 Arrepentirme podería ser algún tipo de arte |
||
|
busca... |
Se muestran los artículos pertenecientes a Julio de 2007. Até os pelos lle molestan... Mañá, cun retraso evidente, coljarei as fotos do concurso. Quedounos aljo apañado. Xa sabedes cómo irá a dinámica das votasións, non? Sejen estandoacá. Se mirades o punto 4º, xa veredes como vai tema dos votos: Publicaremos todas as fotos enviadas no blog, para que votedes cada unha votándoa con cada comentario, é disir, cada comentario posto no artigo correspondente a cada foto, será contabilisado como un voto. Ajardo a vosa partisipasión no proseso votatorio. Saúde, pas e ska! Momento breve en chamada telefónicase nalgún intre En Plan 58 En plan tranquilísimo. Porque todo dá igual, sempre que teña música por escoitar. A música rara vez falla. O resto si. De feito, o resto case sempre falla. E máis eu. Eu para min. Inflamesen calzóns en calzóns en calzóns en calzóns en calzóns Manifesto cabreado "Puto asco" Puta aula de ordenatas de Muros. Teñen o puto Windows 98 aínda e non hai que colje as imaxes do concurso! Isto apesta! Farei por buscar aljún sitio dende o cal coljar as movidas, pero insisto en que dende acá é imposible. Non teñen nin un puto programa para descargar de xeito as imaxes... En fin... Sejirei informando. Así que, mentres que non colje nada, tendes marxe para sejir mandando todo o que vos prasa. E, así mesmo, ampliarei o praso para votar e todo iso en funsión do tempo de retraso (mental) do tema. Saúde, pas e asco total! M.A. Stencil & drugs &retranca. Ingenioso stencil arousano. Miedo me da! Se ganho bastara con que me convides a unha birra por muros adiante. Nunha sosiedade sivilisada sobran as lisensias esta fotojarsía foi tomada nunha calle destas raras que están por detrás da miña (jran aclarasión, pero penso que é clara para os que sabedes de que falo...) e en sí, non ten así moito chiste. Pois ben, o importante nela é o efecto psicolóxico que produce nas persoas. Como se observa é a porta dun garaxe (moi cutre) que non ten lisencia, e claro, vas tí por estas calles de mala muerte, onde non hai un puto sitio onde aparcar, e vólveste tolo dando voltas e voltas, alonxándote cada ves máis do teu destino, cresendo a desesperasión e o odio... e derrepente, atópas un sitio, e les isto... ¿qué fas? ¡¡¡non aparcas!!!É unha lesión para todos. Ás veses, a amabilidade sobrepasa ás leis, e iso é reconfortante... Por outro lado, a persoa que puxo eso ten unha jetaaaaaa........... Putas La foto está en mi calle (no tuve que realizar un grande esfuerzo para hacer la foto) y me llama la atención por motivos lógicos. Además me gusta la dualidad que rezuma, ya que la primera frase ("AS PUTAS AO PODER") ya es mazo graciosa de por sí y podría existir en solitario, pero se copleta con un explicit digno de la poesía cancioneril (QUE OS SEUS FILLOS XA ESTÁN). Ala, pues ya está, sé que no ganaré, pero al menos un accésit o una mención especial a ver si cae. Vendo coca "Vendo Coca" tiene dos versiones, sólo la pintada y una con su contexto, Shrek y compañía. Contra o capital! Está todo dito. Queda aberto o praso de votasións! Agora xa sabedes, na secsión de CONCURSO tendes todas as fotos. Cada comentario a cada foto será contabilisado coma un voto. O praso queda ampliado até finais de ajosto. Ala, a darlle! A nova puta de Valença Pintada atopada en Valença do Minho. Apoteósica. 5 euros. Antonio Pena Descubrimos o verdadeiro choio de Pena! Incluso si el mundo se acabara mañana, todavía hoy plantaría un árbol. Sí, porque se o mundo se acabara mañan, olvidaríame de intentar faser de maneira impulsiva, todas as cousas que me justan da vida... Pasaría de visitar a toda a xente á que quero pa desirlle que a quero, de falar cos amijos íntimos e recordar todas as boas historias que temos vivido, de faser o amor unha e outra ves ata que o corpo pida papas, de bañarme desnud@ na plaia de san fransisco e correr pola area, de comer un montón de chocolate, unha hamburguesa, unha pisa, unha tortilla, unha copa jrandísima de helado, unha tarta de chocolate das de Goya... pasaría de ir correndo a ver a última posta de sol, de bailar o último baile, de subirme a un columpio, de arrecender todos os olores que me apasionan... Sí claro, pasaría de todas esas cousas e máis, por plantar un árbol... !!!!! Levo toda a vida sin plantar un árbol e habíame de acordar o último día de vida...!!!! Ja!!! Tan joven y tan atropellado Érase unha ves un rapás que... Un día, un coche pasoulle por enriba dun pé nesa mesma calle mentras salía de festa cos amigos. Un día, caeu ensima dunhas silvas e rajouse por todas partes metres salía de festa cos amijos. Un día, case se pelea cuns jitanos en santiajo metres estaba de festa cos amijos. Un día, destrosáronlle o piso e puxórenlle todas as cousas da casa enriba do sofá (os amijos que estaban de festa...). Un día, enfrentouse co porteiro de Liberti por levar unha bolsa debaixo da camiseta (?). Un día, enfrentouse cun camarero rebelde que non o atendía como el quería... Un día, enchéronlle a casa de portujeses extraños (os amijos que estaban de festa...). Un día, dislocou un codo xojando un partido de fútbol sala (por sejunda ves na súa vida...). Ese mesmo día, abreu unha brecha na frente contra o chan (pero dalle ijual porque tena cara chea de sicatrises...). Un día, as brasas de San Xoan saltáronlle ensima e queimáronlle a sudadera. E ese mesmo día, tivo que volver andando pa casa desde Louro as 7 da mañan(cos amijos en plan "festa"...) O día sijiente, tíñase que levantar pa estudiar pa un examen... E moitos máis días dos que non me acordo ahora... Conclusión: "Tan joven y tan atropellado" O Sacho Crew Es muy weno, me hace mucha coña cada vez que paso por las casas baratas, la banda del sacho, es graciosísimo, de esto que tienes un día de mierda y más, passa por ahí y ves lo de O'SACHO CREW de risas y ya te animas un poco, sabes? es una cosa rara y es cutre hasta la saciedad, pero me mola mucho! es el que había intentado sacar la semana pasada, pero al ponerlo en el ordenata no se veía un carallo. pero esta vez ya me puse enfrente y cerquita, mola! Jonkis y putas A pintada janadora, ala! Haz deporte Está escrita en un portal de madera, de ferrol tb, peron no sé la calle, cerca del froiz que está cerca de la plaza de españa...... ya me dirás... pa mi es la mejor sin duda, cuando la vi me quedé toa flipada mirándola... jajaja como que empieza toa sentimental y acabe en modo bruto, mola! Y lo sabes Atopada polas rúas de Vigo... Probablemente as haxa mellores, pero non se pode facer este tipo de concursos en época de exames. De tódolos xeitos, tívome graza...é deprimente e supoño que por iso presta o seu. Saúdos! Arte Fermosa e elocuente pintada manufactarda na porta do caminho de Compostela. Todo un manifesto cultural! Unha entrada na que solto un pouco de todo porque non teño consiensia real de que a xente lea todo isto Armadilho: Dise de aquela opsión física e mental que os homes botados a perder adoptamos por algún intre en verán. Consiste en sapatearse polo chan ajarrando os perniles e tirarse para atrás. O puto armadilho. E iso convírtenos nuns idiotas. E, por serto, teño bastante fodido o xeonllo esquerdo, aquel que non tiña desmeniscado. El desmeniscador que te desmenisque buen desmeniscador será. Agora estou escoitando, por casualidade, Correndo solo, e do título só me sinto presente na segunda parte. Síntome dentro dunha soidade estúpida que me cuspe. Muros quéreme cuspir lonxe. Muros quere arrincarme como unha jolma. Está rascando na gorxa para recollerme dentro dun gran lapo e lansarme dentro do incrible mar (frío) nunha inmensa bóla de baba e flema. Armadillo é unha filosofía de derrota bastante eficás. Merquei un caderno con páxinas en branco para ir escribindo en verán. Até o de agora non escribín moita cousa. Moito sobre falos, corridas que se manteñen no aire en estacións de servicio campsa, ereccións chantadas na propia xeografía galega e conas por educar, conas por educar, conas por educar, conas por educar... Onte, luns, foi un día sumamente estraño. Vinme ónde non me virá nunca. Pero que máis dá. Cada pregunta que me fago, faime encher de raiba (co "i" antes da "b") e intento durmir evadíndome da realidade que non asumo. O meu ideario é este. E nada máis. Todo o que dixen aí é o que finalmente está rexindo a miña vida. A sensatez sería estúpida agora. Crer en algo sería sinxelo. Amo a derrota. Levo todo o puto inverno desexando que chegue o verán para poder botar unha pachanga cos meus amigos e, antes de que poida facelo, escarto na pista de tenis do Ancoradoiro e dobro o xeonllo por vinte lados. Esa é a imaxe perfecta. Esa e máis o Armadilho. E algunhas cancións tamén. sexamos todo aquilo que queiramos non ser E todo isto. Báñome na auga que sei conxelada só por sentirme mal. Bebo por sentirme mal. E alónxome de todo. A fraternidade e a area. A batería do mp3 está máis viciada que eu mesmo e tómomo como un desafío. Esquezo facilmente as cousas. O outro día perdín 20 minutos buscando unha tarxeta de crédito que tiña na man había dous minutos. Atopeina cos profilácticos. Non sei ben cómo fixen. Pero é algo así. Berri Txarrak "Berba ta irudia". Non sinto nada realmente novo. Onte, e digo onte, luns. Onte luns houbo unhas tres horas nas que me vin capaz de cambiar todo. Todo. Tiña esa claridade de ideas e esa forza mongólica propia de rapaces con síndromes raros. E só deixei todo en mans do destino. Agardei, até que me metín en cama, un sinal. Algo. E isto dígoo en serio. Onte fóiseme e con que pasase algo, tería tomado ese rumbo sen dubidalo. Pasou o tempo ese, que non me prefixara nin nada, pero que sentín así, e non pasou nada. Nada de nada. Bueno. Si. Algo pasou. Que a primeira canción que puxen no aleatorio da radio-cd-mp3-mercada-en-carpintero foi Sputnik Monroe. E sentinme forte. Como sempre debería ser. E fun Harvey Keitel sen lentes de contacto. Humedecéronseme os ollos. E intentei durmir, tal e como relatei antes. Baseado en feitos reais. Eu xa non podo facer máis. Isto xa foi demasiado. Unha aperta a todos e todas! y el mesías lo llamó pedroestrela non me falas dáme noxo o tempo no que as miñas armas teñen nome ruso as balas irán máis rápìdas durmo nun zulo sangando nunha esquina estou cómodo eu aí estou ben tortúrame voume ao meu zulo gorxas minto se digo que me molesta tortúrame mira que vivir ledicia de seguir vou a falar de kortatu un bico a outro vaqueiro máis lalalalaralalalá... Comecei escribindo unha tolemia, pero creo que te quero tanto que non puiden deixar de diciloa alma o xerme entre entre os papeis unha pedrada na barricada ración de arroz arredeime quen non queima asíon vexo os bos asuntos confúndeme o mar ración de arroz un segundo quei te quero A seguinte máis barata Supoño que esa é unha das frases do verán. Ou quizáis sexa: "Non hai duda! Non hai duda!". Ou que todo isto nos convirte nuns idiotas. Ñe. Teño algo escrito, novo e raro. Toda palla que colgo estes días son vellas caralladas que nunca me dera por colgar. En breve piro a currar. Creo que van dúas para setembro. O xeonllo está repletiño de indometacina, así que ben. Pouco concertos. Moita máis música que nunca. Máis fortes ca nunca. Na nuca. Teño moitas cousas das que falar. Fareino en breve. Cando volva a Oleiros, terei internet en casa. Será o peor. E andar nestas... Estou afónico, por certo. Saúde, paz e ska! Actuando con vigor Graciñas ao Armadillo e á puta que o fixo. En Plan 59En plan cristo interior. En plan o meu xeito de vivir determina o meu xeito de morrer. De ir morrendo. E sejirei fasendo o armadillo e sorrindo e tal, pero en plan putrefacto por dentro, por onde andan as tripas, as cacolas, as infecsións, as historias vividas e as turbocaralladas que non prestan. Onte escoitei Hora Zulú dun xeito distinto. Non falaba de outras movidas. Falaba de min e tal, en plan colléronme por banda e déronme unha palisa. Unha de verdade. A xente non lle bota pelotas ao asunto. Só nesesito unha sinal como dios manda. Hostia! Unha puñetaso ensima da mesa e que me dijan "aquí estou eu"... Son máis fásil do que poida pareser. E máis débil que calquera outro. Bótalle collóns. Si. Vai por ti. |
Archivos
TemasEnlaces
|
.