aperta entre un cruce de camiños. mirada orfa cara unha expansión inabarcable. fartos de deixar pegadas en lama de inspiración inanimada.
pensando cunha aleación de mans abertas, medos no vento, mar de fondo no fondo da onda de bágoas.
peitos fendendo realidade, peitos fendidos pola realidade.
(Para Agus. Lembrando todas esas noites toleando na Alameda. Aupa Comando Caracusto!)
.