benvida sexa,
novamente,
esta chamada.
pretiño do máis insano
e alonxado de milleiros de estrelas
todo se volve realidade
porque así o decidiu alguén.
pode ser que todo o que precise
un ladrón
sexa mirar atrás e saber que o sol segue
inmutable
aí
para el.
a xente non sabe que cando falo do que falo,
sinxelamente,
falo do que falo.
as beirarrúas non estaban onte
para camiñar nós.
o ceo non se plantexou
en ningún despacho relamido.
a area na que choras
non sabe nada de bioloxía
e, senembargo, existe.
as follas que tinguen de miseria
a túa alma
terán nomes con poucas vogais e mirarás
dun xeito estraño os seus determinantes.
as pedras nas que te apoias
prepararon pola mañá guións e parénteses
e algún tema relacionado coa retórica máis cheirenta.
viaxei ao sol cos petos baleiros
e a alma baleira
e o sorriso baleiro.
.