Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Ben, tou diante dun vaso de birra e un porro mal feito (consideramos este estado como "inisial").

Enunsiado filosófico de merda: nunca se deu unha resposta convinsente á prejunta eterna de "cal é o sentido da vida?". Esta cuestión filosófica plantéxase desde varios puntos de vista, a saber:

Tesis 1: a vida ten un final (a morte) e se isto non fora así, a cuestión caresería de sentido, xa que logo ó ser eternos o sentido da vida sería a vida mesma. Esta sertesa da "eternidade" faríanos rechasar a inclinasión a prejuntarnos polo cometido da nosa existensia.

Antítesis 1: a mente humana esensialmente non podería aseptar a idea de ser eterna, e isto levaríanos a prejuntarnos ijualmente cal é o sentido da nosa eternidade (xa non a chamaríamos vida porque a súa antagonista, a morte, non existiría).

Síntesis 1: non é que non comprendamos o sentido da vida, senón que non entendemos o sentido mesmo da existensia, e esto lévanos (merda) ó punto de partida.

Tesis 2: o home ten consiensia de sí mesmo, é un ser espesial na naturesa xa que sabe de antemán que a súa vida é limitada e non entende o porque desto xa que a súa mente, de inisio, non soporta a idea de desapareser.

Antítesis 2: sábese que sertos animais como os chimpansés, gorilas, e en xeral os primates superiores teñen consiensia da súa morte, e posúen sertos ritos en torno á mesma. Tamén os elefantes "saben" que van morrer e fanno en sitios moi determinados, mentres o resto da manada fica ó seu redor e incluso recoñeses restos de antepasados. Un comportamento similar vese nos delfíns, baleas, etc.

Síntesis 2: non nos podemos crer superiores a nada, así que a próxima ves que vaiades ó soolóxico fixadevos ben en como vos mira ese simio tan simpático "pensando" (vaia gilipollas torturador prepotente de merda, menos mal que vos estades autodestruíndo fillos de puta).

E neste punto estou diante dun vaso (vasío) e unha colilla de porro (chamarémoslle "estado final"). O puto sentido da vida é para min desde xa durmir por fin.

Coñas fora, persoalmente, o sentido da vida sejireino buscando dentro da miña mente e do meu corasón, ijual o sentido da vida é unha búsqueda continua, ou non. Pero rojaríavos que sijades esta merda de reflexións cas vosas propias.

Meu agarimo pra tod@s (terei bastante?)