Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Xa temos janador do Concurso de pintadas!

E non é outro que este enerjúmeno jrasias a esta fotojarsía.

Grande Fe!

Mañá faráselle entreja do premio, que consistirá nun vale por unha felasión practicada por mi propia persona.

Oré oré oré!
Oré oré oré orá!

Forsa Xuko!

E ajora estade ao loro para o próximo concurso, perras!

Clint, que vida esta, non?

Pero sempre nos quedará a música, meu.

Algún atoparémonos no medio dun pogo skatalítico.

No medio de algún Sarri, Sarri, Sarri...

E vouno flipar.

Bótalle un baile, Clint!

Dálle duro!

Gora Clint!

Xa de volta. Tras curioso finde.

Estou aquí porque conseguín desenterrarme.

E iso que non estaba Agus, si que estaba Roque.

Por certo, en breve confimaremos a data do enlase. Porque, por se non o sabedes, Roque máis eu contraeremos matrimonio. Xa sabemos que será na Catedral de Santiajo (polo sivil) e que faremos o banqueta no Trasgo, para despois irlle ao Avante. A lista de voda incluirá todo tipo de elemento de recreasión.

Este fin de semana será recordado como aquel no que descubrín unha cansión da hostia. Xa tiña a Persiana Jones por un jran jrupo, pero flipeino. De feito, dinme de alto en Goear só para colgala e poder poñela na secsión de sitas, para que a poidades escoitar.

Por serto, fasemos botellóns con libros e rencor.

Por serto, andamos a balonasos en Area Maior. María non se dá estirado.

Por serto, Ánxela está pillada...

Por serto.

Prinsipios de sertidumbre.

Que viva Batista!

En la vida lo que importa es el pasado, el presente y el futuro, pero siempre con una sonrisa por delante.

Saúde, pas e ska!

PD: Lume aos maiespeises

Come il mare arriva prende e porta via
Come uníonda che síinfrange, sulla tua mente
Il tempo passa e sfuma via il tuo momento
E lascia un vuoto dentro che nascondere non puoi

Tutti i tuoi sogni ormai passati, irrealizzati
Tutti i momenti mai vissuti, dimenticati
Viviamo il tempo come fosse malattia
La stessa ci consuma dentro nasconderla non puoi

Non è cambiato niente, è così da sempre
Il ricordo resta vivo intensamente
Non è cambiato niente, è così da sempre
Il ricordo resta vivo

A AVT "consije" que o Lumbreras Rock quite do cartel a Banda Bassotti.

A nova podédela ver, por exemplo, na propia web da manada de fachas estes.

Non sei a ónde imos, pero non mola un carallo.

Vou poñer aquí o comunicado que se pode ler na páxina dos Banda Bassotti sobre todo o tema este da persecusión na que se están vendo sumidos:

NO A LA CENSURA.

Por la libertad de expresión en estos días, definiremos este verano como uno muy caluroso: hemos recibido otra novedad. La asociación víctimas del terrorismo, ligada al partido popular español, tiene intenciones de denunciarnos. Junto a un sindicato de la guardia civil, querrían no hacernos tocar de ahora en adelante, en ninguna parte de la península ibérica. Nos acusan de invocar al ETA y de haber tocado por años apoyando a varias organizaciones vascas que luchan por su independencia. Nos quieren denunciar precisamente por el texto de “Yup La La”, presente en nuestro disco del 2003 “Así es mi vida”.

Este texto es un cover de 1974 del poeta vasco Etxamendi.

Cantada en el idioma euskera habla acerca del atentado a Carrero Blanco, el mismo del film “Operación Ogro” de Grillo Pontecorvo. Un atentado llevado a cabo cuando Franco se encontraba todavía en el poder.

La AVT ha denunciado ya también al grupo vasco “Sociedad Alcohólica” por un texto. Después, ha hecho una “lista negra” de grupos y bandas que según ellos, no deben de tocar porque apoyan al ETA. En la lista se encuentran Sociedad Alcohólica, Fermín Muguruza, Berri Txarrak y ahora también nosotros. Prometen acciones judiciales, boicot en próximos conciertos, etc., etc. La realidad es que hemos tocado en Ferrol el sábado pasado. Ferrol es la ciudad que ha dado nacimiento al dictador Franco. Después de años de administración de partidos de derecha, desde hace un mes y medio se encuentra administrando una junta de centro- izquierda.

Esta junta ha sido quien nos ha llamado a tocar y después de innumerables presiones al ayuntamiento, en la radio y la televisión, hemos podido hacerlo. El concierto se llevó a cabo en una agradable noche, con mucha gente y todo transcurrió de manera excelente. Creo, la realidad es que, tratar de cerrarnos la boca, tratar de aplicar la censura, no fuè una buena idea...Si tienen tiempo y quieren saber más, tecleen en Google “Banda Bassotti Ferrol” y saldrán los comunicados de la AVT y de la prensa italiana, siempre los primeros en “disparar” cosas absurdas e increíbles. Noticias falsas que no tienen fin. Dónde habrán aprendido a hacer su trabajo?.

Perseguidor cruel,
agora o castigado foi el!
¡Yup!, la-la
Os anxos rezan:
"Ai, fódete!"
Perseguidor cruel,
agora o castigado foi el!
¡Yup!, la-la
Os anxos rezan:
"Ai, fódete!"
Ite, ite misa est.

In nomine Patri et Filii...
Subiu ao alto e despois caeu!
Enviara moitos ao ceo,
por iso estabamos en débeda con Carrero!
In nomine Patri et Filii...
Subiu ao alto e despois caeu!
Enviara moitos ao ceo,
por iso estabamos en débeda con Carrero!

Perseguidor cruel,
agora o castigado foi el!
¡Yup!, la-la
Os anxos rezan:
"Ai, fódete!"
Perseguidor cruel,
agora o castigado foi el!
¡Yup!, la-la
Os anxos rezan:
"Ai, fódete!"
Ite, ite misa est.

Máis vale que Madrid e o mundo
o aprendan dunha vez,
non se pode oprimir aos vascos
eternamente.
Máis vale que Madrid e o mundo
o aprendan dunha vez,
non se pode oprimir aos vascos
eternamente.

Perseguidor cruel,
agora o castigado foi el!
¡Yup!, la-la
Os anxos rezan:
"Ai, fódete!"
Perseguidor cruel,
agora o castigado foi el!
¡Yup!, la-la
Os anxos rezan:
"Ai, fódete!"
Ite, ite misa est.

Vitoreámoste e
ti es o brazo do pobo!
Grande é a túa forza,
o pobo está protexido!
Vitoreámoste e
ti es o brazo do pobo!
Grande é a túa forza,
o pobo está protexido!

Perseguidor cruel,
agora o castigado foi el!
¡Yup!, la-la
Os anxos rezan:
"Ai, fódete!"
Perseguidor cruel,
agora o castigado foi el!
¡Yup!, la-la
Os anxos rezan:
"Ai, fódete!"
Ite, ite misa est.
Deo gratias

Xa podedes descargarvos os textos escritos en verán do 2007.

Só teredes que clicar NESTE ENLACE. Unha vez alí escribir as tres letras que aparecen ao carón do texto DOWNLOAD. Chegaredes a unha páxina na que, tras uns segundos, aparecerá unha opción FREE DOWNLOAD. Clicando nela xa podedes descarregar o tema.

Agardo que vos guste e que non vos guste.

Se tendes algún problema, disídemo, e se queredes, mándovolo vía mail ou infórmovos de cómo baixalo.

Veña!

Xa me diredes qué tal.

Amo as primeiras flores
que aparecen en primavera,
cando os ceos se volven azuis.

Acostarme en verán
cando as estrelas están a punto de se apagaren,
cando a luz comeza a intuírse ao lonxe.

Os domindos chuviosos de outono,
mirar as follas caer dende a fiestra da miña habitación.
Gústame a tranquilidade que a neve trae consigo,
como se se detivese o tempo.

E ti... sempre te penso,
no caer das follas,
nas flores, en todas.
No apagarse das estrelas,
en cada pinga de chuvia, en todas.

Pasar as horas mirando cara arriba,
intentando entender a forma das nubes,
todas teñen un significado se se busca.

Pasaría horas tumbado en calquera parte,
cos ollos pechados,
mentres o vento cante.

E ti... sempre te penso,
no caer das follas,
nas flores, en todas.
No apagarse das estrelas,
en cada pinga de chuvia, en todas.
Nas brancas folerpas,
na nube máis difícil,
nas flores, en todas,
no apagarse das estrelas,
en todas.

Si, xa empeso a estar nese punto no que o ajobio fai de min aljo totalmente insoportable (máis que de costume). E o serto é que desta si que teño motivo, pois voume enfrontar ao que debería ser o derradeiro exame do meu paso por Hispánicas.

Lite 7, que se corresponde con literatura do Barroco.

Góngora, Quevedo, Gracián, Alemán... E Tasso, Virgilio, Juan de Borja...

Pero xa hai anos que non estudo como adoitaba, xa se perdeu aquel ritmo e aquilo de poñerse e memorisar de ramplón o que che caía nas mans.

Serebros destruídos.

En fin, ajardo que os que esteades tamén de exames durante estas datas o esteades levando ben e que vos vaia ben. Son así de boa persoa.

E mentres, pasan estes días por entre unha podredume interior tremendamente fértil.

Mítico ajobio.

Pero, é normal se só pensades de ónde veño...

Yo vengo del hoyoyoyo...

Nesesitámosvos!

A ver, isto non é en plan concurso, é disir, non teño a resposta e vos prejunto en plan freaky.

Aljén me podería disir de quen é esta cansión? E, xa de paso, como se titula?

A cansión está bastante chula, pero descoñésese a súa prosedensia, autor e título.

Jrasias por adiantado por colaborar con tan estraña causa.

En plan serebro destruído...

Pero ben.

Nuestras vidas se consumen,
el cerebro se destruye...

Hahahaha... Agh... Agh... Haha... Ag... Aggg...

Ha... Hein...

Deberíamos haber traido unas jodidas recortadas.

...

A ver qué sae. Non me agardo nada bo.

Supoño que sairá o resultado de estudar lite do barroco ao ritmo de Soulfly, Sepultura!, Coal Chamber ou Children. É disir, un despropósito mental.

E tamén comesa o curso da Servantes.

Mellor Servantes que despois.

E todo isto mentres me prejunto cómo sería a vida se volvesemos a naser.

No me cuente usted milongas.

Xa está feito o exame.

Tras unha hora e vinte minutos (minuto arriba, minuto abaixo) de inconsistensias literarias de todo tipo, entrejei o que ajardo sexa o meu último exame en Hispánicas.

Conversa real ao final do exame:

Profesora en cuestión: Bueno, ¿qué tal te salió?

Samo con mirada perdida: Estou ao borde da embolia.

Así son as cousas, meus e miñas.

E con ese exame, que escollín?

Escollín quedar?

Escollín marchar?

And when the rain comes down
Would you choose to walk or stay?
Would you choose to walk?
Would you choose to stay?
Would you walk walk walk walk walk away?

Como se resume o noso paso polo curso da Servantes?

Ion: Este curso sólo sirve para conocer gentuza.

Pois aljo así, pero ben, tranquis.

A comida da nosa facultade mellorou moitísimo, por serto. Por iso non entendo que non comésemos hoxe alí, pero ben, tranquis.

Collín libro de Bukowski. Un saúdo a Barfly!

E ás veses mola cando colles un libro e les na estasión de buses. Poemas sobre metades de peixes.

Hoxe atopeime a min mesmo falando en catalá. Pero ben, tranquis.

Andiven sejido cantando a Fermín, pero ben, tranquis.

E, ao final do día, un lémbrase do Castelo Rock cando escoitaba sertas cousas pero non reflexionaba no que se disía, porque tiña a camiseta rota de intentar sacala para axitala no aire.

Gora Fermín!

E o resto, terá que dar ijual por decreto!

Hai que sorrir! Hostia! E suar como nos pogos de ska!

O resto non merese a pena.

Back in the day yo as we learned
A man was not considered to be
Considered to be fully grown
Has he not gona beyond the hills
Has he not crossed the 7 seas
Yeah, 7 seas at least!

Now all them jokers kept around
Just like the scarecrows in hometown
Yeah, scarecrows in hometown
From screen to screen they're travelin'
But I'm a wonderlust king

I stay on the run
Let me out
Let me be gone
In the world's beat up road sign
I saw new history of time...
New history of time!!!

As palabras son sebolas.

E non porque fajan chorar. Iso sería unha parvada.

Néjome a crer que palabras como "poncho", "caramuxa" ou "cajallón" fixeron chorar nalgún momento a alguén.

Pero disque as palabras son sebolas.

Os toques non se dan sempre no momento xusto. Pero os toques non son sebolas.

As cansións ás veses non son de ninguén. E é moi bonito. Pero non son sebolas, aínda que aljunhas repítense.

Os parruliños, pola contra, poderían ser como sebolas. Os parrulos emiten un son tan familiar que poderían chejar a ser sebolas, como as palabras.

O anonimato ás veses é tan estúpido... Polo que supoño que o anonimato non é unha sebola.

Non teño un proseso aberto cara ningunha L2. Non teño case nada aberto. Só a fiestra, e porque hai calor.

Eu no fago frío, por certo.

Tampouco son unha sebola.

Aínda que ás veses cheire como tal.

As sebolas, por riba de todo, non son legumes.

Un muradán desterrado síntese ferido na súa miúda honra de muradán desterrado cando mira ao seu teléfono móbil (inalámbrico, para máis sinais), e comproba que a última sms que ten en SMS Recebidas di unicamente:

Quei me queres

Un muradán desterrado que bebe Burger Meester Special mentres fai entradas no seu blog (que debería ter deixado de existir unha vez que os porcos reclamaron para si a república da calamidade) estremécese emocionado e confuso cando comproba que a última cousa que ten escrito na súa lista de SMS Enviadas di:

Rainin' in paradize

Os muradáns desterrados comprenden o xeito no que chove.

A chuvia é auga en movemento.

On his feet now
Into your eye
Wanna be on the street now
You wanna live or do you wanna die

Yeah
Got a satellite crash comin down on the top of your head
Yeah
Got a wild man on the move
Get down
Yeah
What a sonic speed gonna revv it up into the red
Yeah
Coz he's got the groove

Clint: He bebido más cerveza, he meado más sangre, he echado más polvos y he chafado más huevos que todos vosotros juntos, capullos.

Amijo Clint, váiseche a pelota, en plan mal.

E agora que?

Último día de curso, agardar a nota de Lite 7, tomar os pinchos, saír?, baixar a Muros, pasar unha semana estraña por alá mentres todos están en Amsterdam...

Clint, eu que sei, ando un pouco sobrepasado, en serio fai falta tanta dissiplina?

En serio, Clint, fas tanta falta?

Clint: Os voy a hacer falta hasta para haceros una paja.

penso en cada unha de
elas
vivindo nalgunha outra parte
sentadas nalgunha outra parte
de pé nalgunha outra parte
ou tal vez dando de comer a un
meniño
ou
lendo un
xornal ou berrándolle
ao seu
novo maromo...

pero por sorte
o meu pasado feminino
(ao meu xeito de ver)
concluíu
pacificamente.

senembargo, a maioría da xente semella estar
convencida de que unha
nova relación sen dúbida
funcionará.

que a anterior
non foi máis que o
erro de
escoller unha mala
parella.

nada máis que
mal gusto
mala sorte
unha xogada do destino.

e despois hai quenes
cren que as vellas
relacións pódense
retomar e
renovar.

pero, por favor,
se es de esa opinión

non chames
non escribas
non veñas

e mentres tanto,
non
te sintas ferida, porque este
poema durará moito
máis do que duramos
nós.

meréceo:
a súa forza
reside en que
non
busca
compaña en
absoluto.

Por Muros adiante, que non adiantado, os días pasan entre subidas a Montelouro, amagos de ebriedade involuntaria, procesos vitais completados insatisfactoriamente e mi vida, charquito de agua turbia...

It's my life!

Estes días estou por Muros e estou ben. Pero gustaría de estar en Oleiros. É disir, de estar no meu puto cuarto, enclaustrado e pejadísimo ao teclado sen parar de rajas e de poner toda la carne en el asador.

Si. Xa son Lisensiado. Xa aprobei a última asinatura que me quedaba. Agora só resta darlle valor a todo iso.

Si. Xa morreu todo o que quedaba en todas as esquinas.

Nota mental: Non fiarse da xente que che falla sempre. Di mentiras.

Nota mental 2: Non fiarse da xente que minte. De esas persoas que che veñen con contos e historias que che foden a vida e que, despois, ves que non significaban un carallo.

Nota mental 3: A xente é o peor.

Nota mental 4: Non permitir que iso inflúa no teu modo de vivir. Choio fodido.

Ir so á praia é un premio. Ir con Bukowski e que pase Minguita e che jrite como están eles de camiño a Amsterdam está ben.

Teo, recupérate, tío! Es un dos grandes!

Na Aulanet non podo poñer imaxes porque ten un sistema operativo preconstitusional.

A imaxe sería un manchouco nejro ensima dunha foto da virxe. Das poucas que quedan.

Vou buscar aljunha cansión que solte aljo de lastre.

Homeee... Clarooo...

Veña, jrasias a todos e todas aqueles que me axudaron durante todo este tempo.

Ás que lles importo unha merda e din que non é así, nada.

Non máis contos. Non máis mentiras. Non máis corasóns que non pesan. Nada máis.

"de algún xeito extraño, faltas. no sé dd encajarías pero igual faltas.

cuacuacuaucuaa"

Non sei.

Supongo que é mácil.

Soa unha cansión que non di nada e ti tampouco dis nada.

E esta ves si que vai por ti, non como cando dis que che odio e non é verdade.

Estúpida.

En plan a 10 sejundos de afojar, pero sobrevivindo e ben.

En plan continuare a credere.

En plan pouco a pouco e rápido.

Xa está dispoñible a nova maqueta de Franc3s, ao preso de 5 euros. Pouco máis do que vos vale un cubata, panda de alcólicos!

Poderedes consejila (acadala) nos seus consertos ou mandándolles un correo eléctrico (de 220) a: franc3ss@hotmail.com

Así mesmo, tamén podedes descarjar os temas totalmente de balde no seu maiespeis.

Veña, langráns!

Aúpa Franc3s!

Resume dunha semana la mar de estraña, a jolpe de atentado.

O venres pasado saímoslle en Coruña nunha mescolansa total entre xente de Muros, xente balonsesto e xente de filoloxía (hispánica). Durmín toda a noite so no ladiño dereito dunha cama de matrimonio temendo a chejada da bestia.

Estaba tan preocupado que non che chamei.

Sábado saímos en Muros e estabamos practicamente todos. Acabamos pola Dorna adiante.

-Mira que andar rompendo as farolas... Había de ir eu a túa casa e meterlle unha hostia á túa nai.

-Por min dálle que é unha filla de puta.

Despois choiei no do súper de luns a venres. O edifisio Montelouro está en Muros e as vellas tolean. Hai unha notable diferensia entre Urbanisasión Montelouro e Edifisio Montelouro.

Término clave: joint.

Teo tivo un acsidente da hostia no Cruseiro. Pero venres xa andaba pola prasa. E o sábado por Louro adiante.

Eles pìraron para Amsterdam, Paula con retraso. E fixo que o pasaron xenial.

Fun so á praia un par de días e foi curioso.

Subimos Montelouro.

-Ai! Noi me avisas de que teño unha pedra á altura da cabesa?

-Alba, non chocaches cunha pedra. Chocaches co Monte.

Outro día fun con Alba ("Joint") e berramos a jodelo, por cousas como condenar os atentados, a educasión e as pelis de disney.

Sábado fixemos un dos botellóns máis raros que fixen na miña vida. Un botellón cheo de axentes forestais, calimocho en botellas de birra, prejuntasas de índole sexual e sketch-risotada de Miguel.

E ao final volvemos para muros no coche de Miriam.

Unha semana curiosa.

Unha semana da que saio deprimido, animado e sejuro.

Semana intensa.

Incrible todo.

E xa sabedes...

Yonki preziosiii...

Saúde, pas e ska!

Aínda que cheje con retraso creo que era o meu deber felisitar a esta rapasa polo seu cumpreanos, que foi a semana pasada.

Évos María, pequena por fóra e jrande por dentro (menudo topicaso). Pero si, évos unha rapasa de putísima, boa xente e, sexamos francos, está como unha puta caldereta!

Oré oré oré
Oré oré oré orá
Oré oré oré
Cada día te quiero más
Ooooo... MaríaaAAA...
es un sentimientoooo...
No puedo parar!

Gora María!

cando vas no oleiros-sada
e pasas preto
dunha rotonda
hai un cartaz
de sinalización
que marca a dirección para
cecebre

e alguén engadiu
un novo

bre

e pon

cecebrebre

paréceme unha grandeza

sempre que por alí
paso

penso que o debería meter nalgunha
poesía

pero finalmente escribín isto
para celebrar
que o lembrei

e

por certo

a vosa vida
ten máis de min
que de vós mesmos

Umha pedrada sonora
A guerrilha urbana
Na barricada nasce umha zona libertada
Guerrilha urbana na zona libertada

Moita xente pensa que existe unha cansión que é a cansión de amor perfecta.

E dinche, pois para min esta é unha pedaso cansión de amor ou, ao mellor, estoutra...

A xente fala moito de cansións e, sobre todo, fala demasiado de amor.

Hai momentos nos que o destroso vital, emosional e físico fan dunha cansión un puto crusifixo.

O cal ten que ver con estar feito un cristo.

E o de estar feito un cristo ten que ver co de contemplar deusas e deixarse posuír polo momento.

A mellor cansión de amor é "Marcia Ska". Ou, polo menos, a que deixa a un home feito un cristo, dubidando do seu ateísmo conxénito e coa mirada perdida (ademáis de golpeada).

Poñédea unhas oitenta veses seguidas e ao mellor chegades a clavar unha man no crusifixo.

Cantas veses pensachedes que estabades no lugar a estar?

A vida tiña que ser todo o que rodea esta cansión.

Viva a Deusa
que nunca morre
e que se morre
resucita

Hoxe comesei a autoescola.

Paréseme imposible que a xente sexa tan incapás ás veses. De 40 prejuntas que nos puideron faser, a peña fallou 34.

E non eran jrandes prejuntas das que a peña non tiña puta idea, senon que eran movidas que acababa de disir a tipa. Para explicalo, vou poñer un exemplo de como sería un dos meus colegas nunha situasión similar:

Profenauta: A mi hermana le gustan las manzanas. A mi hermano le gustan las naranjas. ¿A quién le gustan más las naranjas?

Alumno/a: A tu hermana.

En fin.

E nada. Mañá BETAGARRISO o lombo.

Xa vos informarei mañá de cómo foi o tema, de canto doeu e todo iso.

E nada. A ver cómo evolusiona a ferida de aquí en unha semana...

-Que ferida? A do lombo?

-Non tendes nin idea. Feridas de outro tipo... Feridas mellores.

Ñeñeñeñe...

Soprarei e soprarei... E gruñirás...

Pasádeo ben, alá onde esteades.

Saúde, pas e ska!

Aúpa Betagarri!

Esta évos Joint. Tremendo personaje.

Este amajo de ser humano lévame ajuantando xa dende hai un tempo, pero, a semana pasada, ajuantou e coidou de min de modo intensivo.

Quinse millóns de broncas e de conversas que non ían a ninjún lado.

Pero é do melloriño!

Nesta foto paresemos dous pedaso de ionkis da vella escola. Mola.

Veña, rapasola! Cóidate!

Vémonos!

Gora Alba! Forsa Joint!

porque se fose
o demo

o inferno

os teus peitos

Se non rematou o día
a loita podería volver a espertar.
Ninguén nos está agardando
en ningunha meta.

Se non se ideou o camiño,
se non sabemos cál é,
comecemos a andar
ofrecendo as nosas forzas.

Non temos chegado a ningures
e non saímos de ningunha parte
e non chegaremos a ningures
se non se fai o camiño.

Primeiro un paso, despois o seguinte.
Unha vitoria e logo unha máis.
Se se pode escoller o futuro
loitemos por o noso.

Todos somos o camiño de este pobo.
A loita é a dona da paz.
Todos estamos no camiño da loita.
A paz é o obxectivo da loita.
Se a intención de alguén
é non falar nin escoitar,
que sexa a nosa o latexo de este pobo.

Ten que haber de todo...

Tutti fruti, tutti fruti...

Creo que poucas veses puxen aljo sobre esta pedaso de crack e creo que hai que faserlle xustisa.

Esta rapasa é a miña irmá e un dos maiores personaxes do século. A persoa que máis quero no mundo enteiro, por ensima de calquera outra e de larjo.

Mira que me parto con ela, porque está como unha puta chota.

Millóns de coñas que temos os dous.

Joder, Ánxela, o puto ZEUS. Tengo cara de puertorriqueño?

Si meas, te lo pierdes, que diría o jran mestre.

Jrande Ánxela!

Rendídelle pleitesía, porcos!

Axeonlládevos ante ela, lerchas!

Liiila...

Hahaha...

Me pongo el sombrero de Madrid 2012... Ñiejejejeje...

En plan ben!

Forsa Ánxela!

No sabía que una mierda podía ser tan alta.

Eu que sei...

Parto en breve. Seica saímos en Coruña. E despois para Muros. Non confundir con Mursia. En Muros hai marsianos, non mursianos.

Hai que deixar de repartirse os consertos e todo iso.

Eu que sei...

Malamente.

Aínda que non é para tanto que che atravesen a pel con cantidá de agullas.

Para a semana empesa unha nova época.

Pero antes, un lapsus.

Tú chuparías hasta una pelota de golf metida en una manguera.

En fin... Pasádeo ben... E tende coidado de non atoparvos con PANCHO.

En plan empapado e con cantidá de pensamento marxista.

En plan no muíño e non nun conserto.

En plan desconserto.

En plan soprido na cara imprenssindible para sobrevivir.

Bandabassottiéame enteiro de arriba até o fondo.

...

Todo un fin de semana pensando "FAJÁMOLOOO...!!!".

E nada. Pelexar coa insensatés do ambiente para recrear grandes SENSASIÓNS, para que aparesas entre tanta merda que non presta.

Dedicarse na distansia a recurtar CONSERTOS é entendido como un acto de belesa tremendo.

Coller pragmática este ano.

O BATERA de SA é un dos mellores músicos do estado... Lembro comendo pipas sentando nun recuncho, empapado.

Teño un puto refuxio.

Teño un puto sitio no que nin deus me pode tocar, nin molestar.

Un puto sulo apasible e entrañable. Tenro, incluso.

Un soprido na cara.

Mañá empeso unha nova carreira.

Que viva Banda Bassotti e Bukowski.

Zuzenena por enriba de todo.