Soterraría toda a nada que espallas cando me miras.
Véxome tan anónimo reflectido nos teus ollos... Véxome alonxado da terra, da inquedanza que me é propia.
Ao teu carón son un puto bocata de nocilla no medio da corte dunha raíña sen reino, tirado no chan.
Danzando con milleiros de formigas ácratas.
Miña raíña, só pido un gramo de clemencia.
20/07/2005 11:26
Este Blog ha sido creado con Blogia.
Ver derechos de autor
.
Estadísticas.
Admin.
[Blogia colabora con 1001 relatos.]
