Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

... E pola noite, saio eu.

Semana curiosa esta que pasou, irmáns e irmás da desesperasión diante dun roedor tinguido de cor-de-rosa.

Rematamos o CAP (ou iso cremos). Memoria entregada. Sermóns parafassistas aguantados. Conferensias escoitadas. Patatín-patatán.

O luns teño que ir falar cos da nova bolsa para que me digan a mítica: Pero ti que fas aquí?

Agardo poder ter pronto o novo poemario nalgún sitio para que o poidades descarregar de xeito gratuíto. De balde. Mauro Silva. Obrigado a Ales pola dedicasión á hora de faserlle unha portada.

A miña casa é o ska.

A miña casa é o tren A Coruña-Compostela.

A miña casa é un piso que non coñeso.

A miña casa é Mala Vida.

Gitana mía!

Cada día se lo traga mi corasón!

Festival do Queixo. Se refiere a todos los fabricantes de productos lácteos (Minuto 1:55).

Compostela. Igual Avante? Algo. Algo seguro.

Narizotas!

Mestizaxe non come punk. Mestizaxe non impide nada de nada de nada. Mestizaxe... Negro, branco, europeo, filipino, chinés, dinamarqués, brasileiro, mexicano, amarelo, cor-de-rosa, muradán, coruño, até que rebente o mundo...

Vou chamar un par de negros empapados en crack...

Menudo crack.

E menuda crack estás feita a estas alturas.

Pero crack sempre.

Partisipade no concurso!!! Xa chegaron os primeiros títulos! Non vos quededes sen enviar os vosos!

Hoxe, e digo hoxe, hoxe máis e mellor!