Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Un ano novo máis. Como outro calkera?

Como outro?

No, amijos de el visio y la perversión.

Este ano, como otros, pídomo.

Estou en casa de luchi, coa cadela cheirando por aí (por variar), con ajus e pena lendo o ke escribo sacándolle pejas a cada errata ke cometo.

siempre ijual.

pois o dito, putas.

felis fecho novo (ano novo, coñas vellas).

Un beso!

Estou en Plan, son as tres e inda non fomos pa Louro.

Estou en plan... kero pribiña...

quixera poder colocar unha verba tras outra
e debuxala para vós...

para deste xeito levarvos ata esa
cadeira na que me sento,
a miro
e a amo.

cambiaría a miña vida
por poder sinxelamente
metervos dentro dos meus cavilares
un segundo mal medido,
e que vivisedes
todo isto.

o demo chantándome un coitelo na gorxa
e o seu nome múltiplicase no aire
como bolboretas verdes
na procura da cruz na que se pousaren.

Xa estou de volta en Oleiros (Vice City).

Estou xusto nese punto no que teño que asumir que ás catro non vou ir en cas Pena a achicar ao Pro, que o parchís volve a ser un xogo estúpido e que non podo voltar ver "los aurones" en canal tambre.

Porque iso foi unha das grandes cousas que trouxeron estas vacacións. En canal tambre, ese canal subversivo (inda que pouco a pouco comézase a vender máis e máis), están botando de luns a venres ás 13:30 "los aurones".

Para o que non o lembredes, trátase dunha serie ke botaban cando eu era canijo (supoño ke a finais dos 80). Os personaxes son uns monicrekes que viven nun pekeno poboado no medio do boske. Os protagonistas son Tejo e os seus amigos (entre eles o puto crack de Poti-Poti, un monstro verde que sempre ke fala mete de por medio as palabras "poti-poti"). Tejo ten a habilidade de convertir aos seus inimigos en froitas lanzándolles un estraño raio.

Ao ollo normal non pasa de ser unha serie bastante cutrilleira, pero para os nostálxicos dese pasado entrañábel é un feito dino de ser vivido. Incluso para o que nunca o visedes e vos resulte novidosa esta serie podedes disfrutar vendo a coherencia de certos personaxes (estou a falar, por suposto, de Gayufa, un esbirro dos malos que é un crack) ou a inocencia coa que se realizou a serie.

Unha vez que cheguei a Oleiros falei coa miña nai de que acababa de ver a serie días atrás en muros. Ela lembroume que eu tiña uns macacos de goma de Poti-poti e máis do malo que tén unha capa de leopardo (feito que xa lembraba eu), e algo que xa se me fixo retroceder anos e anos foi ke, ao parecer, de pekeno (miña nai apunta aos 3 anos) eu cantaba a sintonía de entrada, e que no momento que esta di "za! zas! zas! Lanzarrayos!!" eu reproducía "Pas! Pas! Pas! Pasparrayos!". Incríbel testemuña.

Mima! enrolleime moitísimo falando só dos auróns... así que máis tarde farei algunha achega sobre o que resultaron ser estas vacacións!

Permanezan atentos!

un alacrán chantóuseme
no ollo esquerdo.

BERROS

e zapateeino ao chan.

MÁIS VOCES

comezou o sangue
a chimpar
pola herba,
escorrendo
por entre os meus dedos.

buscaba alento.
pensaba en cando o ollo non se me desfacía na man.
en cando choraba porque a banda
diseñaba barullo
nas festas.

pesquei unha lembranza
de cando,
sendo pequeno,
vin unha neniña,
morena, cunha saia de seda como
verde
que me mirou con odio.

ata aquela pensaba que me odiaba por
berrar.

pero agora,
berrando
e coas mans pintadas co meu sangue,
sabía o porqué.

SILENCIO

e máis verde.

quérote.

Neste textículo que comeso agora pretendo resumir un pouco o que foi este periodo vacasional. Asvertensia a inexpertos: pode resultar un coñaso indoeuropeo pleno.

Vou faser uso dunha estructurasión cronolóxica, por puro visio.

21-12-04: (Inda que a semana anterior saira o xoves en santiago, ata esta data tiña indo comentando malamente todo na bitácora, e, a verdade, considero que aquí realmente comezaron as vacacións). chego a santiago cunhas ganiñas de faser o parvo que non eran entendíbeis, pero o día resultar ser unha pataca grelada. O único mencionábel sería a coña das chavalas que viñan facer unha enquisa para os de "R" e todo o que iso conlevou na vida interna do piso. E tamén fomos ver "el maquinista", que persoalmente me pareceu unha aspiración a peli de facer pensar, pero nada.

22-12-04: Pachanga estraña en conxo, vemos a tosar nunha cafeta e saimos sen moito ánimo (eu rebentado trala pachanga). Pero foi unha desas noites das míticas: sobrio e rompendome a cabesiña con tolemias sentimentais, como viña sendo costume ultimamente a calquera hora do día.

23-12-04: Chegada a muros.

24-12-04: Bombardeo masivo de nécoras, pulinme da orde de 20 nécoras, gambas (o alimento de moda nas seas do nadal), e torta de san marcos (que non é unha torta, é un visio!).

25-12-04: Curioso peido pola noite. Máis tolemia sentimental, nas súas diferentes variedades.

26-12-04: Memorábel resaca.

27-12-04: "Misery" no sentro cultural. Púxenlle un 3. Tensión e tal.

28-12-04: "Local hero" no sentro cultural. Púxenlle un 4, porque me gustou máis que a do día anterior. Supoño que pola miña estúpida devoción polas pelis nas que os personaxes secundarios están ben trazados.

31-12-04: O mellor día do ano. A loita de un home contra un Alcatel. Pola noite non moi ben. Pero cun riso tonto mazo evidente.

1-1-05: Aninovo sen resaca? Isto promete!

6-1-05: Despídome de muros. Un Arriva para min so.

7-1-05: Bufff... Que podo dicir? Inda non o asimilei que estivese alí.

8-1-05: Sigo co medo no corpo.

Enf in, amigüitos e amigüitas, este foi o peor resume da historia, son consciente. Agardo as vosas achegas, coemtnarios e así.

porque... a vós como vos foron as vacacións?

Responda agora e entrara no sorteo de un par de cacharriños la mar de cucos! (vai en serio)

corenta e sete estalos vermellos entre o peito e a dozura. sinalando o tenro tránsito de húmidas queixas... choro.

corenta e sete estalos vermellos agardando. revolta inconsistente e deplorable que agocha un cabelo cinzo e chamicento.

cada estalo engaiola un intre perdido da túa vida. e só cando o perdido é un mar, a túa vida engaiolada estala.

La noche se ha callado ya,
el sol comienza a trabajar
y las luces del salón
llevan diez horas sin descansar.

Pienso y pienso y vuelvo a pensar:
"Ya es lunes, hoy hay que currar".
Duermo una hora borracho y mal
y así comienzo a bailar ska!

porque aínda lembro miradas
fuxo, cego, entre o teu cabelo

e cando o orballo debuxou tristura
finei, cego, entre o teu cabelo

sabendo que seriamos vendaval
imaxineitxe, cego, entre o teu sorriso

e vivo cego entre o teu cabelo
agotxando bágoas

Xa chejei a un punto no ke me río de todo...

Pártome...

E en lujar de disfrutar de todo as cousas boas ke me están pasando (ke son a ostia en verso e a coro) só me adico a calcular as feridas ke me pode causar unha caída...

joder... de puta madre...

hoxe, por exemplo, aprobei un parsial de galego ke pensei ke tiña moito máis ke suspenso. e eu ke sei...

van 13 días de riso tonto caralludo.

ska, ska, ska, ska...

"(...)Eran de esos hombres que casi nunca han hablado con mujeres. Esta especie de varones, aunque parece rara, abunda más de lo que pudiera creerse. El hombre que no habla con mujeres se suele conocer en que habla mucho de la mujer en general(...)"

Para Rivetto. Menos filosofías de sofá e máis acsión!

Estou ajardando ke rematen a clase de portujés pa pirar e sair de farravic.

Estou co cu roto, porke isto non son cadeiras, son mákinas de tortura medieval.

Xa me justaría ver a Chuck Norris ás 2 e pico da mañá anunsiando unha cadeira como esta... non hai collós!

esta canción vai dedicada a cada paso que demos.

dándolle forma, dándolle xeito o norte do teu corazón. non queira ninguén vivir engaiolado en ti, porque ninguén viu as estrelas ao teu carón.

só resta finar á beira do norte do teu corazón, achegando pingas de mel.

esta canción non existiu para engaiolar.

amor con mel.

mestura salgada.

En plan "samu, pénsate as cousas máis".

En plan "buaaa... samu, non a cajes..."

Lista de vainas:
-Lerme a puta regenta.
-Faser o puto traballo de galego.
-Chapar para o parsial de Historia de puta España.
-Preparar o parsial de jallejo.
-Comesar a mirar o resto de asinturas (basicamente e por aforrar tempo).
-Reflexionar un pouco mellor sobre todo o ke me está pasando.

Teño 6 asinaturas cautrimestrais ajora en febreiro... creo ke a final de curso vou estar calvo... e despois ídesme confundir con Eustaquio (eu chamáballe así, refírome ao camareta calvo do Xeixo, Félix chamáballe doutra forma e el chámase doutra distinta).

Dios! Prenderíame lume!

e por fin atxo a miña estrela.

átxoa cego de cansazo,
morto de medo
tras saborear todo o ceo
e ficar quedo mil noites buscándoa.

buscándoa na miña viaxe a través da escuridade.

a miña estrela serás ti.

agora.

xamáis.

Darkness imprisoning me
All that I see
Absolute horror
I cannot live
I cannot die
Trapped in myself
Body my holding cell

Landmine has taken my sight
Taken my speech
Taken my hearing
Taken my arms
Taken my legs
Taken my soul
Left me with life in hell

(Xuko, ríndoche pleitesía)

Hoxe, unha ves rematado o pu_o traballo de galego que debemos entregar pola tarde, unha ves feito o exame para Goretti (o baixista de Obús) e unha ves retomado alento en casiña, camaradas, comesará a toma da sidade herculina (que non herculona).

Material de abordo: Vodkaralludo, elementos para a toxicomanía e tolemia difusa.

Persoal de abordo: As do piso e as súas amijuitas/o, Loko, Glo, Alex?, eu?, Eustaquio?, Quique Setién? e a sorpresa... Ion(el hombre que vino del mar). Quedan dúas soldados de reemplaso por confirmar.

Bebé abordo: Miriam?

Obxectivos militares: chejar ao humor/orsán a dúas patas sería un éxito.

Camaradas, o comando Muíño do Vento, les anima a sejir fasendo o toliño por eses mundos de dios...

No seas tan pesimista.

Resume en titulares do que resultou ser unha traca máis que considerábel (verdade, Agus?). Grazas dende aquí a todos e todas aqueles que participaron nesta paranoia audiovisual.

-Víctor e o seu amigo enculador.
-Agus e os minipuntos (síndrome de aquel que babea).
-Samo, un vaso e ketchup.
-Fracaso na convocatoria de concurso de eructos de Miriam.
-Paliza á tele!!!
-Ion, ou o conductor-dj (Chimo Bayo strikes again).
-Pata negra & cía.
-Non che vexo ata o luns? (O silenzo do taxi).

Coma sempre reclamo a vosa axuda para completar estas cousas... supoño que me saltaria mazo cousas...

En fin... vós mesmos.

Asul.

Asul como el mar,
como el aire,
como el amor,
como ti.

Asul cual caballo velós
y los perros...
Aaay...
Los perros...

Anímate, Brian. Ya sabes lo qué dicen: "La vida es tan mala a veces, te enfermas y te enfureces. Otras cosas a veces ya son otras nueces. Cuando en la vida te crees que enloqueces, no protestes, ve a por peces. Y ya verás que no hay que perder el compás".

(Para todos os que coma min andan toleando cos exames e cos traballos de marras... o temporal pasará!)

quero subirme a cada mirada que lanzas máis alá dos meus ollos e accionar o cinto de dinamita que nos alonxa do cheirume a frito e nos deixa preto da cadeira de sinrazón que debeu ser a nosa vida.

quero galopar sobre cada mirada que espallas máis alá do meu entendemento e chantar no teu mundo o meu brazo e ser...

quero ser.

peza a peza... un pouquiño de ti.

pero só de ti.