Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Amijos e amijas dos carnavais en outono, isto toca ao seu fin. O dominjo xa piro pa Oleiros a estudar para os examesun pouco e rematar co verán. Inda que voltarei a Muros rematados os mesmos, o verán xa quedará atrás.

E foi un moi, bo verán. Incredible!!!

E cambiei.

E estou guay.

E a vida é de cores.

E pareso máis parvo cada día.

A este verán, segundo o meu punto de vista, só lle fallou algo: que a pandilla poucas veces estivo toda xunta. Xa fose polos choios de agus e glo, polo carnet de Inés (a ver se hai sorte desta!!!), polas viaxes de pena, conserto de U2, canículas... Pero cando estivemos xuntos paseino de puta madre.

Para min, particularmente, foi o verán de Félix, no sentido de que nos coñecemos moito máis, compartimos certas movidas e saio do verán moito máis unido a el do que entrei. Aúpa Xuko!!!

E por suposto tamén de Nuria. Do mellor que se pode atopar un no camiño. Incredible. Vida de cores.

E nada máis por agora. Xa farei reflexións con máis tempo sobre todo o que supuxo este verán. En gran parte porque me sinto observado nesta aula de ordenatas.

Saúdos e saúde a todos e todas!!! Graciñas por todo!!!