Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Saúde, xentes e xentas de esta e outras realidades de todo a sen. Como vos vai a vida?

Espero que a vosa vida soe aljo semellante á versión de "The ecstasy of gold" de Ennio Morricone que fan os de Metallica. Se podedes consejir esa cansión, fasédeo, en serio.

Esta finde fun por Muros.

Inventamos un xojo de cartas.

O Farias.

E tamén jritamos-cantamos no coche de Miriam.

"Los niños con los cacharrillos..."

Estou a punto de chejar ao límite de consumo do teléfono inalámbrico, así que pode que non conteste unha puta mensaxe de aquí en un mes. Así que non pensedes que paso de todo. Aínda que así sexa.

E nada.

Mañá irei ao hospital.

Tíranme o menisco.

Operasión! Con mucho cuidado para janar! Operasión! Sácalle o menisco ou un collón!

Se sobrevivo (cousa sinxela) contarei aquí cómo é o tema de non sentir nada de sintura para abaixo.

Epidural e todo iso.

Epi, que dura a tes!

Epidural.

Chejar a casa ás tantas en estado semi-pertubado e comer pan semi-reseso como se fose un intento de semi-alcanse de pas interior é aljo estúpido.

Jrasias a Jules e Ana por a música. En serio.

Paraíso fiscal.

We need the money.

Escoitei por fin a versión orixinal da miña cansión-bandeira. "Baldin bada", do jrupo homónimo. Até a data só escoitara a versión de Betagarri.

E segue sendo o tema do momento.

A vida vai pasando. Vai pesando. Vai pisando. Vai de baile. Vai de váter en váter.

Un home cajou no baño de mulleres da Churra e encheuna da súa caca. Supoño que así é o xeito no que se fan as cousas os sábados. Ese home fixo unha bastada. Asinou coa súa merda a súa presensia nun bareto.

Resádelle por min ás vosas pantamas.

Quérovos! (sexualmente falando e felando)