corenta e sete estalos vermellos entre o peito e a dozura. sinalando o tenro tránsito de húmidas queixas... choro.
corenta e sete estalos vermellos agardando. revolta inconsistente e deplorable que agocha un cabelo cinzo e chamicento.
cada estalo engaiola un intre perdido da túa vida. e só cando o perdido é un mar, a túa vida engaiolada estala.
.