deixándonos facer
somos víctimas
dunha doce fogueira
ou dalgún perigoso
mandamáis.
quizáis o máis
estúpido de todos nós
esculpa no cumio de toda esta desorde
o nome desta xeración.
a xeración na que
a rima se amosa tan
presente e ao mesmo tempo
tan innecesaria.
imprudentes e deixados.
sensibles e afastados.
a nostalxia é un continuo.
a morte, unha anécdota.
a amor foi hai tempo.
ou iso din na miña xeración
á que aínda non pertenzo.
un monte confuso de persoas
un sábado pola noite
sen un piano de fondo.
.