perder unha noite entre
navalladas e escuma.
veño de dicir adeus.
adeus a min mesmo.
como xeito de tirar
solpores do seu amencer.
zapatos enlamados,
suor de gomina,
flecos na saia,
moras que agardan,
cacharros innatos,
magrebís de ferro ou marfil danzando
na liña paralela aos nosos destinos.
a mudanza é o noso xeito
de arrepentimento.
o arrepentimento está a soar
ao ritmo.
os días nos que fomos os reis ácratas.
días polos que seremos lembrados.
Autor: Anónimo
samu, gosto de este poema pola idealización antiidealista q sùpón... dejando paridas a un lado,y respondiendo a uno de tus reclamos VOÇE SABE A DIFERENÇA pareceume un poema inmortal no momento en que o lín e creio q debería constar no teu poemario.
umha última perjunta.sei q baute é o cantante do coño pero pederías arjumentalo dese jeitinho q voçe têm para con todas as coisas?
beijos
Fecha: 20/11/2005 22:21.
Este Blog ha sido creado con Blogia.
Ver derechos de autor
.
Estadísticas.
Admin.
[Blogia colabora con iCities, 1001 relatos y el I Encuentro Rural de Blogs.]
