de hormigón cubertas de precioso mármore, como o que un dia cubrirá o frio da morte.

"se hai algunha esperanza, esta radica nas proles"

Non sei qué morreu un neno nun basureiro coa única compaña dos gatos, non sei qué as mentiras celebran a victoria emborrachándose nun bar cercano, non sei qué a morte inutil ten en xaque á senrazón, non sei qué non son como quero, non sei qué quizais esto non teña importancia... e non o sei porque non quero sabelo...

un cabalo cabalga coa cabeza caida sobre o asfalto, coas ferraduras da sorte resoando contra o chan, o seu xinete, poseedor da máis terrible verdade, diríxese a onde só se oe o berro silencioso da alma, quere falar...

a mentira máis grande e a que xamais se pronunciou

son o anxo rebelde, un anxo negro entre anxos brancos, a mentira entre a verdade, a oscuridade entre a luz... son o reflexo da túa existencia...

eu son ti e ti eres eu... somos as dúas caras da mesma moeda, eu son a cara porque ti eres a cruz, quero un pacto

e un neno chora porque esta so...

non hai verdade posible, a imposición da túa bondade e a miña maldade, acaso as túas plagas que matan e castigan os homes por non seguirche, non son tan terribles como o mesmo Inferno? Ti, Todopoderoso, tes poder para perdoar a xente arrepentida... por que permites que sufran a eternidade do Inferno?

os anxos trompeteiros sorríen...

pódoche asegurar que cada un dos que viven no Inferno arrepíntense de non ter seguido a túa doctrina, se eres tan bo como din... PERDÓAOS

os vintecatro anciáns aparecen colgados das vigas dunha igrexa...

non hai máis verdade que a que cada un sinte dentro de si mesmo... séguete a ti mesmo e atoparás o camiño

E con novo tema quero referirme a que sitúo na bitácora unha nova sección. Esta estará a plena disposición de Agus (o Caracusto). Alí irei poñendo os seus textos. Anímovos a ke lle botedes unha ollada.

Vouvos animar:

-Dáme un P! Dáme un A! Dáme un T! Dáme un A! Dáme un D! Dáme un A! Dáme unha... PATADA NOS COLLÓNS!! YUJUUU!!!

Iso. Mirádelle as movidas e todo iso. E non deixedes de rompervos a vista por todas as turbocaralladas agochadas polas distintas seccións transversais deste sitio funesto.

E por se sodes moi parvos a sección é "O meu tolo", ke ajora ke o penso, sona mazo homosensual...

Hoxe, cando fortunata acaba de atoparse a jasinta, cando xa hai ke ir ke poñendo data ao exame de historia de esPA!ña,
cando xa ninjén daba un peso pola subsistensia sosial do ke akí subscribe; aparese, cual oasis ocupasional, unha festiña la mar de xeitosiña por santiajo adiante. Pero, como di o proverbio turcochipriota, "basta ke teñas janas de faser aljo para ke ao final pase aljo malo en plan chuvia, rotura de lijamentos ou atentado dos jerreros de cristo rey". O dito.

Pero, tropas, non nos desanimemos, porke unha tropa desanimada é como un jrano na punta do pito, non é máis ke unha jodienda. así que paso a detallar os detalles da operasión sen máis dilatasión uteriana:

Material de abordo: elementos psicotrópicos de gama media, Ak-47, tenis pa os pés e fárase por buscar instrumentos susceptibles de seren emprejados como bombo quilombero...

Personal non-cualificado: a puta tropa de sempre como base, e hei de supor ke máis peña. o ke fai presagiar unha victoria das nosas tropas sobre el enemijo común: el Frente Judaico Popular.

Máis informasión: Para qué?

Xa de volta á merda de rutina, e tras 11 horas de sobada entre venres e sábado ke me deron a vidiña, paso a disir ke a noite do xoves foi sublime. Típica noite santiajesa na ke todo parte dun mesmo punto para rematar nun puto escándalo audiovisual.

Como na anterior noite comentada paso de me deter en descripsións ou susedáneos, limítome a coljar aljúns dos titulares da noite:

-Ken é este pavo? É Alejo.
-Fe ou o odio ás papeleiras.
-O malo de chejar ao alto e ke a caída pode ser forte, e máis de espaldas.
-"Estou farto! Fóra do piso!"
-As cabesiñas!
-"Eu marcho, vou a xunto L---ris." (superdetalle o da autosensura, e, agus?)

Supoño ke hai máis. Iredesme disindo, ke eu de memoria ando falto.

Ao carallo

(por serto, falta xente na foto do comando muradano, pero non tiña ninjunha para por, aviso)

N.n. que el dolor no le quiebre el pulso a la esperanza.

N.n. que el martirio no se traduzca en debilidad.

N.n. que las vejaciones no minen las ilusiones.

N.n. que el sadismo no logre su afán de exterminar.

La resposta que busco als teus llavis,
la descobreixo als teus ulls,
quan em miren, m'ho diuen tot.

I maleeixo un i mil cops aquesta distancia
que va de les teves mans a la meves.

És aleshores quan més et penso.
És també quan millor et somio.
És aleshores quan més t'estimo.

cabalos de mármore cabalgan desbocados sobre un taboleiro de xadrez coa lóxica por destino, nunca tiveron lágrimas... o crepúsculo sondea no ceo como a bandeira dos nosos dias e eu, maraña de dudas atrapadas na telaraña da mente, fico triste buscando a resposta a soños temerosos. Golpes continuos acompañan os latidos do meu corazón torturandoo...

... nada importa se ti estas ao meu carón..

un berro na noite quebra o silencio, mais a morte segue viva, as tenebrosas ciudades con aires oscuros transfórmannos nunha pedra máis, nunha cidade máis... as nosas veas son cloacas dunha vida sen sentido, unha vida que ninguén nos ensinou a vivir, e que nunca conseguiremos vivir...

... a lúa está máis clara, pero a noite segue sendo oscura...

porque os segundos maduran e caen no olvido... pasamos a vida intentando aprender a vivir, intentando conseguir unha mellor vida, para logo non chegar a vivila nunca.

...Deus non chegara á nosa ultima cita...

o camiño que nos empeñamos en seguir non leva a ningures, a brisa escura levarase as follas do último otoño e o noso tronco quedara desnudo na epoca máis fría da nosa existencia.

son a sombra da miña mirada navegando en círculos concéntricos na auga do váter, só queda esperar que alguén tire da cisterna... os choros de Deus farán a próxima tormenta, despois non virá a calma, todo quedadará mollado e destruido...

o silencio máis grande é a sordura da ignorancia teñida de despotismo, a tristeza do arco da vella non se viste de cores en cidades grises e autistas, nas que se camiña coa mirada fuxindo da man pobre nas esquinas, cas agullas do reloxo pisándonos os talóns...

o tempo é ouro branco...

As dúas caras da moeda queren mirar para arriba, eu cabalgo sobre o borde intentando non naufragar
na primeira tormenta.

é dificil ser pirata cun barco de papel...

a lúa desfaise no ceo como unha pastilla de azucre, apáganse as luces e os pitillos encendidos en aquel refuxio de adolescencia semellan miles de estrellas nun universo fumeante e ruidoso.

é a nova forma de vida, nin peor, nin mellor...

á esquerda de Xesús o trono está baleiro, unha pregunta quédase sen resposta...

as follas do almanaque arden entre silencios e silencios, mentras un furado na terra esperanos impaciente, é lei de vida.

Ando decaído. En plan de swimming. Pero sí.

Levo lendo dende que lembro este cuatrimestre. E cando intento falar de calqueira cousa son incapaz de estructurar os meus putos pensamentos.

E xa non sei o que penso de moitas cousas. Xa non teño principios? Estou agardando que chegue unha época de calma para pararme a pensar, porque hoxe por hoxe non podo.

Inda non teño 20 anos e xa fodín moitas cousas. E falo de historias e persoas.

Onte dixeronme, medio de broma, medio en serio, que tiña pinta de ser "un zorrito" coas tías, un "pícaro". (eu digo o que me dixeron).

E xa non sei como tomarmo.

As persoas suponse que somos o que facemos, non como cremos que somos. E niso eu ando fallón. Pareso Pandiani cunha portería de Hockey, non aserto nunca.

O meu ideario poderíase resumir nunha serie de oracións, de consignas cutres.

E isto preocúpame.

Non sei nada de min. E alguén sábeo? Non creo. Creo que todos teñen unha visión distinta de min. Porke non creo xa que teña unha personalidade moi definida. Son como un borrancho dos tipos posibles de persoas.

Un puto paiaso.

E bueno. De amor xa non falemos.

Así é como estou. E vai en serio; porke como son así de parvo, cando falo en serio a peña xa non sabe cómo tomalo.

....

Rematei "Fortunata e Jasinta", co seu tropel de páxinas cheas de orasións e así.

Saio do poso do decaemento interior jrasas a este pekeniño paso?

Lo dudo, lo dudoooo...

Aupa Maximiliano Rubín!!! Mira que damos pena os tíos...

Es mentalizarze, eze cuerpo, tener potencia, sentirse bien, quererze a uno mizmo porque quierez tambien al que tienez a tu lao...Y todo zale de verdá de deporte.

(Grazas Sabelavic!)

War in the east,
War in the west,
War up north,
War down south
War
Rumours of war.
And until that day,
The african continent
Will not know peace,
We africans will fight - we find it necessary -
And we know we shall win
As we are confident
In the victory

Of good over evil
Good over evil, yeah!
Good over evil
Good over evil, yeah!
Good over evil
Good over evil, yeah!

Non máis presidentes con delirios imperiais.

Non máis guerra , fillos de puta!!!

Os próximos seredes vós.

Aquí tendes unha xeración que non esquece.

Temos o corazón en Faluya.

How do you feel when all the diamonds have run dry?
How do you feel after bittersweet goodbye's?

Toma mi mano y sígueme
te mostraré lo que tu alma no ve
por equipaje solo lleva tu fe
por escudero el valor siempre ten.

Y si en tu viaje oyes la voz
del lado oscuro de tu corazón
elige bien o jamás volverás
del sueño del grial...
NUNCA DESPERTARÁS!!!

(Aupa nós!!! CabroneeEEESS!!!)

De camiño a casa (esto soa introducsión cutre de monólogo), no coche con María, vin aljo incrible.

Viñemos por Bastiagueiro, onde está o INEF, e ao longo de toda a estrada hai carrís bici aos dous lados e boas beirarrúas.

Fasédesvos unha idea, non?

Pois por alí, escoitando non sei ké carallo na radio, no Peugeot ese, vin aljo ke xa se une aos últimos casos de paranoia dessentralisada.

Ké é o da paranoia esa? Pois, por poros un exemplo, o outro día, na estasión de buses, un yonko viume pedir pelas pa "o bus". Típico, non? Pero non! O caralludo diso é ke me dixo:
-No tendrás unos céntimos que tengo que pillar el bus para Muros?

Non había bus pa Muros e eu kedeime volado.

Pero o caso, ao que quería ir. Ao que vin hoxe de camiño a casa, tras unha mañá de todo improductiva na miña facultade, foi ke vin a un home fasendo deporte.

Prejutarédesvos "Joder! era iso? eres parvo!". E direivos eu: "amijoooss... el que rie el último, ajuas mil" porke a coña do asunto non reside en ke eu vise a un tipiño calkeira fasendo de fermín cacho enxebre ás 3 menos cuarto dun luns. Por suposto que non.

Tamén vos podedes prejuntar "por ké ás veses pos ke con "k" e outras con "qu". Amijos, iso nunca o saberemos.

Dios! Quei me enrollo, e inda teño ke faser unhas vainas de injlés, para a sorra da miña lectora, unha irlandesa filla da jran puta ke me está a faser o boicot a pasos aselerados. Pero non dramatisemos.

...Vale! ajora xa non se me sae da cabesa a moinante da lectora. e ke a tiñades ke ver!!! co seu bul de kilométrico (boomer) diámetro, o seu escote antisexual (en serio, estou por faser voto de castidade cada ves ke se colja diante miña)... bueno paro con isto ke... ostia! merda! chínome!!!

Pois o tipo ke ía correndo paresía a Chischis. Cajadiño polo mesmo cu, machiños/as."