Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Ola, amigos e amigas das verbenas macabras!!! Aquí estou, un día máis (ou menos), para vos contar o que vén sendo a miña penosa vida.

Penosa? Pena? Vietnam? Si, amigos e amigas, este fin de semana disputouse nos colexios de baño o primeiro mundial de rebumbios da historia. Eu partisipaba xunto o meu compatriota Pena baixo o nome de Vietnam.

Ninguén daba un peso por nós.

Chegamos á final. A nosa táctica amarrategui, o noso sangue frío á hora do lanzamento de penaltis e unha afecsión desexosa de cacharros jratis (que só chejou ao sector "Illo, illo, illo") leváronso en bolandas e en bolas á final.

O campión final? Antijua e Barbuda, meresidamente. Pero o pobo Vietnamita pode estar contento.

E o sábado por a noite? Pois estoume reencontrando, ou mellor dito, reinventando. Non bebín alcol nin nada (só un mísero nestea) e non catei ninjún porro, pese ás diferentes e variopintas ofrendas que se me fixeron. E paseino d pinga, toleando cos diferentes jrupos de xente entre os que fun recaendo. Na, moi ben.

Pero como faltaba pois andaba un pouco desmoralisado.

Nada máis.

O día 28 volto a Oleiros para poñerme a chapar xa en serio para os exames de setembro, inda que voltarei despois ata Muros, of course.

Veña lo, unha aperta!