Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

É este un plan estraño, amigos do inaudito e ineditable facsimilmente. Estou na puta aula de ordenatas da puta facultade escoitando Gluecifer, agardando por Nu pa ir xantar e vendo cómo Raúl (Rivetto) vai petando a web de comentarios. É curioso.

Supoño ke estou en plan "I'm done with the easy livin'. I'm done with the easy livin'. Come on! I'm done with the easy livin'. I'm done with the easy livin'. Yeah!".

Non foi este un artigo que pasará á historia.

O outro día, sentados no salón meu pai máis eu, fixenlle unha serie de preguntas, moi concisas, sen saber moi por qué as estaba a facer, sobre distintos asuntos.

Nun momento soltei:
-Gustaríache unha Galiza independente?

Meu pai respostou, reclinado no sofá:
-Non creo que sexa positivo economicamente para o país desligarse de España.

Entón cruzóuseme un cable e dixen:
-Estar con España por progreso económico? Curioso. Entón, se conlevase un progreso económico... aceptarías que a Galiza pasase a formar parte do Reino Unido???

Non sei. Supoño que ás veces os romanticismos que nos fan ver problemas noutros sitios como son Palestina, Euskalherria, Cuba... fannos pensar que o noso non é "cool". Non sei.

Non sei de políticas. Non sei de nada realmente.

Pero sei o qué quero. Dignidade.

Utopías.

Unha Galiza en galego.

Pero para iso non tendes valor.

Non sei. Non mo teñades en conta.

Amigos e amigas da fodedume variada e variopinta, hoxe é un día de alegría, escaralle e disfrute para todos vós.

Máis ben pa min.

Amigas e amigos, hoxe tivo lugar a cabo un feito inédito na historia da educasión universitaria galega: O meu profesor de Introducsión á Historia do Español, tras unha longa e asertada reflexión, decidiu aprobarme a asinatura.

Pumares Presidente!!!

E si. Teño un rabo que non mo mereso!!!

(En prinsipio tiña un 3 no exame. É ou non é moito de nuestro señor?)

Camaradas, hoxe, pese as inclemensias climatolóxicas, sicolóxicas e ilóxicas; vaille haber que sair.

Sabemos que ha ser difísil sacar aljo en claro do que parese ser unha noite curiosa.

A idea parese ser searlle no piso de Judit (Independenza pa Cospeito!) e despois ir a un piso (ao de Lucía?) a acabar cos rusos todos, chámense Eristoff, Smirnoff ou o que sexa.

Instrucsións básicas para a acsión pseudoterrorista nocturna:

-Persoal de abordo: Instructor Hatman (Judit), Recluta Paiosaco Monster (Nu), Recluta Roja (Lucía), Recluta Finch (Finch), Recluta Santo (Cris), Recluta Clint (o cabesudo)... e supoño que máis.

-Material para a destrucsión +IVE: falouse de vodka, bolchevikismo militante.

-Lujar da acsión militar: eu ke sei, machiños.

"A dios se le pone dura con los marines!"

Ou iso semella.

Amigos e amigas da manutensión inequivocamente desmesurada, a noite de onte foi unha cousa moma, rara.

Turborresume: Simulacro de sea-botellón na de Jude, estasionamento no Humor papando frío e malestar interno, apalanque no Sex Machine.

Conclusión irreverente: antes das 4 na casa.

Titulares mongólicos do intervalo vivido entre serán e amenser sirrótico:
-Non fun a Fransia, fun a Portughal, ao Algharve.
-A la parrilla sabe mejor.
-Coristanco? Coñeses a familia de Pena.
-O taxista que non nesesitaba jomina en Lujo.
-Sex machine ou amarjarse.

En fin. Como coas que saén non son de visitar moito a web (nunca), pois xa nada. Non me vexo capasitado a pedir comentarios. Pero o que queira que dija.

Nota mental a modo de moralexa: Vou redusir drasticamente o meu consumo nocturno de alcol. Aí queda iso!

achegando bóreas.

corro diverxente e folán.

gravando, hebefrénico, improperios lenes.

mais nunca os pensamentos que rachei, seiturei... trabei!... urraron.

voltarei.

xamáis.

zaragateando...

Camaradas, pois o Jose Luis Coll púxome un sinco no exame de Lite 3. Inda que cando fun á correcsión non me soubo xustificar moi ben porque me puxo tan baixa nota, non estaba xa eu para subirlle á chepa (ou ao piño).

Así que este cuatrimestre pasou sen pena nin gloria (nin Luchi, nin Inés,...). 3 aprobados todos roñentos, dous notábeis e unha suspensa (que é como para ir oito meses coa cabesa ajachada).

E este cuatrimestre prometo esmerarme máis para tirar da media un pouco para arriba...

E cando dijo esmerarme refírome a poñer cara de esforso en plan estreñido ou en plan cara de velosidá.

SKA!

fuxindo a repelo.

porque na túa beira
(entre a túa sombra, a túa dozura e o que eu vexo e ninguén máis)
o demo acrecentou a miña linaxe.

evádome. de mala gana.

conduzo o facho, que non é outro que a
inquedanza,
cara o interior da palafurna cataléptica.

...vermella...

benvidos ao galimatías.

na sesión de hoxe: a mutilación do contemplar.

...vermella...

había unha vez un brillante joven, que esperaba triunfar no mundo informático , xamado lesma; pero este personaxe tiña un gran problema: tiña a cabeza moi grande... asike non podia estudiar nada porque lle pesaba tanto o seu cabezon que non via os apuntes, sufria unha tortículis aguda que non lle permitía realizar unha vida normal:

nas discotecas todos pensaban que se caera unha lentilla, cando non pensaban que tiña un estilo de baile posmoderno,na piscina nunca afogaba porque a sua cabeza sempre saia a flote, non podia ligar porque as tias pensaban que so se fixaba nas tetas...

era un gran cúmulo de problemas os que se lle presentaban a lesma...
pero aínda así quixo estudiar informática, ata que un dia pensou que se poderia forrar traballando de paleontólogo, debido á sua ventaxa craneal....resultou ser un dos mellores paleoon....porque non lle quitaba o ollo ós seus descubrementos...e iso fixo que saisen a relucir as envidias dos paleontólogos máis sonados; os que estaban en conxo...esta mafia de tolos decidiu acabar con lesma contratando a 7 yonkos reicidentes, xa que estes o único que lles pedían era ver as estrellas, para o cal os sonados lle compraron un telescopio para os 7( solo un porque eran bastante ratas )

os yonkos non conseguiron acabar con lesma porque estes lle mandaban amenazas de morte a lesma; as cales nunca xegou a ler porque o seu buzón non estaba á sua altura...despois estes adictos intentaron matalo con indirectas pero tampouco o conseguiron porque lesma solo tiña ollos para o seu traballo( ke bueno tio!!!!)
estes 7 yonkos acabaron mortos, porque non se resistiron a acudir a un concerto de marilin manson no cal morreron de pena porque marilin manson lle rompeu o seu telescopio, os yonkos sen o seu telescopio non tiñan ganas de vivir e morrreron de unha sobredose no seu cuarto do hotel njhsi; morreron ó ver as aventuras de os chocorobots...demasiadas cores para uns yonkos...

lesma sigue vivo, e actualmente estudia hispánicas en coruña ---moitos estudiosos din que intenta atoparse a si mesmo....
en canto ós yonkos , o seu espirito permanece no horizonte e nas estrelas....
en canto a merilin manson dise que está nun templo budista arrepentíndose polos seus actos impuros, no futuro pode ser que monte unha banda xamada merilin buda

tan tan tan tannta fin..............

Quieres que te escriba el universo verso a verso.
¿Quieres saber quién soy?
Soy semen disperso
en tu lomo.
¿Tienes un coño?
Te lo como.
¿Tienes un culo?
También te lo como.

En plan inapetente. Medio momo.

veño de dar a volta ao mundo e doume conta que a lúa estaba enriba.

enfronteime ao río e cheguei ao seu nacemento. caio na conta. o mar estaba na outra beira.

durante o outono. xalundes. ampareime na sombra e xa era verán.

teño unha bala oxidada agardando polo meu sorriso.

cerimonia por un arrepentimento.

arrepentirme podería ser algún tipo de arte.

En un extraño lugar perdí mi horizonte.
Buscando un camino por donde poder andar.

En ese extraño lugar el tiempo se esconde.
Allí perdí mi norte
y hoy lo he venido a buscar.

Quiero volver a escuchar el canto de viento.
Quiero poder respirar su aroma una vez más.
Olvidar mi dolor, borrar mi lamento, dejar que pase el tiempo,
poder sin miedo gritar, gritar!

Nací siendo libre
y hoy quiero mi libertad.
No hay paz si no vives
sin miedo a poder gritar.

Nací siendo libre
y hoy quiero mi libertad.
Y sentir que no hay nada
que me impida gritar
que nací siendo libre.

Estou ata os collóns de practicamente todo. E vou pajar estas penas hoxe nun artigo maso tonto, por variar.

Estou farto do Cal Pita, e máis en concreto de sexa unha puta posilja de bus. E tamén ata as pelotas deses vellos e vellas ke están en calkeira parada e, unha ves ke para o bus, van prejuntar ao conductor se ese bus vai a... eu ke sei... ke se vai a betansos, ke se vai a casa de cristo... joder, señora! Un pouco de capasidá! Montrove-Oleiros significa Montrove-Oleiros.

Estou farto de Fidel. Dese roio teatreiro ke se monta. Estou ata as pelotas de escoitalo falar do canon e o que hai ke darlle ao puto César. De que non saiba moi ben ke kere de nós.

Estou ata as pelotas de ke as pilas da cámara se me vaian en un plis.

Mima! Tócanme as pelotas os putos telediarios merdentos de Antena 3. Son un puto anunsio!!! Só fan campañas de merdoladas criminais.

Estou fartísimo do tempo, ke se calor ke se frío...

Ata os collóns dos putos "periodicos" de merda que se dan ajora en calkeira eskina. O "metro" e o "que?" que o último e lamentábel eslabón da prensa merdallenta.

diosss...

pero o problema non é ese.

Para o artigo de antes estiven buscando imaxes para pór. Primeiro puxen no buscador de imaxes do Google "puta todo" (o titulo do artigo) pero non me apareceu nada de xeito (obviamente), incluso apareceume unha foto de homer. E despois pensei ilustralo cun Escroto lamardechulo, para o cal puxen no buscador de imaxes "collon".

A sorpresa chegou cando ao parecer hai unha marca de chocolate polo mundo adiante ke se chama "Collon"!!!

Son un home alegre!

Agora é cando xa vos podedes matar a facer todo tipo de coñas, porke sodes collonudos!

(Non é unha montaxe, comprobádeo vós mesmos. Poñede "collon" no buscador de imaxes do Google.)

pues voy a olvidarme de todo
la única verdad es la verdad
el tiempo va a curarme de algún modo
cuando no estás, cuando no estás
duele más
mas duele cuando no estás
duele más
cuando no estás, más duele
cuando no estás, duele más
y es muy feo.

Mañá, unha ves pasado o que se supón unha estraña hora con Morremos-Todos-Tío-Remoooove, parto cara Compostela, para ao día seguinte chegar a Muros. En Compostela sairémoslle.

Camaradas, flipo. Supoño que serei eu que teño unha idea de cómo me plantexo a vida: a miña vida está sendo agora e xa non podo deixala máis para o día seguinte.

Pero hoxe rógoche, Clint, que me afastes un pouco de esta vida Quero sumirme un pouco na tolemia e na tontería para perder un anaco de alma ou do que sexa. Clint, agardo que mañá me tomes nas túas mans e fagas de min o que queiras, o que farías cunha bala calqueira da túa puta Magnum.

Para isto, amigos e amigas da carallada bravía, vou faser uso da miña amija a señora Servesa Fría.

Teño un cravo entre seja e seja. O meu reino para quen mo quite.

Saúde!

En plan "Birdie".

Ez dakit zer pasatzen den azken aldi hontan jendea hasi dela dantzatzen sarritan
zerbait ikustekoa du bi falta direlakoz «Recuento generalean»

Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri
Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri askatu
Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, viva tú

Irratikoak han ziren emititzen zuzenean paella jango zutela
eta Piti eta Sarri bere muturretan saltzan zeudela konturatu gabeak

Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri
Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri askatu
Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri

Zaila dugu sortzea doinu gogozagorik Sarri dio herriak txanpainaz ospaturik
Iruñeko entzierroa desentzierroa hemen zapi gorriak zerua du estaltzen.
Ez dakit zer pasatzen den azken aldi hontan jendea hasi dela dantzatzen sarritan
zerbait ikustekoa du bi falta direlakoz «Recuento generalean»

Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri
Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri askatu
Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, viva tú

Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, bi badoaz
Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, hanka kalera
Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, bafleetatik...
kriston martxa dabil!

Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri
Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri askatu
Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, viva tú.
Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, bi badoaz
Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, hanka kalera
Sarri, Sarri, Sarri, Sarri, bafleetatik...
kriston martxa dabil!

(Para o Sakiño de Area. A tope!)

O título fai referenza a unha frase, que creo que só lembro eu, lanzada ao aire nunha parada de bus en medio dun esbardalle severo. Gran cousa: "Escoita unha vida".

Semana Santa, dinlle os cristiáns de mala fe. Un escándalo.

Facer agora un resume sería estúpido pola miña parte, pero aqueles e aquelas que non saibades moi ben cómo circula a miña vida pois vou espallar (todo se espalla) algunhas das ideas soltas, titulares, que foron quedando siscados na cuneta do camiño:

-Roke ou o coccinero o Armaggeddon.
-A competensia chámase "Penoli".
-"Le llamo de la Cadena Ser..."
-Unha noite en directo cortesía de "movistar", verdade, Eva?
-En Madrí xojan con palillos de cores.
-Bebe vino.
-Edu? nooooo!!!
-Hai que botarlle un peido á prosesión.

En fin. Non sei qué máis poñer e non sei se poñer máis... Do you know what I am talking about?

Como vos foi o periodo vacasional?

Pronto traerei fotos a esta sajrada institusión.

Estou maso fodido porque teño o ordenata rebentado. Dáme un erro o explorer.exe e desaparéseme a barra de tareas e de todo. Algunhas páxinas de Internet, ao se me abrir, péchanse ao momento.

Estou en plan "ordenata! demagogo de chips!".

Clint, meu máis que entrañábel amigo de peidumes e destronsa-vidas perdidas, reclamo o teu amparo nestes tempos amargos.

Clint, que pareses unha pasa ruchada, que pareses un dedo meu cando xa levo metido na ajua sinco horas... Clint, meu amor pletórico, pídocho novamente axuda nestes tempos escuros.

Camaradas, hoxe, tras tolear a Ajustín ata levalo a niveles de eskisofrenia preocupantes para o ben común, ireille a Compostela a satisfaser as miñas ansias de rebentarme a cabesa...Que va! En plan ben.

Camaradas, hoxe en Compostela tratarei (recalco de "tratarei") de recuperar aquel consepto que se tiña de min antes de aquel fatídico 13 de setembro no que Inés tivo tan mala idea. Quero que vexades que podo ir por aí sen subir a 8 portujeses ao piso, sen faser pratos combinados a modo de Apocalipse con Roke, sen levar un barrilete ao cuarto de Teo (Teo xa non tiña nin que falarme)... Camaradas, estou na procura do camiño recto. O camiño do home recto.

E o sentimento...??? Me duele mazo, pero no me importa (coña para freakys de "Días de fútbol").

Veña, camaradas!!! Chibiró! Chibiró! Ska ska ska ska...