Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Feito o exame, perdida a ilusión, os problemas continúan, pero non.

Hoxe non hai problemas. A choiva redunda na felicidade e empaparse e morrer de frío tamén din que hai que ser feliz.

Feito o exame o frío vén despois e a choiva tamén e tamén a boa música que non hai no silencio das pozas sobre as que salto e case me caio uuuiiii... Case cae! Chove a deus e teño frío e todo ben.

Porto. A ver se me dan Porto. Quero Porto. Pero non mo darán. Daranllo a calquera antes que a min. A calquera. Pero quero Porto.

Italia. Quero Italia, pero son pobre. Son pobre como todos os pobres que me paran pola rúa e que comen se eu lles dou algo. Pobre como as beirarrúas das cancións cutres do mítico rock español que ao fin e ao cabo só fala de lúas de estrelas de flores de bicos de beijos de beijos só de beijos e con beijos non se debería facer moitas cancións porque os beijos xa teñen todo feito incluso se me mordes porque me mordes e sempre o beizo de abaixo.

Beizo. Beijo. Beizo. Beijo. Todo vén do mesmo. Vén da terra nai. Terra terremota. Terra morta. Terra que dá vida e que dá felicidade e que fai que chova tantísimo e que sexamos tan felices cando caemos a rolos pola Ronda de Outeiro e que alto está todo e que alto ando cando penso en que se pode ser feliz querendo ser feliz.

Mañá a Muros. Muros e entroido e casa de Fe. O noso sambódromo.

Sambódromo.

Mañá música irish drunk songs.

Welcome to paradize.

Today it's raining...

Hoxe chove e suspenderei o exame e non demostrei todo o que me gusta a asignatura e comín SALMÓN e collín mil libros de Panero outro de Benedetti e un que se titula Tortillas para os obreiros e paréceme xenial todo.

Igual non me dan Porto.

Pero que máis dá?

Se un pode empaparse e ter todo o frío do mundo e saber o sitio que ocupa.

Welcome to paradize.