Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Sin City é unha peli e, até aí, estamos en total acordo.

Pero Sin City pode ser outras cousas como falar tipo inglés-croata e coas agullas infectadas. Falar en plan ben dicindo barrabasadas tan criminais como I’ve never seen a bigger smile than yours.

Din que o City de Compostela, o pubeto, é o Sin City.

Hoxe incrustóuseme unha frase de Sin City na nuca. Esa na que falan da lotaría de nadal e dos chimpos dos chimpancés e que é curioso que un chimpancé pegue un chimpo e que os chimpos se peguen.

Pero Sin City redúcese a ser, en definitiva, un DVD e a manta de Agus, así como tremendas frases, escritas en pos dunha generacióncita mellor. Se soubese un refrán soltaríao pero non son eu ese.

A consecuencia de nada de isto deriva en pratos combinados, en que haxa café de máquina e en que non dea atopado tempo para escribir.

Pero, Sin City, tras ver. Sin City, Sin City, tras vela varias e repetidas veses e atopar cantidade de frases de puta nai, nai. Nai. Creo que aínda se pode resumir a existencia dun momento vital coma este dun xeito tremendo e escapando a todas as frases/oracións/cláusulas/textos que se din no citado filme.

E non vou ser eu o que faga. Farao un tipo con barbas. Quedádevos co tema, xentes!

Porque os tipos con barbas dominaron o mundo! E así nos foi!

Foi.

Se soubese un refrán soltaríao pero non son eu ese.