Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Rapasolos e rapasolas da intemperie intempestiva da internet interfásica, como vos van as "festas"?

Ajardo que ben e que vos esteades dando con fustas, látijos e andedes de xeonllos polas rúas asfaltadas da Jalisia máis recalsitrante selebrando que aljén hai tempo tivo as pelotas de matar a aljén que dixo que era Dios.

Porque sería como se aljén mata a Maradona nos nosos días.

Diego, recupérate.

Diego, opérate!

Diego, dúchate!

Y así voy, loco voy, soy un loco que sueña un mundo sin militares.

Este ano fixo que na prosesión de xoves santo jana San Xoán, que seica fixo a pole-position.

A semana santa non é santa.

De feito non é nin unha semana.

Non fixen nada de clase.

Leo a Reixa e a W. Whitman.

E sapateei un libro do Marqués de Santillana na mesiña de noite.

Irei ao mercado. Que aínda non está mercado. É unha forma de falar.

Que non de felar.

Roger Federer.

Teo di que Agus ten un piercing e pono a parir. Roque está aí para confirmalo.

Tamén para máis cousas.

Paula ten frío na Petra porque foron pasear o can.

Alba pisou caca. Pero iso dá boa sorte.

E mal olor tamén.

Teño frío nos dedos.

Non trouxen a Muros o meu disquete con poesías e non coljarei nada.

Non teño pelas no móbil até o xoves.

Estefanía aparese e desaparese en Muros.

Verei a Metallica en Lisboa se o menisco colabora.

Tora-Bora.

Al-Qaeda.

Dáme ijual ETA.

Ánxela tivo a gorxa mal con placas.

Cando aljén fai unha casa ten que botar a placa.

Se ilejalisasen a placa non a poderían votar.

Eu non teño valor.

Estou ben.

Soa Skalariak no sentro incultural de Muros.

Vou poñer unha fotos estúpida como todo isto.

Sede felises e morenos de ósos!

A resaca dominical que a paje o capital!

Felisidades, Teo!

A semana "santa" pasou, amijos e amijas da sicofonías nos retretes nos fogares monoparentales.

E deixou un sabor de boca desijual.

Bo, porque foron moitos os bos momentos que vivimos por Muros adiante.

Malo, porque bastante xente quedou feita papilla e hai xente en situasións así un pouco daquela maneira, á que lle mando dende aquí unha aperta ben forte.

Non obstante, énos cumprido o deixar por estes lares os diferentes titulares que nos quedaron:

-"Os quiero, mis niños" Filosofía pija da amisade.
-"Pasear o can", novo eufemismo.
-Rula: a cadela que quixo ser can. Espectáculo lésbico en Area Maior.
-A rolos polas dunas... Cada viaxe custa tres euros, verdade, Inés?
-Botellón de JB no baño do Xeixo.
-Unjosejuan-Mediojosejuan, tresjosejuans-mediojosejuan...
-O xojo importado por Javi fixo tolear a Félix. "Buenos días caballerita"... Mentres ajachaba a cabesa e jolpeaba a carta.
-A pedradas cos muíños de vento.
-Ás 6:30 da mañá falando cun can de palleiro, jrandesas da noite.
-Jules, o home que meteu un litro de birra no meu corpo.
-"Un elefante se metía heroína cunha pala para drojarse mentres corría pola selva amasónica unha tarde..."
-Viaxe de volta, sardiñas en lata no coche de Miriam (un chándal convírtete en deportista).

Bueno, sei que quedan moitas máis cousas por poñer. Pero confío en que todos vós volo curredes e me axudedes a completar este resume.

Veña!

Murió la muerte!

Este home, nun acto que o honra como masoquista do futebol-sala, desfíxose o cóbado por mil lados e máis abriu a cabesa o sábado no partido entre o ING/Casa da Churra e os de Torea.

Este home, horas despois e previa visita ao hospital, apareseu en Muros co braso escaiolado, 3 puntos na fronte e posto até as sellas de calmantes.

Ajora só podemos desexar que se recupere o máis pronto posible para poder velo novamente nos campos de futebol dando mostras da súa elejansia e, así mesmo, nos baretos de toda a xeografía galega dando mostras da súa querensia polo líquido prajado de alcol.

Aúpa Agus!

Viva o comando Caracusto!

Até a luxasión sempre!

lémbrate da túa primeira pel
e o nome que escribiches na man
e a area que había debaixo
o millo
o lúpulo
a singularidade da pouta do raposo
famento de fame de famento que estaba
e as estrugas
que estragaches
e máis a orixe de
aqueles
beizos
no teu abdome
de insecto papahostias

Los hombres no piensan
solamente en dos cosas.
Esos son los que tienen
un solo corazón.

a vila espertábase ás sete
e pouco
e ti ás doce
exactamente

dentro dos teus ollos
preguntabas
se ías vivir ou morrer

sentábaste na velocidade do sol

a vila erguíase
e ti non

segundas persoas
nunca foron boas

Puta locura de xente... Enorme!

preto do trasteiro
do cuarto branco e vermello
situouse un moble
para recoller libros e libres
e alguén prendeulle lume

o can ten pensamentos
moi quentes
e asubía melodías

a rolla é
amarela
e o moble arde

Martes 17.

3:30 p.m.

Menisco, vas flipar de lo lindo.

O proseso de volta aos terreos de xojo está en marcha.

a dama monroe morreu
e nun saco de albóndegas
agarda o corazón
de elvis

voltaxe matricial
semifusas bolcheviques
alambiques bolcheviques
bolcheviques a piques
de entender a súa
enorme chanza

monroe morreu
nos asentos impares dos arriva
monroe morreu
sen bombas de palenque
monroe morreu
cando non saltou o automático
monroe morreu
na terra chá atlántica da confunsión bendita

aquilo era unha coladeira
o amor era un balín
nitramón
en vea

mari mari

quero que falemos coa boca chea
quero que non queiras que o fagamos sen querer
quero que o fagamos máis audiovisual
en versión orixinal con subtítulos

ámame mentres se producen adulterios
nos probadores dos grandes almacéns
non son rico pero nunca serei dentista
porque o teu amor non vale nada
senón vale para masticar

mari mari

ámame con turismo caribe
ámame con euforia bursátil
ámame con silencio siderúrxico
ámame e chámame a longa distancia

mari mari

quero que me cures un catarro mal curado
empastes gratis na "seguridá social"
estase mellor dentro que fóra
o que máis me gusta é que te chames mari, mari

ámame mentres se abren as caixas dos bancos
que son de apertura retardada
enchufa tódolos electrodomésticos
e vamos pasear de espaldas marcha atrás

mari mari

ámame con rabia saudita
ámame con língua fakir
ámame con boca pantera
ámame con alegría diésel

asoma un fino beizo
entre as miñas pernas
e é ela
que se aproxima
ao meu pene
que a saúda militarmente

é dicir

dun xeito un tanto estúpido

son o neno
que agardaban
os meus antergos mortos

non teño roupa
enriba
e mato anxos
por pura moda

confío en rematar pronto
para cambiar de disco
antes de que chegue

esa

canción

Yo no estuve en Vietnam,
yo no estuve en Camboya,
yo no me cargué amarillos,
pero me dieron muchas hostias.

Yo no estuve en el golfo,
no estuve en las Malvinas,
anda, dame una aspirina
me ha chundao la policía.

Soy un veterano de la kale borroka.
Exijo compensación, aunque sea media pensión.
Soy un veterano de la kale borroka.
Dame mi pensión o te parto la boca, cabrón!

quizáis sexa xoves
e ti non o saibas

e pode que estea treméndome un pé
preto
de algo tremendamente
azul

e pode que ti non o saibas

ou que non queiras
sabelo

dime o teu nome
que o hei de berrar
para esgazar a miña gorxa
até que sangue sempre
en pinguiñas
cadradas

negras
e brancas

aínda que
realmente
soe
outra cousa

e
acercareime
para poder
dicir

para poder
gritarche
ao oído

sin ti!

isto só é vivir

só vivir

UN NOBEL PER LA MIA EREZIONE!

"É a miña vida"

Saúde, xentes e xentas de esta e outras realidades de todo a sen. Como vos vai a vida?

Espero que a vosa vida soe aljo semellante á versión de "The ecstasy of gold" de Ennio Morricone que fan os de Metallica. Se podedes consejir esa cansión, fasédeo, en serio.

Esta finde fun por Muros.

Inventamos un xojo de cartas.

O Farias.

E tamén jritamos-cantamos no coche de Miriam.

"Los niños con los cacharrillos..."

Estou a punto de chejar ao límite de consumo do teléfono inalámbrico, así que pode que non conteste unha puta mensaxe de aquí en un mes. Así que non pensedes que paso de todo. Aínda que así sexa.

E nada.

Mañá irei ao hospital.

Tíranme o menisco.

Operasión! Con mucho cuidado para janar! Operasión! Sácalle o menisco ou un collón!

Se sobrevivo (cousa sinxela) contarei aquí cómo é o tema de non sentir nada de sintura para abaixo.

Epidural e todo iso.

Epi, que dura a tes!

Epidural.

Chejar a casa ás tantas en estado semi-pertubado e comer pan semi-reseso como se fose un intento de semi-alcanse de pas interior é aljo estúpido.

Jrasias a Jules e Ana por a música. En serio.

Paraíso fiscal.

We need the money.

Escoitei por fin a versión orixinal da miña cansión-bandeira. "Baldin bada", do jrupo homónimo. Até a data só escoitara a versión de Betagarri.

E segue sendo o tema do momento.

A vida vai pasando. Vai pesando. Vai pisando. Vai de baile. Vai de váter en váter.

Un home cajou no baño de mulleres da Churra e encheuna da súa caca. Supoño que así é o xeito no que se fan as cousas os sábados. Ese home fixo unha bastada. Asinou coa súa merda a súa presensia nun bareto.

Resádelle por min ás vosas pantamas.

Quérovos! (sexualmente falando e felando)

un bufón agarda no aeroporto

baila un baile de pailaroco
sempre
como trescentos
remuíños metálicos
que nunca pararán

o medo agóchase
entón
en pequenas moreas
de area
que foxen dos pés
e de panos da man

non din a verdade
os faros
nin os tronos
sen choiva
nin cadáveres
de varios e varios e diferentes
carros e
carriños
e rodas ciscadas
e a herba
non entende
e só é un intre

e estou no autobús

situándome
por debaixo do paralelo
corenta e tres
e cuspíndolle a greenwich

pode que non haxa música

procurar o medo
é un pracer
sempre

amo la mia rabbia

O UNICORNIO DE TRES CORNOS
SAÚDA
CONTRARIADO DA SÚA CONDICIÓN
DE UNICORNIO

mirádeme

son un unicornio
de tres cornos
e voto á dereita

O UNICORNIO DE TRES CORNOS
SAÚDA
A CONTRAXEITO AO RESTO
DE UNICORNIOS

quixese morrer

pero neste mesmo intre

como un unicornio
que nunca existirá

O UNICORNIO DE TRES CORNOS
SAÚDA
MENTRES APURA O DERRADEIRO
CANUTO

perdida a ilusión

o cerebro está maldito

e xa estou morto

"Yo... es lo que me dicen los de arriba. Me tienen agarrado por donde más duele."

Compatroitas e compasalmóns do mundo fluvial imperante, que tal vos vai?

Resurrecsión pernil en proseso!

Volta ao mundo blogueiro tras proseso de tipo ramonsampedriano de apalanque doméstico!

Como foron estes días?! Ajardo que o pasasedes máis amenamente ca eu.

Como podedes ver, ese é o estado actual do meu xeonllo dereito no proseso post-sacada-de-menisco. Podedes ver a diferensia notable entre ambos xeonllos, a nivel de forma, pelo e sentido. Pero bueno, o tipiño que me operou, ao cal vin hoxe na revisión do tema, díxome que ía ben e que me botase a andar como se fose un Lazaro bíblico ante a visión do mesías redentor.

Aos que non vos teña raiado co asunto de cómo foi a operasión e a recuperasión só disirvos que foi todo moi ben, sen complicasións, e que a recuperasión seje os pasos previstos, tras unha primeira fase chea de antiinflamatorios, autopicadas de enoxaparina no bandullo e bulsas de jistantes exersendo de refrixerantes.

Así que ajora toca poñerse ao día cos asuntos da facultade, comesar a choiar duro e empesar a planificar o espectáculo mediático para o día da miña volta aos terreos de xogo. Os da miña peña de fans están pensando en montar un mosaico no pabillón, informareivos do asunto.

E bueno, sobre todas as cousas, jrasias a todos os que me teñen dado ánimos durante estes días. Jrasiñas por todas as mensaxes, as visitas, os ramos de flores, as chamadas e as mostras jratuítas de amijismo. En serio, non me mereso nada de todo iso. Sodes os mellores, meus!

E nada.

Guay.

E aviso que teño millóns de pallas mentais ajardando por seren coljadas (aljunhas xa teñen bastante tempo, incluso anos, pero inda están ajardando por sairen á lus), así que pode que nas próximas datas faja un deses abusos do blog petándoo de poesía de dubidosa calidade.

Advertidos quedades, rapasolos e rapapelos!

Hahaha!

Saúde, pas, ska e meniscos refeitos!

insolente
penétrasme con sorriso
sen límite moral

e controlo
e desequilibro
e estrágome

e caio no teu
negro

e caio no teu
branco

fun o branco de todo isto

e agora serei o teu negro
erecto

funámbulo eremita en ti

insolente
agóchaste con aborrecemento
de presbítero nómade

instruído
e corroído nun goberno
branco e negro
no que o teu sorriso
é fume leriante

paraíso do acromatismo
daltónico e edénico por igual

cinco mil e oito embustes
de epílogos conversos
contigo

dignataria de acerto glacial
dun pobo
alcolizado

agardo
novamente
que o meu ritmo non se altere

limo nas pálpebras
nos ollos
no seme
no sorriso
na mente
na mente
e na doenza que goberna
dende un branco e negro constante
e distante

e teño a sensación
de que non estou vivo

non son ninguén

...trámites sexuais correspondentes
ás seguintes informacións
recibidas
polo comité de atención ao atormentado
e conseguintes medidas de advertencia...

rexeitamento do nudismo:
-esterco en pupila

rexeitamento do bico no abdome:
-esterco en pupila esquerda

rexeitamento do peito húmido:
-esterco en pupila aleatoriamente
escollida

rozamento de collón con man destra:
-esterco en cona

...trámites sexuais a levar a cabo
por mi teniente
señor
si señor
mi teniente
como un ente
sexual
trámites sexuais con lentes de uralita...

non podo crer o que a xustiza
fixo de nós
non podo crer o que a xustiza
fixo por nós
non podo lamber todo o que a xustiza
di que é real

ámate co dereito etarra a dominar
o esterco en cada pupila

animación sexual da parafernalia
ditatorial

liñas
liñas-liñas
liñas-liñas-liñas---
liñas-liñas-liñas-liñas-------
tiñas-liñas-tiñas-liñas-tiñas-amores-que-semellaban-liñas

Después de pasar tratando
de vivir sin ti dos vidas,
con la furia del cobarde
y la conciencia el suicida,
salí de casa llorando
y con la partida perdida.
Me vi metido de lleno
en una noche sin salida.

foi metendo
pouco a pouco
o dedo máis longo
dentro da pantalla do seu móbil

mantívose viva
vendo cómo o seu móbil
a inmobilizaba
e fixo do seu corpo
algo que quedará
moito
mellor
en vacacións

precisamos demasiado diñeiro
para todo isto

o sexo remata
cun orgasmo
ou cunha cagada na boca

un é un final esperable

o outro

unha grandeza

Ánxela, isto vai por ti!

¡¿Qué me dices?!

os touros viven na terra
e a lúa vive no ceo
as botellas de cabreiroá viven na neveira
e o príncipe eristoff vive no meu fígado

Viure sempre corrent,
avançant amb la gent,
rellevant contra el vent,
transportant sentiments.
Viure mantenint viva
la flama a través dels temps,
la flama de tot un poble
en moviment.

admirábaste de todo o que perderas

había tempo que lembrabas o que perderas

non virás á porta da ermida a agardarte

milagrosamente entendes a lírica case antipática

deixáchesme aquí enxalzado e dunha guisa escornabois

ignominioso apampado pícaro patrañeiro absorto

nacida para a penetración e a estreiteza

es penetrable

es fodible

es comestible

es obvia

só porque

entendes que só é porque

máis ou menos deste xeito

teñamos algo de diversión

séntate no aire e na fin

na práctica queda todo correcto e totalmente

40 comprimidos recubertos de ti

40 seráns pasando o control de fritura dun modo notable

40 horas de fuxida de melodía de vida de hipocresía

40 desvaríos na chama

39 memorias sen carapela

deveces atravesando a conquista do escenario da vida contra o vento

afónico escolasticismo de todo o pobo saltando

quizáis unha tómbola sexa o teu enganche

posuído por un abdome con corpo de muller nova

beberaxe do que non sei ónde vivo

até cagarte en ti mesma enriba por todas partes nos petos e na alma

0'4 mililitros de extinción

En plan caído en batalla.

En plan tiro na testa.

En plan feito papilla.

a cidade de deus
quedou pequena para os nosos heroes

a cidade de deus
non sempre mantén unha orde axeitada

a nosa lealtade
á heroína
que me queres dicir
quei toleas
cánto se tarda en cociñar
e que logo se come
e este ano hai pouco turista
abrígate ben
e coidado coas correntes
eléctricas
e chama aos do xallas
outra vez
e aí anda
e xa empeza
e non calas
e saíches a teu pai

a cidade de deus
dá positivo sempre
e anda na droga
e o peor é para a familia
e anda na merda
e empeza cos porros e xa se sabe
e ten una chispiña enriba
pero é festa
e xa se sabe
xa andaba con malas compañas
e santa compaña
e rabúñame o escepticismo
e escoita ben que este ano
trouxeron unha boa orquestra

a cidade de deus
desespera
cando non hai pachanga
e a ver se xuntamos xente
e fai ti os equipos
e facemos tres equipos
e non vou no teu equipo
e apostamos unhas cañas
e es un amarrón
e menudo paquete
e sempre é a rei de pista
e o republicanismo chora na banda
e somos unha banda de carallo

a cidade de deus
é natural compatriota e sae sempre en padiola
analogamente ao que agardabamos
e para catro veciños que somos
e ti non pos para as festas
e ti goberna na túa casa
e foi cambiar as flores ao cemiterio
e bótame un toriño de xarda

e somos vítimas
de todo isto

amamos a cidade

e non amamos a deus

de feito

odiamos a deus

En la playa de la noche
mostraba mis ojos a las sirenas
que jugaban impunemente con mi pene
con el falo que en el lecho maloliente
deshacen los sueños y cae la piedra
del pensamiento al suelo.

es a miña cronista
dos anos trinta
e a miña promesa é que non perderei
un único partido
en corenta e seis minutos

empátasme sempre
na última quenda
e derrótome fluíndo
como cocaína literaria que se axusta
a min e a ti

remátase unha epístola
e aquí chegan
os campos de hamburguesa
con graxa de pachanga
e soa o teléfono
e non es ti

fun educado nunha canción de guerra
fun maltratado vendo un río
fun un termo incondicional
e a miña nena
voa

vas deixar o maremoto
sen dados máxicos
sen peitos negros
sen cabelos de azucre con insomnio

termei da túa sinatura
durante dezaseis anos
case dun tirón
e é por min que non o podes deixar

figúraseme este serán
no que non como facultades perdidas
e mesturadas no teu abdome de raíña
estúpida
que renuncia ao posto de primoxénita
na morte necrolóxica

arríncate ese sorriso
tan lindo
e regálamo
envolto en ti mesma

(...)

Existo como son, é dabondo,
Non lle preocupa a ninguén no mundo, estou satisfeito,
Sábeno todos e estou satisfeito.

Un mundo sabe que para min é o máis grande, ese mundo son eu,
E se volvo a min hoxe ou dentro de dez mil ou dez millóns de anos,
Podo aceptalo agora con ledicia ou coa mesma ledicia podo agardar.

A miña planta do pé está entallada en granito,
Ríome do que chamas disolución,
Coñezo a amplitude do tempo.

En plan acórdaste?

frecuente
frecuente
fronte a todo
vil ameaza de fatalidade

outra policía biliar
outra enferruxada historia
frecuente

frecuentemos
pois
alternativos arquifonemas
do leal alcol

escoitemos
o fin do precomezo
antes de que despois sexa xa máis
tarde
no cedo da mañá
de antonte no futuro distante

o chan
especulou
o chan frecuentou
tamén
a vinganza especial
da oferta comercial

a vinganza de un saquiño
de moedas verdes

cadriños negros e brancos
cadriños negros con números
consecutivos
que conseguen seguir
sendo a miña senda
sen senso
sensual

as interrogacións
as exclamacións
as sachadas
as insinuacións

reside alá
unha divindade
ególatra
cun altar mazmido

se fose deus
a nocilla sería o mar
a cervexa a terra
e o aire soaría
a algo tipo
chiquichá chiquichá

non teñades medo de dicilo
e sede
o voso propio neno
coxo
no cuarto de baño
que sen baldosas
si ten coitelas de afeitar