Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Clint, meu máis que entrañábel amigo de peidumes e destronsa-vidas perdidas, reclamo o teu amparo nestes tempos amargos.

Clint, que pareses unha pasa ruchada, que pareses un dedo meu cando xa levo metido na ajua sinco horas... Clint, meu amor pletórico, pídocho novamente axuda nestes tempos escuros.

Camaradas, hoxe, tras tolear a Ajustín ata levalo a niveles de eskisofrenia preocupantes para o ben común, ireille a Compostela a satisfaser as miñas ansias de rebentarme a cabesa...Que va! En plan ben.

Camaradas, hoxe en Compostela tratarei (recalco de "tratarei") de recuperar aquel consepto que se tiña de min antes de aquel fatídico 13 de setembro no que Inés tivo tan mala idea. Quero que vexades que podo ir por aí sen subir a 8 portujeses ao piso, sen faser pratos combinados a modo de Apocalipse con Roke, sen levar un barrilete ao cuarto de Teo (Teo xa non tiña nin que falarme)... Camaradas, estou na procura do camiño recto. O camiño do home recto.

E o sentimento...??? Me duele mazo, pero no me importa (coña para freakys de "Días de fútbol").

Veña, camaradas!!! Chibiró! Chibiró! Ska ska ska ska...