No berce da aperta incondicional
sumerxido escapas.
Escapas,
dixen,
e miras o teu resplandor
con paranoica fascinación
de recén morto.
Que te equivocas,
que non tes lugar,
que se che apaga,
que arde, prende e morre.
Que desesperas,
que agardas que o tempo pase,
que non tes metas,
que na beirarrúa da túa vida
falas de yonkis
con outros yonkis
de cousas de yonkis.
O saber non ocupará lugar.
A emoción non fará o mesmo.
.