Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Mais espertei aquí e nesas ando.

E soa un directo na Sala Apolo, xa a estas horas. Así se esperta un candidato ao incriblemente merdento.

No mesenger está a xente que case sempre está no mesenger e que, asimesmo, son a xente que case nunca está no mesenger.

Onte quedei no sitio. Cheguei tan canso que quedei no sitio. Cheguei. Cama. Durmir. Soñei que lle daba a malleira da súa vida a Agus. Unha especie de Raw onírico, sen fallo.

Despois soñei máis cousas, que riman perfectamente coas últimas cousas que pensei antes de quedar durmido. Pero agora soa un directo na Sala Apolo.

Desexádenos sorte.

Un dos puntos máis importantes contra a globalización é a defensa dos nosos nocellos e dos nosos cóbados. Ninguén poderá intercambialos nunca. Non o permitades, fillos da auga mineral destes tempos.

A pesares das agresións fascistas, a pesares das difamacións, a pesares das molladuras duras.

Non sei se baixar esta fin de semana á vila.

Supoño que é falta de comunicación.

O de sempre.

In-komunikazioa.

A música, como feito, está bastante ben, pero non me dades mágoa coas vosas historias tristes.