Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Que vos intentei explicar a todos quén era o tipo co que saimos o xoves pasado por Coruña, e non vos enterabades.

Este é un vídeo de el.

Pulpiño de Viascón.

Enorme cando entrou nun pubeto cun pasamontañas.

En plan calsetín perdido.

Tarde aburrida.

Facendo horarios e almanaques dos míticos que fago para apuntar o que me acordo de apuntar e que despois nunca miro.

Escoitando música coa que raiarse un pouco.

Mandando indirectas que non chegan e sorrindo pola ineficacia de tanta grandeza.

Tarde feliz despois de recibir UNHA CHAMADA que quita do medio todo o que non merece a pena.

Os segundos pasan 5 veces máis despacio que de costume e a boca sábeme a améndoa.

A tatuaxe lémbrame cada pouco L'estaca chantada na nuca.

Hostia, agárrame da nuca e arrástrame.

Branco e negro.

Boas, rapasolos e rapasolas das rúas e prasas! Hoxe contamos no noso espasio de Prejuntos e Respostos coa presensia de María. Empesemos. María, que lo?

Pois nada aquí ando pola facultade, xa acabei por hoxe, e dixen: vou facer a entrevista, a ver se o tempo pasa antes.. si.. é raro, normalmente non quero que o tempo pase.

Para os resén chejados e para a xente toda, explícanos: de quen vés sendo?

Iso mismo me preguntei eu mesma, meu irmán solía decirme que me recolleran nun contenedor... qué orixinal!... Falando un pouco en serio son filla dos meus pais..Manuel e Mª del Rosario, chamémola "Charo", os meus avós muradanos chamábanse: Manuel, ó que os seus enemigos chamaban "Mexide", básicamente pola mala ostia que tiña e porque era tan duro coma as pedras de Meixide, iso si, se ousabas pronunciar ese nome na súa presencia posiblemente te arrepentises de habelo feito; e miña avoa chamábase Angela "abuela Gelita", gustaríame habela coñecido miyor, recordo os seus ollos extranos, de varias cores. A "casa" en si tiña varios sobrenomes pero ajora mismo inda que me mates non me acordo de máis ca un: "os dos focos", e honestamente non recordo o porqué.

Para quen non o saiba, que hai moito despistado, María está estudando Periodismo. Fálanos un pouco de cómo te atopas na carreira, cómo che vai e todo iso.

Ainda non sei nin eu mesma como me atopo.. é un tanto frustante non atopar o teu sitio, aquel no que te sintes a gusto, no que non tes medo, no que sabes que pase o que pase ese vai sequir sendo o teu sitio.
Decidín meterme en xornalismo porque pensaba que me gustaba escribir (espero poder voltar a escribir ese verbo en presente), e porque era a que "menos me disgustaba" ;pero o meu torbellino mental non me permite pensar e decidir claramente asi que aquí sigo.. intentando facer un oco entre os "sitios" restantes. POr certo... ese bulo que hai de que en xornalismo en Compostela é unha merda, podedes creelo, a carreira pode ser bonita pero non na USC.

Fas periodismo e tal, pero tes plans para cando remates a carreira? Sabes a que te queres dedicar?

"Solo sei que non sei nada" - unha gran frase que pronunciou un filósofo de cuio nome non é que non me queira acordar, e que non me acordo. (si, teño mala memoria jejej). A ver se consigo encamiñarme, gústame a rama da fotografía; pero aqui en Santiago non hai ningunha especialidade de ese tipo; este ano teño fotoxornalismo, segun como me vaia xa descubrirei se atopo o meu "sitio". Se me gusta xa podo ter unha excusa para estudiar fóra jojojojo.

María, entre outras cousas, é abstemia. Como nos ajuantas cando imos de farra e andamos todos dando lástima?

Simplemente non vos ajuanto. se vos tivese que ajuantar non iría con vos!jaja Os deste verán foron dos mellores botellóns que pasei, e si.. non consumo alcohol.. polo momento.. (estes seguro que me acaban metendo jajaja) e outra vez dijo SI, pásoo ben igual estando sobria, moi ben! (asi fixen de taxista eh¿?¿?¿??¿!!!! jajajaja)

Dende que empesaches a relasionarte co noso jrupo de enerjúmenos, que idea vas tendo de nós? Quen che cae peor?

Pois que sodes uns........ Fenómenos! personajillos todos e cada un de vos. chejado o momento sentimentalista teño que dicir que me alegro non moito, senón moitísimo de terme relacionado con vos, e estou moi agradecida de que me acollédeses tan ben! depos de 19 anos é a primeira vez que non me aburro por Muros. Agora espero ir coñecéndovos mellor! En canto a segunda pregunta, podería pasar de contestala porque non teño resposta, non teño preferencias. (e por se algún o pensa non estou facendo a pelota, se podo dicir algo de min, ainda que sexa o único, é que non son mentirosa, procuro non selo!)

Pasando a temas máis empalajoso-sexuais, o teu corasonsito sije sendo unha incógnita para nós. Non tes nada por aí adiante? Quisáis un arxentino?

Si un amante en cada cabo do mundo, en cada golfo, en cada porto , en cada bahía, en cada pais menos en Arxentina! jajaj, bueno tampouco prentedo que o meu corasón sexa unha incógnita para ningún de vos, non escondo nada, simplemente non teño nada que dicir, o meu corasonsito decidiu encollerse para hibernar non sei canto tempo.

É verdade que es tan baixiña que en ves de viaxar en metro, viaxas en sentímetro?

Dando números mido.... 1,63-64 NON son tan baixaaaaaaaaa jajaja, pero cando vou entre ti e Roque.. a percepción non é a mesma, a culpa é vosa!!!!!!!!

Viaxo na nube de Songoku que ma alquilou durante un tempo, e non vexas que vistas!

Como todos sabemos, os futbolistas son subnormales. En que grado prefires a natación ao alpinismo?

Prefiro patinaxe

Ajora a parte das entrevistas que máis ten triunfado entre xerontófilos e os amantes dos jrans de café. Vouche poñer unha serie de palabras e ti tes que respostarme o primeiro que che suxiran. Aí van:

Pene: ciruelo ou pipí, curiosamente termos moi oídos este verán..
Euforia: non pensar
Perforasión: temblar
Vítima: mirada vacía
Góndola: relax

En fin, até acá o noso tempo. Moitísimas jrasias pola túa colaborasión e por ser tan putísima. Unha aperta forte e sentida! Vémonos!

Gracias a ti Samu por querer que colabore a hencher o un pequeno espacio do teu blog. un biquiñooo

Señora do Nejosiado, expectante ante a miña presensia na fiestra de atensión: Hola, ¿qué querías?

Samo superado por todo: Viña a convalidar o mundo enteiro.

En fin, amijos e amijas de todo o que sexa 100% malta, días raros estes nos que un muradán desterrado pelexa coa burocrasia universitaria para que lle convaliden todo o convalidable.

O venres non temos clase porque disque se inaujura o curso. Un bonito eufemismo para falar da resaca que terá todo cristo nesa data.

Soa Walk away e todo se me enquista baixo a pel en forma de mosquito. E sorrío.

O venres non temos clase.

Eu nunca tiven moita clase.

Orgulloso.

Quero encerrarme nun cuarto para o resto que me queda de vida...

Felisidades, Ion!

Ajardo que sexas moi felís e todo iso. Jugón!

Vémonos no CAP, fasendo o CAPullo.

A que tamén te preguntas por que sigue existindo este blog?

Roberto Ríos tamén se fai a mesma cuestión.

Roberto Ríos era, basicamente, calvo. E xogou no Bilbao F.C. e no Sevilla Balompié Bético.

A semana pasada, nun pequeno pero amplo piso dúplex, Roberto Ríos levou á súa muller até o éxtase máis estremo ao ensinarlle algo que levaba anos ocultando.

Roberto Ríos tiña o seu pulmón esquerdo metido dentro dunha pequena caixa amarela que mercara no Senegal.

Senegal é un país e tamén ten unha capital.

Roberto Ríos pregúntase como é que sigue existindo este blog pero a Roberto Ríos patínalle a memoria.

A Roberto Ríos patínalle a memoria pero gústalle moito a expresión "patinar a memoria".

A filla menor de Roberto practica patinaxe artístico e dá voltas no aire. Non moitas, pero ao mellor si.

A filla menor de Roberto tense fixado en Carlos, o primoxénito do matrimonio entre Susana Marcos e Ignacio Monterroso. Con "tense fixado" querémonos referir a que a filla menor de Roberto, á que chamaremos Catuxa, aínda que o seu nome sexa Francisca, se sinte lixeiramente atraída por el.

O matrimonio Marcos-Monterroso está, fundamentalmente, cuberto de merda.

Catuxa sábeo, e de aí as súas dúbidas sobre a capacidade reprodutora de Carlos, aínda que o excremento matrimonial no que se ten convertido a unión entre Susana e Ignacio (Nacho para os amigos e achegados) non debería ter que ver con este aspecto, nin coas novas interpretacións da Poética aristotélica.

Roberto Ríos e a súa muller non saben nada sobre o estraño namoramento no que está sumida a súa filla e, senembargo, pensan invertir nunha preciosa posesión terreal ao sur do estado luso.

En resume, Roberto Ríos é calvo e non lle gustan as tortillas con cebola. Pero, amigos e amigas, a quen lle gustan hoxe en día?

Miña nai querida, saímoslle na Vos de Jalisia e todo.

"Frente a lo que ocurría en el plaza del Humor, el ambiente era mucho más tranquilo y no suponían una molestia para los residentes en las inmediaciones"

Skayola Berrocal, proxecto skatalítiko a níveis chungos. Yeah... Ska, ska, ska...

Contrarreloxo en trisiclo.

Os de galega fichándome para o fútbol sala.

Conversas con case toda filoloxía. En plan rarísimo. Pero orjulloso da miña facultade, que hostias!

Cantándolle o "Oré oré oré, oré oré orá" a case todo. Até ao lixo! "Basuraaa... Es un sentimiento..."

Jrande a chejado ao piso con nós falando baixísimo, pero Pena en plan "silencio, que nos van echar del piso" e "la estamos montando". Enrome!

En fin.

Sede felises e que viva Skayola Berrocal!

(A foto é a que sae na Vos, aviso)

Whoa, Black Betty (Bam-ba-Lam)
Whoa, Black Betty (Bam-ba-Lam)

Black Betty had a child (Bam-ba-Lam)
The damn thing gone wild (Bam-ba-Lam)
She said, "I'm worryin' outta mind" (Bam-ba-Lam)
The damn thing gone blind (Bam-ba-Lam)
I said Oh, Black Betty (Bam-ba-Lam)
Whoa, Black Betty (Bam-ba-Lam)

Oh, Black Betty (Bam-ba-Lam)
Whoa, Black Betty (Bam-ba-Lam)

She really gets me high (Bam-ba-Lam)
You know that's no lie (Bam-ba-Lam)
She's so rock steady (Bam-ba-Lam)
And she's always ready (Bam-ba-Lam)
Whoa, Black Betty (Bam-ba-Lam)
Whoa, Black Betty (Bam-ba-Lam)

Whoa, Black Betty (Bam-ba-Lam)
Whoa, Black Betty (Bam-ba-Lam)

She's from Birmingham (Bam-ba-Lam)
Way down in Alabam' (Bam-ba-Lam)
Well, she's shakin' that thing (Bam-ba-Lam)
Boy, she makes me sing (Bam-ba-Lam)
Whoa, Black Betty (Bam-ba-Lam)
Whoa, Black Betty
BAM-BA-LAM

Xa de volta do San Froilán.

De andar mil fodidos quilómetros, de dalo todo no Rivendel, pedir Lendakaris en todos os sitios, falar co cantante de Fe de Ratas, escoitar a Macaco toleando ("Vamos a improvisar, lo que en otros idiomas se llama freestyle"), de escoitar os chistes de Claudia sobre sejos, chepudos e demáis...

Ir con Roque no coche e disir "Macaco".

O queixo tóxico da Adega de Manu.

Elas sacando fotos pasando do conserto! Arggg...

Fhai Mahtín Sahmiento no ha hobado las llaves de convento...

Apareseu o tal Dani disfrasado de vaca.

Sofá-cama, nominado para o museo da tortura.

Vanesa, a nosa nova amija. Mecagoendiosylaputavirgenosvoyamatar e cousas así.

Estefanía raiando co de "Pero estadelo pasando ben? Aburrídesvos? É que me sinto responsable..." Que si, muller!

E máis movidas...

En fin, jrandes noites!

Pero yo vengo del hoyoyoyo...

Este puto blog fai hoxe, exactamente hoxe, tres putos anos.

Tres anos putos!

Canto tempo! Normal que ao Clint lle desen unha puta medalla ao mérito!

Aúpa Clint!

E cando un pensa todo o que ten pasado dende entón, a de voltas que ten dado todo...

A de persoas que entraron na dinámica vital do que aquí fala. Outras que sairon. Outras que non se sabe delas.

Empesaba todo con un pequeno artijo sobre unha saída en compostela, un poemiña ñoño sobre aljo que poucas persoas saben o qué é e unha puta letra de Blind Guardian.

Dende aquela empesou a creser (ou decreser, depende de como se mire) e empesou a convertirse case nun puto xeito de me comunicar, xa fose por medio de indirectas, escritos, avisos, disindo en qué plan estou... Ou para a partisipasión popular, xa fose coas entrevistas ou cos concursos.

Cantidá de xente que coñesín a través de este puto sitio, xa fose por un motivo ou outro.

E sei que ultimamente teño unha secsión un pouco abandonada, sejuro que volve a renaser das súas sinsas.

E non sei.

Jrasias a todos os que perdedes o tempo pasándovos por acá, alimentando o meu famélico ego merdento, e jrasias por comentar, por colaborar nos concursos e por de todo.

E lembrade...

Pode que pasase de todo ao longo de este tempo, pero hai aljo que non muda...

ARREPENTIRME PODERÍA SER ALGÚN TIPO DE ARTE

Restos do tempo de armagideon
últimos retratos en polaroid
Pago en castigo, a guerra das vinganzas
en imaxes dixitalizados

Pensaches algunha vez en ese intre
no que os esquecidos veñan demandando
con gorros de Mickey Mouse e viseiras Nike
a canción de Ricky Martin-Bush?
Living la vida loca
Living the wild side
e o capitalismo salvaxe.
Onde foron roubados
os nosos bens?

Pois todos somos responsables

Despois de Lite Medieval Galego-Portuguesa II paso á biblioteca a ler algo do libro da autoescola.

E chego a casa e penso que ao mellor cando conduza teño tamén 3 turbos que debería saber empregar.

Cando empregaría os turbos?

Supoño que para chegar rápido a un sitio ao que quixese ir ou para falar un pouco máis a modo.

Ao modo desacostumado.

O Top Gear encheu horas e horas da miña vida preadolescente. Uns 30 créditos de Top Gear teño eu, rapaces.

...

Hoxe dinme conta de que, segundo Piaget, eu debería estar nun estadio anterior. No estado preoperacional.

Por puto egocéntrico.

E tamén teño o pelo moi despeiteado, segundo me din os meus compañeiros, pero eu teño o pelo enriba da cabeza e os pés preto do chan e tamén tocando o chan.
...

Alguén se me está colando na vida. Alguén que non agardaba para nada. E iso que hoxe comín coello que tiña folliñas de especias por arriba como as que lle bota a miña avoa. A mesma que me bautizou co nome de Samo.

Miña avoa é unha crack e métese co meu avó.

A cafetaría da facultade xa é un restaurante. Pegou o estirón. Fíxose a si mesma.

A día e hoxe só me interesa ter unha conversa con unha persoa. Pero non quero ter unha conversa porque seguro que se merece unha conversa mellor que a que pode ter comigo, que penso con seseos e gheada pero ás veces escribo normativo, ou semellante.

Esta noite voume botar a correr pola rúa para ver se os gatos lamben as miñas feridas negras e vounos espantar asubiando unha canción de guerra.

...

Non quero comer améndoas e gústanme tanto que as vou comer porque me encanta comelas.

...

Un día explicareille a alguén o que é o ska.

Mentres tanto, o Top Gear manténse no recordo e xa hai tempo que non lle achico e que bebo Bon Yourt, que é como os de Eroski lle chaman ao Dan’up.

Cando xogamos ao Top Gear de novo, xente?

neses momentos nos que quero supoñer
a mitos da poesía
pretendendo entender
a maxia de aquel silencio no tempo da cafeína

xa chegaches até aquí
sen ser un santo

queimando a inercia dunha noite
sen cabalos amarelos

para isto mellor quedabas
na casa ou no día de mañá

Poucas luces...
poucas Luces...
Poucas luceS...
poucaS Luces...

o erro non está no que non dis
está en voltar sacar valor

mergullados en trinta e tres
gramos
de quicio
de onde tirar conclusións nefastas

lume rodea os ollos a cada paso

Estou en plan living la vida loca, living the wild side.

Se estás ao meu lado durante uns sinco minutos, é probable que cante ese anaco de cansión nalgún momento.

E tamén ten algo de representativo do momento.

Living the wild side.

Se me ves cos cascos postos, probablemente soe esa cansión.

Se te asercas, estarei pensando esta cansión que aquí che deixo.

Son gilipollas.

Chegar á facultade ás 10:15 e lembrar que non teño Lite Medieval esta semana.

Empeso as clases ás 12:30.

Son imbésil.

Arg...

Quero durmir.

Sala Lennon.

A Estrada.

16 e 17 de novembro.

16 de novembro: Rosendo, Gatillazo, Boikot, Nao, Knell.

17 de novembro: Soziedad Alkoholika, Habeas Corpus, Koma, Ktulu.

Servicio de buses dende Santiago.

Zona de acampada cuberta e gratuíta.

Toda a información AQUÍ.

Non sei que vos pareserá, pero o sábado, polo menos o sábado, había que irlle.

estaba sentado
en certas
cantidades de pedra
mollada

os ollos
inquietos
pero pechados

ao seu redor
moscas
machos
mequetrefes sen reino
sorrisos
de mequetrefes
de patufos
unha morea de
imbéciles e estúpidos

estaba sentado
e calmo

na calma que intimida

non tiña unha lei

el ten vinteún
pero semella que ten vintedous

e saltou
e atacou
a cada mosca
mequetrefe
a cada macho que non sabe que
o seu reino
lindo
é intocable

matou cada mosca
nun intre
grazas
a un lindo ak 47
que tiña o seu corazón
guerrilleiro
do vietcong

está moi tolo
non durme
ten moito tempo libre
morderá no pescozo
e arrincará carne
nesa mesma chantada

baixou pola rúa
sen que ninguén
lle fixese
moito caso

No CAP un, prinsipalmente, ásase.

Como di Lutxi: "Estou sudando, pero por dentro" ou "Teño unha llama dentro".

Mañá irei en pantalón curto. Aínda que pase frío o resto do día, para non pasar calor na aula de Siensias da Educasión.

Mañá Skaiolaborrocalearemos parte das barricadas.

Mañá farei máis obvio o meu estado estúpido constante.

Postre de hoxe: Pexego con nata.

Postre de mañá: Café con xeo. Agardo que desta vez, teñan xeo.

Mañá. Menuda palabra. "Mañá".

É como un día despois de hoxe, en termos temporais.

As obviedades son tan lindas. E os bancos son tan verdes. E Verde é unha cansión tan de todo.

Mañá?

Mañá sol e bo tempo.

Como los viejos tiempos, los buenos tiempos: los tiempos del todo o nada.

A xente é a hostia.

En termos absolutos.

odiaba á neniña mongólica
que agardaba
á súa beira
que chegase
o inverno

odiaba que a neniña fose
tan mongólica
tan retrasada

chegou a casa
deitouse na cama
e leu algo
ao que non prestou moita atención
porque así
é a vida

Na Aulanet tamén hai calor, como en Siensias da Educasión.

Hoxe como so.

Soio. Estou soio. Non hai naide.

Soa Xenreira. Había a hostia que non o escoitaba.

Pasoumo Pablo hai bastante tempo, mentres me recomendaba con moita ilusión a de Mesmo berce, mesma loita.

O de Agus foi un bulo, infórmame Lutxi, e non vén á Coruña. A ver quén saimos, ao final!

Teño fame rara.

Skaiola Borrokal empeza a facer os primeiros contactos. Buscando local e todo iso. Chibiró e tal. Na universidade din que nos avisarán para facer un sorteo de horarios e tal e cal.

Desesperanzacín.

Gora Skaiola e a puta que a fixo!

Felisidades, rapasa!

Xa hai que non sei de ti, pero ijualmente agardo que esteas ben!

Unha aperta!

Hoxe tamén está Miguel de cumpreanos.

Aúpa Miguel! Aúpa Süiss! Aúpa Skaiola!

achei
tras toxicómana búsqueda
con qué dicirvos isto
e
máis tarde
algo de antes
e non sei
ónde caerá o cabelo
da tarde interesada en
verme caer

Grande!

Teño a gorxa feita caca e quedei so en Oleiros.

O xoves estivo, en xeral, moi ben e teño unha botella de Sprite baleira.

Pero quedei sen vos e sen folgos.

Quedo esta fin de semana so e a ver se me organizo un pouco. Tema estudos e tal, CAP, carneto de condusir, etsétera.

Non paro de pensar no tema de Skaiola. Non paro de escoitar Les Cameleons, La Ruda Salska, Sekta Core, Santo Barrio e ska, ska, ska, ska...

Aúpa Skaiola! Hostia!

Quan penses que ràbia i odi,
És l'únic que corre dins les teves venes,
Creus que l’únic mitja és la violència,
I et diuen que no tens la consciència desperta!

La lluita és el camí, la raó ens acompanya!
Organitza't, pensa! Aprofita l’ocasió!
Decideix amb fermesa, actua amb coherència!
Amb la ment desperta, és hora d’estar alerta!

L'acció no és eficient si no s'usa intel·ligència,
La lluita es fa evident amb la resistència,
Cal demostrar-ho! No és gratuïta violència!!

La nostra violència no és gratuïta!

La lluita és el camí, la raó ens acompanya!
Organitza't, pensa! Aprofita l'ocasió!
Decideix amb fermesa, actua amb coherència!
Amb la ment desperta, és hora d’estar alerta!

Espera l'ocasió, al seu moment,
La millor arma, la teva ment!!

Hoxe évos o cumpreanos desta filóloca a nivel avansado.

Felisidades, Lusía! Vémonos polos corredores o polo aparcamento!

Unha aperta forte!

Erguínme coa gorxa empeorada. Tiña o que é a campaíña inflada a máis non dar, tanto que falaba en plan gangoso. Máis do habitual.

Total, que fun ao médico/a e xa me picaron uns corticoides (no pompis, termo da enfermeira), déronme unha espesie de bomba antibiótica, antiinflamatorios e ala, para casa.

Soan Los Tres Puntos e soan ben.

Esta entrada non vale un puto peso.

Caca Peido Teta Seme Carallo Esjarro

un mes
dous
tres
catro meses

e a miñas unllas
foron medrando
o suficiente
como para chantarmas
no lado contrario
e levantar
algo
de pel

ti bicáchela
bicaches esa pel

esperma

seme

esperma

pelo

esperma

ti bicáchela

levantei a pel
enteira

a pel que estaba no lado contrario
e debaixo
do lugar que ocupaba

cuspín
mentres pronunciaba
o meu nome
e o título
dalgunha canción
de piperrak

Meterse na cama ás 0:30 e quedar a durmir a iso das 3 e pico tras mil voltas e revoltas, entre ska e mil movidas mentais, lémbrame, inequivocamente, a La noche/1 de Galeano.

No consigo dormir. Tengo una mujer atravesada entre los párpados. Si pudiera, le diría que se vaya; pero tengo una mujer atravesada en la garganta.

Galeano, déixame durmir, cabrón.

En plan Fonzie

Jules: Nobody's gonna hurt anybody. We're gonna be like three little Fonzies here. And what's Fonzie like? Come on Yolanda what's Fonzie like?

Yolanda: Cool?

Jules: What?

Yolanda: He's cool.

Jules: Correctamundo. And that's what we're gonna be. We're gonna be cool.

A ver, meus e miñas, estes son os próximos consertos a lo grande cos que nos atoparemos.

10 de novembro: Skatalites, Sala A!, Vigo.

16 de novembro: Inferno Rock, Rosendo + Gatillazo + Boikot + Nao + Knell, Sala Lennon, A Estrada.

17 de novembro: Inferno Rock, Soziedad Alkoholika + Habeas Corpus + Koma + Ktulu, Sala Lennon, A Estrada.

24 de novembro: Betagarri + Kogito + Skarnio, Sala Breogain, Vigo.

Así que, xa sabedes, ide disindo a cáles vos fai ir ou a cáles ides fixo e orjanisémonos.

Eu xa vos dijo que ao de Betagarri vou inda que vaia so, e ao de S.A. con Habeas fasíame a hostia irlle.

Veña, rapasolos e rapasolas, a mamala!

Tout le monde!

Lutxi finalmente está co estomajo do revés patas arriba e non viu comer a filo, co cal me quedei contento y sin un duro.

Sempre Quilis!

Mólame Tagada Jones a saco. Xa porei aljo deles por acá.

Pero, buseando en Youtube co ánimo firme de faser tempo atopeime con ISTO e, obviamente, lembrei as viaxes no Getz fasendo de novia formal de Roque.

Comer so é como comer sen ninguén, porque estás comendo ti so sen máis persoas.

Seica temos sea este mes. Posiblemente en Compostela. Ela. Ela. Ela. Eh! Eh! Eh! (Si, acabo de faser esa coña... Cuspídeme pola rúa). E xa teño janas de vernos a todos xuntos again.

Félix é das mellores que pisou a terra, se resulta que non é a mellor, que estaría por ver.

Félix é un crack.

E lembrade, ESAS PATILLAS, MÁS CORTAS!!!

.
.
.
.
.
.

Looking for Mattingly!

Seguros de que una vez tomado Manhattan,
Berlin no pasaría a ser más que una mera cuestión de tiempo,
entonces, casi ninguno sabría recordar las palabras de Federico García Lorca:
’la verdadera patria es la patria del amor y de la igualdad’.

Tantas veces pronunciadas hoy, como palabras vivas.
Capaces de hacer retroceder de entre todos el muro más obstinado,
que es a diario la ignorancia, representada en los puertos de Albania,
como si ’lamerica’ fuese capaz de superar cuantos desequilibrios motivan la apariencia...

Jolma: Moco verde e, a poder ser, duro que sae pola boca para se presipitar contra aljunha superfisie. A superfisie non ten por qué ser branca.

O Cara Jolma era un rapás con todo o que iso implica e reuníase con outros amijos mentres non fasía frío.

Cando fasía frío, o auténtico Cara Jolma resaba aos seus deuses para que se restablesese a calor que tanto lle justaba a el e ao seu escroto amarelo.

O Cara Jolma tiña un escroto amarelo que sintonisaba a práctica totalidade dos canais UHF, o cal lle fasía temer por el en vista do apajón dixital.

Pensar no apajón dixital, polo tanto, era para o Cara Jolma como estar ajardando no Volvo S-40 por teu fillo en liña amarela. Amarela como o propio escroto de Cara Jolma.

O Cara Jolma, desidido el, un día prantouse diante dos pais e dixo:

-Rejádeme.

Si. O Cara Jolma prantouse.

O Cara Jolma era un jran contador de anécdotas, e adoitaba amenisar todas as reunións sosiais ás que acodía, sempre co seu particular monóculo, que asquirira hai tempo na xoiería Mersedes. A xoiería Mersedes estaba, como podedes imaxinar, en Bens. Cara Jolma ríase a cotío e a miúdo de tan simpática relasión xoias-automóbil.

A xoiería Mersedes, ademáis de xoias moi bonitas, vendía xoias moi bonitas a xente de todas as idades ou vellés.

Un día, o Cara Jolma, arrepíos sentiu baixo a axila esquerda e entendeu o que era un arrepío. Entón entendeu a maxia dun arrepío baixo a axila esquerda baixo o mar. Porque, supoño que xa vos dariades conta, o Cara Jolma estaba debaixo do mar cando aconteseu isto e máis o do onse-ese.

"Pobre Cara Jolma", pensa a súa mosa cando se aproxima a el para acariñarlle o amarelo escroto que, como era maio, brillaba máis que en abril.

"Pobre Cara Jolma", pensaba a súa mosa cando acodía ao sentro de telefonía máis sercano coa improbable teima de que o seu número empesase cunha letra. A letra hache, que, por riba, é muda, como o pai de Cara Jolma.

O pai de Cara Jolma era mudo e a súa nai non estaba de acordo co tema. De feito un día votárono.

E botárono.

"Curioso o dos bes e uves", pensou entón Cara Jolma.

"Desjrasia tremenda me asesta a vida", pensou o pai, que era mudo pero pensaba con palabras ijualmente.

O Cara Jolma un día morreu e ao sejinte non intentou naser, o cal demostra a súa sensatés coa acatasión das normas semánticas.

En resume e a modo de moralexa:

Aínda que leves monóculo, o teu escroto pode brillar máis en maio.

A foto non ten nada que ver. Se vos fixades, a foto é dun acsidente, e o Cara Jolma non deu lecsións sobre iso en ninjún momento dun sábado á noite. Burros!

Coma anxos de ollada felina
Eu voltarei á túa alcoba
Deslizándome paseniño cara a ti
Coas sombras da noite.

E dareiche, moreniña,
Beixos fríos coma a lúa
E caricias de serpe
Reptando en torno a unha fosa.

Ao voltar a lívida mañá,
Atoparás baleiro e frío o meu lugar
Que deica a noite non aquecerá.

Coma outros pola tenrura,
Na túa vida e xuventude
Eu quero reinar polo terror.

Xente!

Vouvos pedir aljo xenial! Aquí vos vou deixar unha cansión tremenda.

Pensade en todas as vosas merdas, en todos os vosos ajobios, as putadas que vos pasan, as movidas chungas que vos rodean, as movidas que vos deprimen e todo o que non presta.

Está?

Ajora pensade que realmente dá ijual. Estades vivos e iso é o mellor do mundo. O mundo é estúpido e preocupámonos por movidas estúpidas.

A vida sije e queremos ser felises.

Poñede esta cansión a todo trapo, levantádevos da silla ou na mesma silla...

E bailade! Bailade de xeito estúpido! Quitádevos de ensima os malos roios, as chungueces, as depresións...

Todo vai estar ben!

Bailade, malditos!

E sorride, hostia!

Fasédeo! En serio!

Quero vervos!

A sorrir, hostia!

Claro que si, Clint. Só hai que dedicarse a iso.

Hoxe explicáronme que Lavacolla debe o seu nome a que era o lugar onde os peregrinos lavaban os collóns.

Antes morto que vivir en pena, Clint.

Amas á vida, ou que?

Esta finde comesamos a lija do pabillón en Muros. Como hai que non movo un dedo unha boa tempada, supoño que acabarei botando o fíjado pola boca e, se todo vai ben, os pulmóns por o ano.

Debería ir mirando o choio do CAP e tamén outras cousas.

Hai que ser felís pero non renunsio a ser quén quero ser, Clint. Supoño que estarás conforme con iso.

Quero mandar un saúdo a Pablo e á súa convalidasión! Enorme!

E a aqueles que estean en mala época... Que saiban LA que hai e que aquí estou. E se non chegas a estar tranqui, lembra:

dáme a man
e que rompan os mares contra
nós
que hoxe
temos a tranquilidade
inmensa
nas cuncas dos ollos

Isto só é vivir. Somos persoas. Somos seres humanos.

Everything is gonna be alright...

Para que se baixa a Muros?

Pois, entre outras poucas cousas, para que che metan catro joles e a boca che saiba a sangue.

Para que Pepe Toris che explique a diferensia entre Rap e HipHop.

Para lítico.

Para dar asco en tremenda pachanga en Baño.

Pero, entre outras moitas cousas, para escoitar lindesas coma estas:

-¿Quieres que te cuente el cuento de la paja y la botella? (Félix inspiradísimo)

-... Que lo vi con mis propios oídos. (Comeso do monólogo Loreniano)

-Estuven en época selibato pensamiento total. (Jrandes épocas do individuo)

-Ao Piroliño pervertichelo: botouse aos porros. (Alcumes que non teñen preso)

-E el estaba: vamos pa unha marquesina ou pa un hotel. (Propostas amatorias noturnas. Dúas opsións tremendas)

-Botellón Girl: cada cual máis puta. (A que parese o título dunha peli porno?)

-Nós unha ves jisámoslle o pitilín a un. (Resetas caralludas)

-E díxolle á nai que lle caeu a tapa do váter ensima e que lla amoratou toda. (So, refírese á pirola. O resto do contexto é brutal)

-Eu dáballe a Vexeta. (Sexo e debuxos animados, mala mescla)

-Quere un pony rosa, vamos a Torea a buscalo? (Torea, o hábitat dos ponys rosas)

-Eu tamén son Vázquez.
-Pero eu son Márquez.
-Como Gabriel.
-O do Barselona? Gabriel Márquez?
-...
-...
-Gabriel García Márquez. (Conversa ida-de-olla)

-Chefa de Cucurulo é como Rocky Balboa en muller "Don Manuel no siento las piernas. Don Manuel no siento las piernas" (Rocky, Rambo, Chefa de Cucurulo...)

-Vou chamar a María de Pacucho e vouche matar. (Ameasas para unha antoloxía)

Pois iso, tíos.

In this town e tal.

Betagarriseando o porvir, o presente e máis a Jorge Edwards.

De cada tres soños que teño, 1'5 son a metade e máis son teus.

Do resto, non sei cómo, non me lembro porque non riman en infinitivo.

Non estou poñendo dous debuxos con corazonciños.

Ikusi arte...

Lentes de contacto, señoras que limpan, balóns de espuma, masaxes, entradas de blog de merda de merda de blog de merda de merda de merda de blog e quero estalar en mil ocasións falecendo aos pés de tremendas camas móbiles.

Ikusi arte... Xa o sabes.

Continúo sen cartón.

Sabes cando morre un etarra poñendo unha bomba? Pois agora mesmo eu son todos os pensamentos inútiles que ten xusto antes de que aconteza, sen que saiba nada.

Ikusi arte...

Teño as veas infladas de Ska e non chegarei na puta vida á sobredose.

A xente fala da vida e non escoita o rumor do grifo no cuarto de baño pequeno.

Ikusi arte... Cos ollos humedecidos.

Cos ollos vermellos e infectados.

Ikusi arte...

Son o gordo e de aquí xa non me saca nin dios nin su puta madre.

Ikusi arte...

Dicen que cuando se acerca la hora de la muerte, uno empieza a creer en dios. A mí me pasa todo lo contrario. Cada día que pasa tengo más pruebas de que dios no existe, lo que existe es la religión y en su nombre se cometen las mayores atrocidades del mundo.

Intento cambiar de verdad,
intento escapar de no progresar
quiero por fin revivirme,
retirarme de toda esta mediocridad
sumergido en esta desgana,
camino morao por la calle esperando que salga,
que aparezca un golpe de suerte que cambie mi vida,
que cambie mi alma,
tan sucia de todo de todo lo que me rodea,
tan llena de muerte,
tan llena de muerte de muchos colegas,
tan llena de muerte de muchos colegas!!.

Y es que te hartas,
y rebientas
y al mundo le pegas patadas
y es que te cansas de todo,
terminas no creyendo en nada.

Después de tanta miseria,
¿cómo quieres que siga creyendo que existe tu Dios?
¡Pues claro que no,
no existe tu Dios de madera!

Pero sigo creyendo en tu iglesia,
en tu iglesia con propio país, presidente y bandera,
y con joyas,
oro y dinero que muchos que mueren de hambre quisieran,
nunca podré multiplicar esos peces.
Pero sí agrandar las riquezas en cuentas corrientes,
no lo entiendo,
que vendan un poco de arte y le den de comer a esa gente.
Que vendan un poco de arte y le den de comer a esa gente,
que vendan un poco de arte y le den de comer a esa gente!!.

Y es que te hartas,
y rebientas
y al mundo le pegas patadas
y es que te cansas de todo,
terminas no creyendo en nada.
Después de tanta miseria,
cómo quieres que siga creyendo que existe tu Dios?
pues claro que no.
No existe tu Dios de madera.
¡Pues claro que no, pues claro que no.
No existe tu Dios de madera!
¡Pues claro que no! Pues claro que no
No existe tu Dios de madera!
¡Pues claro que no, pues claro que no!
No existe tu Dios de madera!
¡Pues claro que no, pues claro que no!
No existe tu Dios de madera!

Mierda de educación que te enseña a vivir como tú no deseas,
mierda de vida que nunca te da elección y te ciega.
¡A chuparla la boca! Que suelta palabras que son mentiras,
¡a chuparla la boca cabrones
a chuparla la vida!

Prósperas familias que viven de locura,
mentes más despiertas que buscan en la basura,
blasfeman y se cagan, en el Dios que todos adoran
al margen de la sociedad esperan que llegue su hora.

Si nunca has tenido prejuicios,
ni nada que agradecer vives tranquilo forzado en la calle.
¿A alguien tienes que obedecer?
¡Al instinto, al estómago, al sentido de desconfiar!
Pero nunca a políticos ni a dioses creados por la humanidad, ¡no!.

e polo camiño perdinme
mirei os apuntamentos
cambiei de canción
pero o aleatorio do mp3
xogoume unha nova mala pasada
e lembreime de todo o malo
pero agora o que importa é o exame
inda que saiba que non é así

unha flema nas pálpebras
unha flema nas pálpebras
que se perdeu na gorxa
toleou
e apareceu nas pálpebras
preguntando
cómo foi que chegou até aí

Rematar o choio do CAP en Powerpoint, chegar á facultade e que o puto programa que teñen aquí faga do teu arquivo unha braga esgazada, é todo un.

Agora lembro que no antigo e extinto Canal Tambre, un día botaron un concerto bastante pirata de Betagarri. A mente vaime así, aos poucos.

Quero ir a Betagarri xa.

Despois do CAP irei até a sede de La Opinión, non irei a piñón. A ver cánto se rin de min.

Fermín.

Calsetín.

Convalidarei todo o convalidable.

E Skaiola está cada ves máis preto! E penso xa en Ska Ruso! Ska, ska, ska...

Algún día voltarei a escribir. Ou cando te decidas a continuar o que comezamos. Ñeñeñeñe...

Míticas de filoloxía.

Miticadas.

Por se non sabedes, a páxina de Aduaneiros sem fronteiras vén de ser fechada polos propios autores da mesma. O motivo, as ameazas de levar a xuízo aos mesmo por parte da poetisa e colaboradora do programa da TVG "Cifras e letras", Yolanda Castaño.

Esta queixouse dos improperios lanzados nos comentarios a unha especie de caricatura-xogo que realizaron sobre a súa persoa no citado sitio. Estes comentarios, así como o resto da páxina, foron eliminados, mais aínda podedes velos na caché do google.

Se ledes eses comentarios, poderedes atopar o que puxen hai tempo, asinado por Samo, ao final do mesmo (é o penúltimo).

O meu comentario di:

Boísimo...

Había tempo que non me deixaba caer por acá e acabo de quedarme a cadros.

Eu vina un día nun puto Caixa Galicia...

Nada que destacar de tremendo encontro.

por Samo o día 23/08/2007 às 23:22.

Isto é para que vexades que non formei parte dos improperios. Lávome as mans.

Agora, á Castaño e os seus advogados fóiselles a pelota.

Noraboa por conseguir que quitasen Aduaneiros!

(Encántame faser populismo)

Xa sei que é moi mítico, mais tiña que poñelo.

Como unha auténtica prostituta repleta de venéreas até os topes, até os lóbulos das orellas... Así me vou amosar hoxe.

Non pillo o de La Opinión, Quilis dixo unha cousa e alí dicían outra. Explotación, máis ou menos.

Hoxe vou ir de puta en branco e vou amosarvos algo no que hoxe ninguén entrou, algo que permaneceu intocable durante o que durou o día.

Non o tocou ninguén, nin Edu, nin os buseros, nin os do negociado, nin Blondie, nin ninguén...

Esta é a puta canción de hoxe e eu son unha puta miserenta por tela traída até esta páxina. A canción que ninguén sabía que hoxe era a miña canción.

Se hoxe chorei foi porque quero á xente que quero e esta é a puta canción de hoxe.

En plan cada vez máis gordo, cada vez máis xordo.

En plan cada vez máis adito ás liñas de baixo e ao ska en vea e á felicidade en bruto, cunha retención do 5%.

En plan remataron os bos momentos?

Mañá máis e mellor.

Amsterdam, ya lo sabía.

Estou a ver se me convalidan o mundo enteiro a nível optativas, facendo uso dos meus superpoderes, que empregarei en beneficio da humanidade.

Igual safo unhas 6 asignaturas.

Plan de hoxe: Selección de ibéricos e Leader Price degustation.

Máis alá de iso, pouco máis.

Xa sabedes, amigos e amigas da xerontofilia en camas de auga, berrade "Pragmática" e improvisade cos vosos puños!

Porcos! (Porco=Cerdo)

Supoño que os froitos secos saben máis da vida ca min e saben que aquilo que fan ten sentido.

Como lle chamarías ao teu país? Eu non o sei.

Xa sei ónde será o noso oitavo concerto.

La mina más grande de Argentina!

Finde para Muros. Xogamos contra Torea e imos ser uns 12 ou así. As convocatorias tórnanse precisas.

Vou cara a autoscola Rally, en busca de Glo.

Teño unha bolsa de patacas ensima do meu escritorio.

As patacas son realmente efectivas como método para a orientasión en toda clase de situasión e permiten que alguén non se perda.

As patacas son elementos de orientasión presisos nesta vida perra.

As patacas, senembargo, non orientan en paraisitos.

Paraisito.

Viva deus que nunca morre e, que se morre, resucita.

Deus non nos botou do paraisito. Do paraisito non nos bota nin deus nin a súa puta nai.

Quero volver pronto ao paraisito. Adán e tal.

Pasádeo ben esta finde, o resto non tería sentido!

Saúde, paz, ska e froitos secos!

Tras chegar a Avignon o venres á noite, toda a peña decidimos recollernos nos nosos distintos hoteis e quedar pola noite para ver a movida na cidade-vila-caca. Eu quedei con Paco en recoller a elas e máis a Xosé no corredor do seu hotel, nada de interese.

Pese ás nosas gañas de festa, rematamos por pasar toda a noite nun garito que se nos fixo bastante xeitoso. Alí coñecemos a un grupo de turco-chipriotas que vivían dende había pouco, segundo entendemos, na cidade e que nos convidaron a pasar o resto da fin de semana no seu apartamento e abandoar os hoteis.

Dito e feito.

O sábado ao mediodía fixemos o "traslado" ao apartamento dos turco-chipriotas, cousa que apalabraramos o día antes para, deste xeito, ter tempo pola tarde para que nos amosasen algo da cidade.

De súpeto, espertei e escoite algo así como chegar a crer en algo espido. E os corvos reengánchanse no cabelo.

No cabelo, digo.

En Avignon atopamos a un HOMBRE EN EL TRIGOOO...!!! Así que nos sentamos nun taburete e a ver, abaneando, o rugby, como se de un rubí se tratase.

ING/AMSTERDAM 1 - TOREA 3.

A Félix rompínlle a cabesa coa cansión de S.A.

A Félix rompínlle a cabesa coa cansión de S.A.

A Félix rompínlle a cabesa coa cansión de S.A.

A Félix rompínlle a cabesa coa cansión de S.A.

A Félix rompínlle a cabesa coa cansión de S.A.

A Félix rompínlle a cabesa coa cansión de S.A.

A Félix rompínlle a cabesa coa cansión de S.A.

A Félix rompínlle a cabesa coa cansión de S.A.

Pero non o pensedes máis.

Material? Camisa, garabata, aneis de ouro, ollos pintados, gomina até no último pelo dos collóns, pensamento bakunizado de principio a fin, coma, coma, coma, coma, puntos suspensivos...

Morte agónica.

Telefonía móbil vermella-negra-azul.

O verdadeiro motivo da caída do imperio australiano está, precisamente

Fillos de puta, xa podedes escoitar temas da primeira maqueta dos Süiss!

Só tendes que pasarvos polo seu MYSPACE e disfrutar do tema.

Déixovos as direcsións pertinentes entre os enlases.

Aúpa Süiss!

son o rei da traición
e neste novo amencer
de estómago revolto
vereime na obriga
de engulir o directo
de manu chao
e deixar que me estoupen
as veas
e o pracer

a un pé escaso da decadencia
a un pé escaso da tolemia
a un pé de todo o malo
nesta flutuación constante

comandante en xefe
de calquera
navío de bandeira vermella
e tripulación deshonrosa

nas amigas
nos amigos
nos risos
e nas apertas
e nas forzas
que saen de onde
o demo esqueceu o seu
cometido

nunha viraxe moliña

presente
aquí presente

sei que me podedes
evitar sen moita dificultade
e que sobro
e que estou de máis

por iso
a depresión
é simple
comprensión
e a vida é un corazón fendido

fun o cego

o que non sabía

It's not so much the pain
It's more the actual knife
Pretending the picture is perfect
I cut myself to sleep
I close my eyes for a second
And curse my fragile soul
I scream to hide that I'm lonely
The echo calls my name

If I ever, If I never
Make me understand the thought whatever
Make me see. Make me be
Make me understand you're there for me

Take this life, I'm right here
Stay awhile and breathe me in
Take this life, I'm right here
Stay awhile and breathe me in

con gañas de poñer toda a carne
a galopín galopín
xeando o horario válido
non teño calefacción interna
non teño combustión interna
non teño motor de explosión

e múdalle o respiro
e rebéntate vida apagada
e cobras e pero meogo

cada hora
cada día
sexa o que sexa
sostén marrón
cor carne
cor de carne de muller maior
e o sintrom a cada paso
e os vellos ven

saber vivir

pero só lles ensinan a

saber morrer

e ela nada no mar
como unha caldeirada descontruída de raia
sen meterse raias
gramos e tres miligramos

tres son multitude
onde caben dous caben tres
tres illos
tres illos sofás da apocalipse

o meu sangue xornal gratuíto
o teu sangue xornal gratuíto
xuntando para os teus gastiños

metinme tres gramos de gastiños
esta fin de semana
e a queixada quéixaseme
seme
seme
seme que me corrín agora

sintrom coágulo
sintrom vellos en colas
sintrom a-rre-de-mo-ca-ra-llo-co-no-vo-sen-tro
médico

aos poucos

aos vellos lonxe mellor

temos a todos os poetas
tomando sintrom
temos a un exército de poetas
pendientes das receitas
temos a un coito de poetas
coa vacina da gripe achís xesús
saúde

nada nada

aquí non se salva ninguén

sintrom coágulo
sintrom vellas cardadas
sintrom corazón espectantes

sintrom nin som

Bueno lo, hoxe contamos nesta super-secsión cun individuo que parese mentira que non teña entrevistado antes: Juanca. Juanca, que lo?

Nada. Por aquí me ando. Vinche hasta un bar de juifi a baixar titis e topeime con esto, que sinseramente é todo un alajo, de verdá.

Antes de metérmonos en berenjenales, poñamos á xente que non che coñesa (se queda aljén) en situasión. A ver, cóntanos, que se supón que estudas? Como vai o tema?

Pois co lio que teño..... Este ano collín solo 2 asinaturas da carreira (Económicas) e teño que quitala que me queda do siclo e faselas praticas se dios quere (e se non quere tamen senon matánme!!!!!

Disque hai un vídeo en internet no que se che ve indo a unha clase, que opinas do tema?

A eso non lle hai que faser caso, son solo "leyendas hurbanas" que conta a xente para non aburrirse, xa que non hai ninjunha proba de que eu pise unha clase. Dios me libre de tal pecado!!!!!!

Hai xente que non sabe que pasaches unha parte da túa vida no Seminario. Como foi que andabas por alá, como era e por que o deixaches?

Home... Deixeino porque se sijía alí podería chejar a ser cura, e co que tal sispo eu pola boca sería unha incongruencia... Aparte, como todos sabedes e moitos nono crean, justanme mais as mulleres que o comer (e ca pansiña que teño....), senon....

O do tema de ter estudiado foi cousa de miña nai para apartarme da merda, que ela pensaba que se me quedaba en Muros podía chejar a ser un yonko, pero non pensou que tanto tempo enserrado sin hembras fixera que o salir de alí me volvera un alcolico (xa que cando me falaba unha chiquilla de nuite poñiame nervioso e vivía un barril de cubata se mo puxeran.....). Pero bueno, foron 4 anos fatídicos namais (que foron sijidos por 11 de sex, drugs and rock&roll, sobre todo o primeiro, jejejejejjejejeje!!!!!)

En verán exerses coma axente forestal. Fálanos un pouco do tema. Como se leva o tema de lidiar co lume e con tremenda panda de personajes?

Moi fasil, a ver que explico o consepto. Para un home experimentado coma min nestes percances medioambientales foi sinxelo jiar unha cuadrilla de jrandes jabatos como tuben as miñas órdenes, capases de dar a súa vida polo seu capatás.

Ajora mismo toume acordando nun momento crítico que pasamos nunha das laradas que houbo en esteiro este verán mismo. O meu sejundo de abordo, Yanki, viuse rodeado polas lapas no momento en que nos quedamos sin ajua, e eu astutamente, axudado pola miña antinsedios portátil e as terribles janas de mexar que tiña, fixen unha vía de escape pola que salíu ileso (pero cajadiño co medo o probe do home....). Se non fora pola miña valía estaríamos falando dunha desjrasia, pero para eso estou, para aportar a miña esperiensia.

Este ano tamén estás metido nesa turbo-idea balompédica que supón o ING-Amsterdam. Cales son as túas espectativas respecto do equipo? Como te ves dentro do mesmo?

Ver.... vexome con moito traballo que somos unha jauría de bestas que nin dios, pero como todos sabedes, se non hubera jritos, seríamos un equipaso, podiamos entrar na copa da bosta polo menos!!!!! (Haber se polo menos meto un joliño este ano....)

Noutro desorde de cousas, este ano vives en harmonía e sosiejo con tremendo elemento. Como vai a vida con Lorena?

............ Creo que esto vai acabar como a peli de Sr. y Sra. Smith, pero con bazocas. Que va!!!! De puta madre!!!! Imaginate ter un doble femenino (que lija menos que ti, claro está), asi me siento yo.

Podemos dubidar de moitas cousas: podemos pensar que ao que lle chamamos mans son en realidade os pés, podemos pensar se Irureta realmente existiu... Mais ninguén dubida que os nosos fillos rematarán saindo de marcha contijo. A onde os vas levar e a que hora nolos deixarás na casa?

Se son fillos quedaranvos nunha cuneta. Como teñades fillas e veñan a miña casa.... podedes considerarvos xa avós.

Cales foron as túas tres mamadas máis jordas? (Falo de alcol, non de sexo oral)

Se o sexo non conta..... pois ninjuha, jejejjejejejejje!!!!!!

Vou por orden de maior a menos nivel:

1ª Estaba yo intentando mamar a una juapa jovencilla, cuando por arte de bili birloque acabé cunha cajalla del copón, y cunado me dispuse a miccionar desde lo alto de una parede, campanilla me embrujó y de repente empesé a volar hasta que desperté en el hospital.

2ª Estaba yo intentando lijar con una chiquilla despues de injerir jran cantidá de nutritivo y delisioso juisky, y en esas, pa quedar de juai sijí bebiendo camelocho hasta que me subio a la cabesa. Me fuí pa casa a dedo, me cogió mi vesina, y le cajé en el coche, con lo que mi mamá se enfuresió.

3ª Estaba yo borrachiño en la cama de una pensión en la que vivía, en tanto en cuando me empesó a virar el reló de la mesita y acto sijiente me sentrifujó el estomajo, con lo que tube que visitar a roca. Todo acabo como en una esena de cama de trainspoting en la que las sabanas aparesieron castañas......

Ajora a mítica secsión na que poño palabras ao tuntún (que sumum quetum) e ti pos o primeiro que se che pase polo bulbo raquítico:

Renfe: fuchanco

Pedagoxía: asaltacunas

Fiestra: voar

Caldeiro: patatas

Benvida: felpudo

En fin, até aquí o noso tempo. Moitas jrasias polo teu tempo, tío. Vémonos pronto de festa! Viva Juanca, Hostia!

Moitas jrasias a ti por querer entrevistarme, juapetón sexual!!!!!

Deixoxhe que me están mirando raro no bar que me rio solo.......

coruñeses trenófilos que medo que ben nos cadrou e seas a 13 euros xa non quedan ZAS non foi de coña ZAS ponme un cutty ARAÑA e quei nos queda e a folga se non vas á mani HIPOCRISÍA o resto e o cociente o resto non vai ir a clase ONE DAY zume de laranxa ponte no seu lugar vas de ponte superior inferior cachiños de nanas PATACAS lavas as patacas cun nanas para faser a cachelada PUMA PRIDE orgullo cachelos organizados manifestándose ON PARADE compostela conquistada reconquista ska TEENAGERS ven o xabarín e riman en xerundio TEENAGERS falan de amor e da lúa e masturbacións en cartóns de viño viño rock ROCK AND ROLL grazas por vir graxas por comer gramos por gañar comendo CÓMETE O ANO ano xacobeo compostela en pé maniféstate en folga COIDADO que mordo COIDADO non me fales COIDADO novembro non dá chegado PISTOLAS ARMADAS mente armada ármate de mente gambas ao ferro ERRO gambas maniféstanse FOLGA MARISQUEIRA garabatas escuras escuras coma dous séculos FIARSE a xente erra mais CONFÍO tren maría de gino non é unha señora PUM HOSTIÓN zas zas portozás ONE DAY coidado cos coruñeses en favor de outra viño tinto ou branco CONTOS cóntame un conto vós vós vós vós MAÑÁ cea kortatu tu tu zu zu ZAS ponte de cara min GARABATA ska nas pelotas desinfladas pelotas ska ALIEN pasadopasadopasadonte será outro DAY