(Abre a porta. Paseniño. Cristais e máis son de cristais.)
-No fondo da miña alma un gran furado segue caendo no fondo da miña alma e semella non ter fin.
(Máis preto agora. Séntase ao carón de ANXO SOVIÉTICO.)
-E no fondo da miña mirada, nas mañás de inverno, un furado semella medrar e non ter fin nestas mañás de inverno.
(Treme o corazón. Tira do gabán algunha clase de caixiña por abrir. Amósaa coidadoso.)
-Non vas dicir nada sobre todo isto?
-Poderíamos morrer en calquera intre. Non permitirei que as miñas derradeiras palabras sexan mirándoche os ollos.
-E caer no furado...
-Tampouco falarei disto coa túa alma.
(Érguese. Pode ter algún plano tatuado nos brazos furados.)
-Explícame os detalles.
-Nunca os houbo.
.