Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Te veo reír y me dan ganas de vivir,
y aunque no estés, tu sonrisa seguirá aquí.
Te quiero hablar quiero decírtelo a ti,
tu has conseguido llenar de color mi vida.
Oye, tu haces que la vida se me vuelva de colores.

Quiero pensar que lo bueno esta por llegar,
y aunque sea un sueño de color, nadie me despertará.
Quiero soñar, sueño y puedo imaginar,
que he conseguido llenar de color tu vida,
sueño que consiguo llenar de color tu vida.

Oye, tu haces que la vida se me vuelva de colores

Miña nai, xa había tempo ke non me paraba por acá para irvos disindo cómo vai o tema por estas terras terremotas.

De feito, nin sikera puxen aljo do Carme chuzausananfaif, nin da festa da Dorna de Ribeira (inconmesurables), nin do futebol-praia... nin nada de nada.

Son un fraude.

Pois vou faser aljo lixeiriño, ok?

A ver...

Carme 2005... Pedaso cristo de peña que houbo, pedaso cristos que aconteseron da miña man (la mano locaaa...), pedaso desfeitas nos wcs do Dile que no xunto con agus (el hombre se fusiona con el papel de wc)... Bufff... non sei ké contar do carme. Fasede vós os honores.

Das festas de Ribeira, ke inda ke non fomos todos (cousa ke nos lembra inés cada 10 minutos), estieorn maso chulas... Pedaso empache, incomensurable viaxe, carretera da morte, árbol-flor, fochechos, manolo perdido pola praia co seu sombreiro rosa, félix-busca-bullas, "tú haces que la vida se me vuelva de colores" e mil cousas máis... Axudádeme a lembrar!

O futebol praia (este ano fomos "A casa da churra") resultou sendo a máis desente das nosas partisipasións. Roke destápase como o noso máximo goleador. Pero outra ves palmamos, 2-1, contra os de Campos, Nimo & Cía. Todo porque nos faltou a afección... que se quedou co bombo na casa... Fraude. (hehehe...)

E nada.

Bufff... que merda de artigo este, verdade, irmáns?

E agora que facer un aparte para saudar a toda a peña da que ando separada en verán e parese que non lembro, pero sabedes ke si, malpocados. A ver se me deixades un saúdiño de cando en cando, ke me faría maso ilusión.

Nada. Déixoo, ke este artigoe stá dando lástima.

Unha aperta a todos!! Paz, amor e pachangas na praia!

En plan desubicado... Ou quizais sexa eu o que desubico á outra persoa.

Pero, en fin, ela fai que a vida se me volva de cores.

En plan ben.

Muy cerca de mi ocaso, yo te bendigo, vida,
porque nunca me diste ni esperanza fallida,
ni trabajo injusto, ni pena inmerecida;

porque veo al final de mi rudo camino
que yo fui el arquitecto de mi propio destino;

que si extraje la miel o la hiel de las cosas,
fue porque en ellas puse hiel o hieles sabrosas:
cuando planté rosales, coseché siempre rosas.

...Cierto, a mis lozanías va a seguir el invierno:
¡mas que tú me diste que mayo fuese eterno!

Hallé sin duda largas noches de mis penas;
mas no me prometiste tú sólo noches buenas;
y en cambio tuve algunas santamente serenas...

Amé, fui amado, el sol acarició mi faz.
¡Vida, nada me debes! ¡Vida, estamos en paz!

Even the smallest thing could make your day complete,
I've never seen a bigger smile than yours.

Estou aquí, subido en todos os solpores,
rubindo entre todas as cores
coas que confunditxes a miña vida.

Unha vida de cores.

Infinitamente.

No imperio das cores debuxatxes a túa mirada
e vivo
(entre cores e solpores)
agardándotxe.

E ti... mergullada nas bágoas de mil anxos.

Mil anxos desesperados.

¡¡Un, dos , tres, cuatro!!
Que bien me lo estoy pasando bailando este ska
Que bien me lo estoy pasando, creo que me voy a matar
Que bien me lo estoy pasando bailando este ska
Que bien me lo estoy pasando, creo que me voy a matar

Esto es lo último que dijo Manolo rastamán
Se tiró desde un octavo al són del último compás
Que bien me lo estoy pasando bailando este ska
Que bien me lo estoy pasando, creo que me voy a matar

¡¡Oi, Oi, Oi, Oi!!
Que bien me lo estoy pasando bailando este ska
Que bien me lo estoy pasando, creo que me voy a matar
Que bien me lo estoy pasando bailando este ska
Que bien me lo estoy pasando, creo que me voy a matar

Esto es lo último que dijo Manolo rastamán
Se tiró desde un octavo al són del último compás
La vecina del sexto oyó como gritó
"Que os den por culo a todos, que esto ya se acabó"

Ola, amigos e amigas das verbenas macabras!!! Aquí estou, un día máis (ou menos), para vos contar o que vén sendo a miña penosa vida.

Penosa? Pena? Vietnam? Si, amigos e amigas, este fin de semana disputouse nos colexios de baño o primeiro mundial de rebumbios da historia. Eu partisipaba xunto o meu compatriota Pena baixo o nome de Vietnam.

Ninguén daba un peso por nós.

Chegamos á final. A nosa táctica amarrategui, o noso sangue frío á hora do lanzamento de penaltis e unha afecsión desexosa de cacharros jratis (que só chejou ao sector "Illo, illo, illo") leváronso en bolandas e en bolas á final.

O campión final? Antijua e Barbuda, meresidamente. Pero o pobo Vietnamita pode estar contento.

E o sábado por a noite? Pois estoume reencontrando, ou mellor dito, reinventando. Non bebín alcol nin nada (só un mísero nestea) e non catei ninjún porro, pese ás diferentes e variopintas ofrendas que se me fixeron. E paseino d pinga, toleando cos diferentes jrupos de xente entre os que fun recaendo. Na, moi ben.

Pero como faltaba pois andaba un pouco desmoralisado.

Nada máis.

O día 28 volto a Oleiros para poñerme a chapar xa en serio para os exames de setembro, inda que voltarei despois ata Muros, of course.

Veña lo, unha aperta!

Amijos e amijas dos carnavais en outono, isto toca ao seu fin. O dominjo xa piro pa Oleiros a estudar para os examesun pouco e rematar co verán. Inda que voltarei a Muros rematados os mesmos, o verán xa quedará atrás.

E foi un moi, bo verán. Incredible!!!

E cambiei.

E estou guay.

E a vida é de cores.

E pareso máis parvo cada día.

A este verán, segundo o meu punto de vista, só lle fallou algo: que a pandilla poucas veces estivo toda xunta. Xa fose polos choios de agus e glo, polo carnet de Inés (a ver se hai sorte desta!!!), polas viaxes de pena, conserto de U2, canículas... Pero cando estivemos xuntos paseino de puta madre.

Para min, particularmente, foi o verán de Félix, no sentido de que nos coñecemos moito máis, compartimos certas movidas e saio do verán moito máis unido a el do que entrei. Aúpa Xuko!!!

E por suposto tamén de Nuria. Do mellor que se pode atopar un no camiño. Incredible. Vida de cores.

E nada máis por agora. Xa farei reflexións con máis tempo sobre todo o que supuxo este verán. En gran parte porque me sinto observado nesta aula de ordenatas.

Saúdos e saúde a todos e todas!!! Graciñas por todo!!!

Amigos e amigas dos espasmos animaloides, xa estou en Oleiros, escribindo no ordenata de meu pai (o meu inda non me atrevo a tocalo).

E é raro. Non sei moi cómo explicalo. Hoxe non hai party na praia, nin elixiremos o nome do jrupo nas toallas, nin baixarei a tomar un descafeinado de sobre á churra, nin hai prasa de san pedro, nin alameda, nin lujar secreto, nin estar na biblio con pena saindo cada media hora a falar de Kanouté ou de Javi Fuego, nin hai portal ao lado da casa de julia... en fin... cambios... temporais...

Terei que me por a estudar así que esperte miña irmá (non me preguntedes por qué, son manías).

Pero ando coa cabesa ás voltas, e dado o pedaso cabesón que teño non é moi saludable que dijamos.

Por un lado ando co do jrupo ás voltas na cabesa (Félix e demáis, pasadevos por esta páxina e ide mirando e tal), por outro co tema de que teño o ordenata fucked e aljo terei que faserlle.

E despois nada, xa cunhas janiñas de voltar para Muros que non son normales cando inda non levo nin 12 horas en Oleiros.

E agora, algúns comentarios respecto dalgúns comentarios:

-Glo, tes moita rasón... tiven que faser unha referensia ao resto de equipos cos que partisipamos no dos Rebumbios. Aúpa Xapón e os balonasos ás mosas! Aúpa Simbajue e eses cuartos de final! Aúpa Xamaica e Lutxi selebrando os corners coma se fosen joles con Roke desesperado!

-Sen ánimo de resultar chungo nin despistado de máis, quen é Susana Panadero?

Bueno, isto é todo de momento. Xa irei fasendo máis artijos de cando en cando.

Saúdos agarimosos a todos/as.

incertos pasos cando aínda
o agostar da figueira traza o teu sorriso
no anoitecer dos fastidiosos ineptos.

a luz do agostar da figueira é
coma unha aparición.

durmo sobre os ósos do peito dun
animal festeiro por extinguir.

durmo, sereno, entre o delirio de
mil anxos desesperados.

estrondo.

nostalxia por entre as nubes.

soñar por blasfemar.
soños descompensados.
soñadores eruditos
desperdiciados.

necesidade de ver edificios alumeados.
necesidade de telóns.
necesidade de cabaceiras a modo de trincheiras.
necesidade de alguén que garde as chaves do ceo.
necesidade dun mar con nome de muller.

distancia.
indixencia emotiva.
saúdos miserentos.
fiestras violentas,
mais tristes.

fuches luz, frío e risa.
felicidade e máis medo.

e agora es distancia.
saúdos emotivos.
indixencia violenta e lene.
fiestras miserentas,
mais tristes.

só creo en ti.