Esta entrada será penosa, seino de antemán (Santiago Pemán). Así que a vou faser a caraperro.
O taco é lindo. A palabrota, como enteresa emosional, sempre é e será válida e, incluso, nesesaria. Así que, mecagoendios, non fagades caso desa panda de subnormales cara de conas que vos din que usedes "otro lenguaje" e que non dijades "pecados".
A palabrota di o que outras palabras non din. Ten a carja xusta para sertas cousas. E se se empreja cando non convén, fai da vida aljo espesialmente carjado. Fodede os bos momentos e blasfemade.
Dios é un fillo de puta de moito carallo. Cajade nel, hostia!
O taco e a palabrotada: patrimonio da humanidade e matrimonio do mundo animal!
Fagamos unha pequena homenaxe ao taco jrasias a jrandes ases fílmicos coma O Jran Lebosqui, Pul Fision, Casino, A jungla de cristal, Américan Jistori Equis, Reservuar Dos ou Souz Par.
E, xa despois de tal empacho, unha máis de por acá (que se non o vichedes, deberíades faselo, papahostias).
Diside tacos, fillos da jran putísima!
.