Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

estou morrendo de tristura e de alcol
díxome diante da botella
na tarde dun xoves mol
nun cuarto dun hotel vello preto da estación de tren.

Eu, seguiu, traicioneime a min mesmo coa
fe, enganeime a min mesmo co amor
estafeime a min mesmo co sexo.

a botella é condenadamente leal, dicía el,
a botella non mente.

córtase a carne como se cortan as rosas
morren os homes como morren os cans
morre o amor como morren os cans,
dicía.

mira, Ronny, dixen eu,
déixame 5 dólares.

o amor necesita demasiados coidados, dicía.
o odio ten conta de si mesmo.

5 dólares non máis, Ronny.

o odio contén a verdade, a beleza é unha fachada.

devólvochos nunha semana.

ponte do lado da espiña
ponte do lado da botella
ponte do lado das voces dos vellos nos cuartos dos hoteis.

Hai un par de días que non probo unha comida decente,
Ronny.

ponte do lado da risa e do horror da morte.
mantente lonxe da graxa.
adelgaza, prepárate.

algo no bandullo non me viría mal,
Ronny.

morrer só é preparado e prevenido,
ese é o truco.

Escoita, Ronny-

ese pranto maxestuoso que escoitas
non vai ser para
nós.

supoño que non, Ronny.

as mentiras dos séculos, as mentiras do amor,
as mentiras de Sócrates e de Blake e de Cristo
serán as túas compañeiras de cama e as túas campas
nunha morte que nunca ha de rematar.

Ronny, devolvéronme os meus poemas do
New York Quarterly.

por iso eles choran,
sen saber...

por iso hai tanto barullo aquí, dixen eu,
meu deus merda.