insolente
penétrasme con sorriso
sen límite moral
e controlo
e desequilibro
e estrágome
e caio no teu
negro
e caio no teu
branco
fun o branco de todo isto
e agora serei o teu negro
erecto
funámbulo eremita en ti
insolente
agóchaste con aborrecemento
de presbítero nómade
instruído
e corroído nun goberno
branco e negro
no que o teu sorriso
é fume leriante
paraíso do acromatismo
daltónico e edénico por igual
cinco mil e oito embustes
de epílogos conversos
contigo
dignataria de acerto glacial
dun pobo
alcolizado
agardo
novamente
que o meu ritmo non se altere
limo nas pálpebras
nos ollos
no seme
no sorriso
na mente
na mente
e na doenza que goberna
dende un branco e negro constante
e distante
e teño a sensación
de que non estou vivo
non son ninguén
.