Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Quizáis
as fibras
que van río arriba,
en realidade,
especulen na miña contra.

E que se a auga me mollase,
se o chocolate
falase de si mesmo,
racharía con todo.

Nun intre
miles de mensaxes.
Nun intre
ordes de vento e aire.
Nun intre
non hai ti, nin vós, nin elas.
Nun intre
un intre de nada.
Na nada da historiografía.

Eu, coma o descarte,
nunha mesa na que
os folios me confesan
que non hai nada
máis alá do medo á
verdade e ao
fuxir.

Vida en directo.

Bágoas sen vir a conto.

Son o peor.

En plan son parvo.

En plan teño uns cambios de humor flipantes...

Pero na distansia o mundo faise incompresible.

Estou en plan... estúpida...

(-retrasado)

sei que non me oes
botarte de menos.

que non entreves por
entre os segundos,
que sen ti son chantadas nos ollos,
á miña alma ser solitaria
roseira esquecida.

entendo a melodía
da distancia
coa que semello en discordia.

sei que por máis que berro
e sinalo o ceo na
procura dun culpable
non me oes botarte
de menos.

e a imaxe non é outra
que eu apretando unha roseira,
pensando no nome do mar
e
sorrindo
sempre
contigo.

supoño que hai un descorazonamento
no que penso en ti
e a distancia é unha
chamada.

trala fiestra só hai néboa.
trala fiestra só fica o outro lado.
trala fiestra
ti.

non me gustas.
non te quero.
nin te desfás nos meus dedos,
nin es unha delincuente
malensinada.

non me gustas.
gusto de viaxar so con mil melodías.

non te quero.
nin gustar, nin querer, nin gorentar.

es ti
e ti es todo.
máis que todo iso.
es máis que todo.

un infinito de apertas.

Amijos e amijas das pollas de joma e látex, dou aquí comeso unha secsión lamardebonita. Baixo o epíjrafe de "Prejuntos e respostos" irei fasendo entrevistas a mis más allejados periodicamente, é disir, cada ves que estea de rejla.

Esta semana empeso con Diejito, ese descoñesido para moitos e, sobre todo, para moitas.

Hoxe estamos con Diejo para faserlle aljunhas das prejuntas que os nosos internautas se fan máis a cotío sobre a súa persoa e sobre a súa fijura. Empesemos forte: Diejo, ke lo?

Gracias amijo Samuel, estamos akí, gozando con gozo en un pozo por tu flamante a la par que impepinable entrevista. E gracias por iso da miña esbelta fijura, non facía falta que o mencionaras en público porque é algo que salta a la vista.

Ultimamente estiveches fasendo o borrachusas por Cuba adiante, podiasnos resumir un pouco o teu encontro cos chulos da Habana?

Pois os chulos da Havana é unha espesie en constante evolusión. O meu primeiro contacto (non físico) cos chulos foi no baño dun pub... ou puticlub, inda non o sei ben. O comunmente denomindo "chulo cubano", es muy acongedor, ti falas con él, e os dous minutos él preséntache a súa muller, regalaslle un menchero e preséntache a sua prima... e se che ven bailar solo, en seguida che buscan compañía. Debido a este sentimento de cariño, emosioneime tanto que non puiden evitar romper cadros, cristais, manjeira de incendios, así coma extintores a miña chejada o Hotel.

É serto, como se di naljúns sírculos de catro puntas, que en breve voltarás aos terreos de futebol?

Rotundamente falso. Nestas duras semanas acudindo cada mañán morto de sono o Hospital facer a rehabilitacion, teño que confesar que me enamorei da miña enfermeira!! Sí, lo confieso, no hay nadie que me de ultrasonido en el tobillo como ella. Ni tampoco nadie que me de masajitos con tanta arte. Por tanto, como buen seguidor de Maradona, xuro polo Musiquito que non volverei a xojar pegado a raia...

Este xa é o teu cuarto ano en A.D.E., o cal implica que o teu fíjado xa debe estar ocupando espasios que lle correspondían a outros órjanos, como valoras a túa traxectoria nesta bonita carreira?

Pois sí, a veces cando me rasco os juebos, noto como o meu hígado está en constante crecemento. Debe ser que cada fin de semana lle cae algún petisuis.
A traxectoria na carreira... de pinga, non se pode traballar menos e aprobar máis. Terceiro foi o ano máis dificil... as cinco horas semanais que iba a clase eran durísimas... ainda que todo comprensible despois das infernais partidas de mus dende as oito e media... que deron como froito o meu nomeamento como "Yokozuma del Mus", ou como carallo se chamen os jordos do SumoSol (chiste).

No tema meramente sexual, podese dicir que tiven que facerlle algún traballiño a certas profesoras nas revisions, pero como di meu pai Manolo: Todo por la patria!!

En que che justaría choiar unha ves que che dean un papeliño no que poña que tes todo feito do que é a carreira e tal e tumba?

Pois maiormente o meu obxectivo é ser como o meu ídolo Tono Lema!! Que va!! O obxectivo prioritario é o de ser Director de Marketing, para poder facer jrandes propagandas como a do boneco "Cocolín se hace gotelé en el gayumbo". Pero máis ben supoño que acabarei por ahí limpiando carreteras ou cacas de can. E en caso de que isto non cheje a bo porto non descarto dedicarme a prostitución de luxo, é dicir, so me acostaría con famosas. E se se da o caso pois iría a Gran Hermano e facer o dos pipotes de Nocilla.

Deixando a un lado oscuro os temas laborais e tal, como vai a túa vida amorosa?

Pois dende akí quero facer un chamamento a todalas mulleres juapas de España, ou mellor dito de Galicia, que a gasolina está moi cara... que aquí teñen un rapaz, que non me vou describir, pero miña pra miña abuela son o mais juapo, o máis listiño... Non, dende que fun a Cuba son un home novo, o alcohol xa desapareceu da miña vida e estoume centrando para botarme moza formal e asentar a cabeciña, q se non o riñon non cheja os 30... o caso é que as mulleres deben querer que morra, q escapan todiñas!! Moziñas bonitiñas, por vos se fai falta vou ata O diario de Patrisia!!

Dende os sectores máis ortodoxos vense reclamando con forsa que abandones a loita arma... non, espera... ke era?.... ah! si! que abandones as pajas e pajotes, que pensas de estes insensatos?

Eu téñome por un bo deportista, e son demasiados os anos de entrenamiento, moitas horas coa mesma parella de baile, algún encontro con parellas descoñecidas, pero sempre a mesma técnica. Unha técnica depurada e precisa. Unha máquina perfectamente engrasada... Mimá, es un fillo da jran puta, estas prejuntas non se fan en público cabronazo. Ou queres que faga público o día que no Rabadeira por Navidades adicácheste, vestido pastorcillo no baño, a facer un sólo de zambomba..

Ajora prejuntas de corte máis intelectual, se meten nunha pota fervendo a túa nai e ao teu pai nunha sartén enorme chea de aseite kente... ke lo?

Se fora unha pota, sejuramente sería coma se vivise nun dúplex, porque polo tamaño do seu corpiño, miña nai debe ser descendiente dermatologicamente directa de Papá Pitufo.

E se meten a meu pai nunha sarten en aseite kente Hojiblanca, seguramente teremos de primeiro plato un riquísimo... Picoleto a la salsa verde.

Como valoras a tempada do depor así coma o jarbansos verdes?

Según fontes próximas os centros de disminuidos psiquicos: O parecer Tristán vai cada semana o puticlub de La Luna, para que unha tia lle meta un vibrador polo cu!!! Ainda que pensandoo ben... a Michel moláballe tocar pollas non?? E mirao agora, entrenador do Rumasa Vallecano, jran club, sí señor!!

Pero aparte de esto so quero dicir unha soa cousa: Jugadores mercenarios, Lendoiro ponte las medias!!!

Respecto os jarbansos verdes, non teño declarasións que facer, esa clase de especímenes nom merecen meus respectos.

Que che justaría disirlle a todos os que se pasan por esta web e que poida que lean esta entrevista?

Todo lo que acaban de leer es producto de su imaginación. En caso de que tengan alguna duda en afirmar con voz esdrújula que non digo máis que putas gilipolleces, métanse un dedo polo cú e faigan círculos concéntricos, e no caso de que non queiran actuar desa forma, insúltenme nesta dirección: http://spaces.msn.com/members/vigono/ pero sempre co debido respecto por favor.

Defínete en tres palabras, 4 animais e 8 tenistas.

Puto psicópata humorísticamente muradán de adopción.

Jrasias polo teu tempo, siempre es un praser sexual falar e felar contijo.

Sobre todo felar... Amén.

Tío, tío, tío! Tengo el teléfono de Kelly Kapowski! Adivina con quién va ir al baile de graduación!

Xuventude, como vai iso? Por acá as cousas andan un pouco desmadradas no que a carreira se refire. Que por que? Pois porque as nosas profes están como putas chotas e son o peor que un se pode atopar estando en tan lamentable estado de sobriedade.

Entre a Decana e os seus duelos dialécticos con Ion (o puto A.C. Slater) e Cleofé e o seu tono de vos "rebenta-oídos", pois o futuro é desalentador, amijos e amijas do estructuralismo cacofónico.

Total, que somos o puto peor.

Resistide, filólojos e filólojas de este e outros mundo!

Aúpa Bayside!

La monarquía española es la más directa herencia del franquismo.
La transición a la democracia el ejemplo perfecto del fiel continuismo.
Adaptarse a los nuevos tiempos exigía esa amnesia que llaman consenso.
Los partidos de izquierda dejaban de serlo.
Los de derecha decían ser de centro.
Los sindicatos mayoritarios,
culpables de la mayor de las traiciones cometida a los trabajadores,
pasaban a convertirse en funcionarios.
Y la constitución española,
cadena que aprieta, cadena que ahoga.
Cadena del todo todopoderosa.
La norma suprema. La ciega obediencia.
Elegimos de quién ser esclavos
y desde qué lado nos vendrán los palos.
Sufrimos el terror del trabajo
a la vez que sufrimos el terror del Mercado.
El poder sigue en las mismas manos.
Los que ayer lo tuvieron hoy lo siguen teniendo.
El ejército está vigilando lo que un día quedaba atado y bien atado.
A las cosas por su nombre.

A las cosas por su nombre.

La bandera española es la bandera fascista.
El ejército español el ejército fascista.
La policía española, la policía fascista.

La clase política, la clase fascista.

Por su nombre.

E con isto non falo de colaborasión do Partido Popular.

E tampouco falo dun falo.

Bueno, tras esta parvada vouvos a contar.

Pois resulta que nun pequena vila gaditana (creo que era de Cádis) unha revista orjanisa un concurso de poesía e tal. A poesía debe ser en castelán e tal. E bueno, como o premio son uns 800 euros, pois pensei... tampouco me custa tanto mandarlle un sobre con unhas cantas pallas mentais.

O tema é que deben ser un mínimo de 100 versos e un máximo de 200. O que supón que debo faser unha pequena selecsión do que teño por acá (inda que podo mandar até tres traballos).

Bueno, ao que ía. Que solisito agora a vosa colaborasión no sentido máis serio e tosco da palabra para que me dijades qué Pallas Mentais vos molan máis, ou cales pensades que poden molar máis para unha carallada coma esta. Así que mirade por acá e disídeme despois aquí os títulos e tal, se iso.

Se resulta que non se presenta ninguén e me dan as pelas xuro por José Emilio Amavisca que a todos os que colaboren con isto os invitarei a uns cantos cacharros (tres ou oito ou así. Ok?

Jrasias por adiantado pola vosa axuda. Veña!

-Si, Zeus. El padre de Apolo. El del monte Olimpo. El de no me toques los cojones que te meto un rayo por el culo.

Jran peli esta.

Pois, xa postos a falarvos dende a aulanet, só informar de que mañá chejarei a Muros cunhas janiñas de faser o parvo e de andar de risas que xa resultan tristes a estas idades.

O tema é que vou pasar esta ponte por aquelas terras e xa me ía tardando a data.

Así que por acá estaredes desassistidos. (Bágoas)

Veña lo! Pásadeo ben e coidado coa choiva! (disque imos pillar un temporal que nos imos cajar pola entreperna...)