Son pequeno,
demasiado pequeno, tal vez.
Xa sei cál é o meu tamaño.
E que se non son tan grande coma ti?
Temos os ollos á mesma altura.
Aquí me tes,
outra vez diante túa,
o primeiro na pelexa,
aguantando os golpes en lugar de liscar
cando te veñen por diante e por detrás.
Pero non sucumbirei
aínda que caia mil veces.
O medo non se espanta sentindo medo
e non me perderei aínda que me atopes mil veces,
pois a túa mirada non me dá medo.
As túas bágoas de mañá
curarán a miña ferida.
Fáiseme difícil de verdade
adiviñar por qué.
Deixalo todo e saír correndo
sería o mellor neste momento,
pero non conseguirás quitarme do meu sitio.
.