É normal non
enfeitizarse en
grave tristura.
Pero no lombo
do demo gris
isto non é normal.
Esta tristura non
é normal para
o demo gris.
Gris.
O demo gris.
O demo.
Gris.
A raiadura é curiosa.
Comeza no mesmo sitio.
Sempre.
Calqueira día
comeza aí.
Onde a lei é igual
para todos.
E, máis cedo do que se
pensa, a raidura
esquécese de lóxicas
e só vertebra sentimentos
e os sentimentos saen
a cobadazos e fan
dano porque é
o propio dos sentimentos
do demo gris que
fai destas vidas un
continuo erro
no que o arrepentimento
é o himno oficial
desta república na que
o meu corazón amosa
orgulloso
o seu ak-47
nas súas manciñas
de corazón
do Vietcong.
E así baila o meu
corazón guerrilleiro
mentres a tolemia
rega de napalm
todas as miradas
coas que a
resaca me amosou
a Satán como
aliado estratéxico.
E a raiadura
volta ao comezo
onde a lei é igual
para case todos.
.