Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

De volta xa da fin de semana.

Que raro se pasa na fin de semanaaa...!

Resóame The Locos, Portis Head, Tote, Hora Zulú...

E tamén unha de Jabón Blue que non entendo por qué a escoito, non entendo cara quén a mando...

Con Glo agardei a Luchi.

Fixemos botellón.

Bañeime, como un vendido, novamente con Agus e Roque. Coa esencia ben apretada entre os dentes (de allo).

A dúbida é boa.

Isto debe ser en 3-D. Un espellismo do deserto.

Amadriñe un puto muradán desterrado e concédalle aquilo que pida.

Hoxe montei nun Cal Pita. Ao vello modo. (Ion, por certo, vinte nun paso de sebra... Supoño que acabarías de saír do choio. Hai que quedarlle.)

Hoxe montei nun Cal Pita. Ao vello modo. Pero con un semi-bolso enorme e cos ollos medio húmidos de ver até ónde cheguei.

Regalo a miña vida.

Montrove-Oleiros é como unha filosofía de vida do despelote emosional. Como cando corres en xirolas e vanche as pelotiñas e pito botando de arriba para abaixo. De arriba para abaixo. Pero non de arriva. Arriva é o que eran antes os Finisterres.

Arriba e abaixo.

Onte vin anacos de El indomable Will Hunting e, ademáis de lembrar cando Gonzo arrasou na casa rural, tiven tempo para emosionarme de xeito tan patético antes de baixar a que me collese Agus que me vin dentro de esa espiral de barbarie parsial na que se está convertindo a travesía e tal e cal...

A habitasión queda jrande ás veses.

Ultimamente, canto cando estou en cama. E é tan patético.

Rula case me morde e enténdoo.

Vai todo tan a voleo, ao tuntún, ao chou, que sei que mañá podería estar facendo calquera cousa e sendo algo totalmente distinto a isto e ao revés do que semella normal.

O meu medo non se pode notar. Vivo como un peixe. Debo superar as barreiras. Non vexo as fronteiras. Non quero facer o que podo.

Creo que me pasou algo ultimamente. Creo que sinto distinto as cousas.

E non podo dar o que me gustaría dar.

E chego a casa e teño unha carta. E un órgano vital.

Son o peor e non me treme o pulso ao ver que boto todo pola borda por querer facer de min un paiaso industrial. Un derrotado consciente.

Estou so.