Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Son a patilla tinguida de Cissé.

Son o quinto xaponés perdido que animaba a Oliver Aton.

Son a duodécima chatola da chupa sobre a que caeu aquel alcólico ao remate de Holiday in Cambodia.

Son a chave da luz que acendeu o asasino de Lennon ao se espertar nunha mañá de xullo.

Son o sobriño do capitán do Prestige vendo á miña tía chorar mentres apreta o seu moedeiro.

Son o xudeu que veu pasar a Cristo pola fiestra mentres limpaba o peixe.

Son o deseñador industrial que se ergueu un xoves para debuxar a cadeira sobre a que caería o semen de aquel californiano noutra película máis da túa vida.

Son o terceiro A do día das letras galegas.

Son o amigo gordo na infanza de Tyler Durdent.

Son o último que insultou a Hitler á cara.

Son un punteo de Metallica nos oídos de Fernando o Católico.

Son o fontaneiro venezolano que ao tropezar con Celso Emilio non o mirou aos ollos.

Son todo o que non lembras dunha fotografía.

Son o frío das túas mans mentres a muller á que amas dende quinto comparte raias cun moreno máis.

Son o collón do Minotauro cando berra.

Son a cara que tes cando agardas en soidade.