por riba da miña casa
pasean miles de mensaxes
como unha fobia
que reduce todo o que foi
a unhas poucas verbas desarticuladas
por riba da miña casa
pantasmas da cirrose
recalculan novamente as pérdidas
entre sorrisos e acenos de felicidade
de fillas de puta
gaivotas ennegrecidas
paspallases da bulimia vital do orfo
arredádevos de aquí
os erros quedaron chantados na miña nuca
e aínda que non se poidan arrincar
na singradura deste paspán dos oitenta
que a dor se reverbere en ondas
é un acto cruel de pantasmas
fillas de puta
sentado aquí
limpando cunha nube pesada este ak 47
da conciencia
preparo o meu derradeiro ataque
no que rematarei con todas esas pantasmas
do pasado
que vomitan anaquiños de dor
e de merda
e do arrepentimento
que marabilla a quenes
alugaron unha eternidade
no inferno