Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Mimá! Canto tempo hai que non me paso por acá, verdade?

Seino, pero é que a intensa vida de aquel que se rasca a barrija a dúas mans deixa moi pouco tempo libre (ou ceibe).

Por acá poucas novidades, a vida sije o seu curso veraniejo a un ritmo alejre e felís. Este finde temos o martón de Félix, que xa cheja á súa oitava edisión e no que non partisiparei en ninjún equipo debido a que en ves de xeonllo teño un apaño mal feito, sen meniscos nin lijamentos nin nada.

E nada. Onte pasei fujasmente pola Cutty Shark, e todo muito bem.

E nada. Que Muros enteiro arde por culpa daljún ou aljúns fillos de puta (eu empeso a emparanoiarme e pensar que a man que move todos eses chisqueiros bosquisidas e unha man DEREITA).

E nada. Que vexo a serie da Sexta SMS, que descubrín "Padre de familia", que para o torneo de rebumbios xa están apuntados Tansania, Masedonia, Antijua e Barbuda e máis Finlandia.

Familia, nada, que eu son felís.

Unha aperta a todos!

Giunti palanche ska!

ti realmente sabes
que eu quero ir até alí
que quero voltar agora
armado
coa miña mente armada
como un luca brasi
calqueira
como un tolo cheo de razón de tolo
sabedor de todo o que xa non pode cambiar

sábelo

e iso doe

e quero tirarche esa dor do peito
porque non aguanto unha bágoa
na túa faciana de anxo dourado
porque a subnormalidade do pasado
tornouse na impotencia deste día
tornouse na mancha da perfección que
agroma cando me miras

e ti sábelo

sabes que quero ir até alí
que quero volver atrás e mudar todo
cambiar todo de lugar
e agardar longa noite por ti
destruír toda a merda que non presta
quero volver ao comezo dos meus tempos
e agocharme no teu recordo futuro
para non ter medo da escuridade
mentres agardo
o momento do teu inicio
un inicio novo ao que chegar limpo
relucinte
incriblemente brillante coma un oso brillante
que nunca existirá

es a miña única certeza
a miña única verdade verdadeira
a miña liberdade
a liberdade da miña alma estraña

ti realmente sabes
que eu quero voltar até alí
como un luca brasi cheo de xenreira
armado coa miña mente armada
e abrir en canal cada segundo sen ti
trabar cada mirada que non sexa a túa
e cuspir o que arranque ao vento
berrando un canto de victoria

e tras tremendo acto de liberdade
e amor á túa grandeza de anxo dourado
subir ben alto
agocharme na escuridade tranquila
até o teu primeiro momento
até o teu primeiro intre
até o teu inicio
até o segundo no que apareciches
e me enredaches coa túa maxia
que fala de toda a felicidade do universo
e que se esconde
tras ese nome de mar
que se repite na miña mente
armada
de ledicia
de amor
e de ti

quérote

sempre

acaba de entrar un mosquito
pola fiestra
e desexo que me trabe
e se leve algo de sangue

morrerá rocío jurado
serei feliz polo simple feito
de que deixe de vivir

o mosquito pasa preto
dos meus ollos e
por un breve intre
desexo que me chante
todo o seu
odio
dentro
pero
cada noite é a mesma
e hoxe quizáis debería
quedar na casa
sen valor
e sen desesperación

dásme un minuto
e escribo isto

se saes
esta tarde
este serán
se saes

se saes voando
este serán
pola fiestra
e para ti o mar
é un paniño de fieitas
toxos
silvas
e outras torres de control natural
fálalle de min
e das miñas gañas de cortarme as veas
aos deuses que habiten
no aire
que cortes coa túa cara

no privilexio constante
e alternado
da soidade
son un monarca por morrer

non hai medo
non hai medo
o medo é o único deus
o meu único deus

os desexos quedan sendo desexos
e o pasado ri
sabedor da súa puta inmunidade
de vómito

por riba da miña casa
pasean miles de mensaxes
como unha fobia
que reduce todo o que foi
a unhas poucas verbas desarticuladas

por riba da miña casa
pantasmas da cirrose
recalculan novamente as pérdidas
entre sorrisos e acenos de felicidade
de fillas de puta

gaivotas ennegrecidas
paspallases da bulimia vital do orfo

arredádevos de aquí

os erros quedaron chantados na miña nuca
e aínda que non se poidan arrincar
na singradura deste paspán dos oitenta
que a dor se reverbere en ondas
é un acto cruel de pantasmas
fillas de puta

sentado aquí
limpando cunha nube pesada este ak 47
da conciencia
preparo o meu derradeiro ataque
no que rematarei con todas esas pantasmas
do pasado
que vomitan anaquiños de dor
e de merda
e do arrepentimento
que marabilla a quenes
alugaron unha eternidade
no inferno

eu son o que fai a choiva
o que pensa que esta noite
debe chover
para que falen
para que sexan as catro
ou máis
e que falen

o tempo da que xa vendeu o seu tempo
non é nin un intervalo
entre o momento da venda
e a morte

o tempo entre a venda
e a morte
é cada comentario que non vale
nada
cada porta pechada
cada cousiña sen vida coa que nunca
falou

non hai emocións máis alá
do seu catálogo de emocións
non hai máis sínteses da realidade
que a que apareceu calqueira día
no seu buzón de papel
non hai outra concepción da vida
que non sexa a que marcou
o ritmo da súa frustración

a frustración
de seguro
ten menos responsables
dos que ela pensa

vén
e bebe o meu viño
ninguén se ergueu hoxe para
falar da limpeza de ningún cosmos
e non che poden conectar
a ningún pedal de distorsión

quizáis a vida
sexa
a mellor broma

Mudei o meu enderezo eléctrico. Aqueles que desexen a nova dirección que ma pidan en persoa.

Saúde!