Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

un bufón agarda no aeroporto

baila un baile de pailaroco
sempre
como trescentos
remuíños metálicos
que nunca pararán

o medo agóchase
entón
en pequenas moreas
de area
que foxen dos pés
e de panos da man

non din a verdade
os faros
nin os tronos
sen choiva
nin cadáveres
de varios e varios e diferentes
carros e
carriños
e rodas ciscadas
e a herba
non entende
e só é un intre

e estou no autobús

situándome
por debaixo do paralelo
corenta e tres
e cuspíndolle a greenwich

pode que non haxa música

procurar o medo
é un pracer
sempre

amo la mia rabbia