un coiro tenue
un coiro que envolve
a felicidade non é máis
sempre xamáis
unha ringleira de anciáns
que agochan tras de si unha paisaxe
na que describes a felicidade en diminutos círculos
coma se fose o que vexo
anajado
anajado
pensando só no anajado que se está
felicidade
como un lobo esganado polo gando ceibe
saltando sen pálpebras
espido
Este Blog ha sido creado con Blogia.
Ver derechos de autor
.
Estadísticas.
Admin.
[Blogia colabora con 1001 relatos.]
