Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Amigas e amigos da tontería sen límites, a noite do xoves foi unha desas ás que nos ten tan malocostumados Compostela.

Eu particularmente paseino bastante guapamente, sobre todo no episodio do Gasteiz. Pero deixando pequenas tontadas como esta ao marxe da realidade sensorial ou sensitiva paso a colgar os titulares da noite moi polo miúdo:

-Mmm... que beba! Pero no que beba, que beba, que beba!
-Impolut.
-Alaaa... cuanta muerte...
-Sampedro, Terri Schiavo e o Papa ou a falta total de consideración pola miña parte.
-Core, core, core...
-A bombona que viu dende o quinto piso.
-Roque ou o home que quixo ser antena de coche.

Pois nada. Grazas a todos pola noite: grazas a Teo polos sepos, a Alex por comerse o meu peido en toda a cara, a Raul pola súa doblaxe chabacana da peli de chinos, a Roque polo Gasteiz, a Agus por beber (que beba), a Pena por estar tan guay (verdade, Teo? "Pena estaba guay"), ás curiñas por putas (somos un fraude para o pobo muradano), aos tipos que lle querían meter a Alex por conseguiren entrar tan fasilmente en rasón tras a miña explicasión do caso, grazas á farlopeira por demostrarme que hai peña moito máis fodida da cabesa ca min, grazas a Gloria por vir ás 10 ao piso (quedamos a sobar ás 8) a tocar a pelotas, grazas ao vesiño do lado por faser de Raul aljén sensato, grazas a Alba por non chinarse ao espertala eu ao chejar ao piso, grazas ao sicópata que foi diante miña no tren camiño de Compostela City... grazas a todos e todas!!!

Unha aperta dende a siudá da desorde neuronal!!!

Bebe.