e xa todo queda dentro das miñas mans
como unha doce noite
na que un forte corazón deixa
de enredar e purificar angustias alleas.
é unha triste sorte
a do viaxante na choiva.
e cando o vento cesa
volta a casa o viaxante na choiva
e é unha mágoa.
pode que sexa un peso
na fraternidade
que conformamos coa historia
e pode que só entremos de lado.
os cans que oubearán no teu derradeiro día
non están por nacer
e non teñen nome.
para o viaxante na choiva
a guerra non rematará.
frades e máis pedriñas baixo os pés.
nenos e máis pedriñas baixo os pés.
obsesións e máis pedriñas baixo os pés.
a choiva só é auga
e a tristura é outra cousa.
.