Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

onde non alcanza a luz
a nosa historia fina
a un ritmo tan lento
que permite ser analisada
e ser acompañada
nesta ceremonia
dalgún tipo de aperitivo

a túa man roza
tan docemente
a miña man
no que se entende
que é un intento porque
a miña caía polo seu propio peso

pero a miña man non caerá nesta noite

téñoa cravada ao peito e ao corazón

o desgaste non ten senso comigo

xa cheguei desgastado de máis
pulido e brillante
como un oso que nunca existirá

pero tras tremendo proceso
o baleiro é tan enorme e inmenso
que as espirais da desesperación
e da barbarie
sinálanme sabedoras
de que teñen o traballo feito

sabedoras de que irei pola miña propia
carencia
de vontade
a parar ao seu
seo

será o comezo da volta
á fin

unha dramatización tan esperpéntica
que a progresión
une noite e día na mesma noite
e no mesmo eco

sen voz
sen voto

son moi fácil de manter á marxe
son breve e sorprarme é un exercicio de rutina
non son nin un número

algo que lembrarás
cando nin te lembres do meu apelido

lémbrao e grávao na nuca
lema
parís

grávao con coitelos
e con lume

baseado nunha historia real

pero só por esta vez

22 de decembro de 1997

ti estabas durmindo

non eras

por iso estou calmo