Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Soñei que Montelouro era voado polos aires ante os meus ollos. En serio. E para quen non saiba o que pode supoñer iso... Pois é un pesadelo. Ver Montelouro estourando e víndose abaixo.

Despois botábanme dunha das supostas catedrais máis bonitas de non sei qué época. Estaba en Roma e falaba en galego co segurata que me botaba. Todo o mundo quedaba e eu íame porque me rin seguido de todo. Dunha virxe que se paseaba polo templo mediante un mecanismo de cordas e así.

Despois estaba nun bar no que os meus amigos se pelexaban entre si. Teo estaba encolerisado. E non lembro quen lle pegaba. E habia un caos no pubeto. Hostias por aquí e por alá e eu poñendo paz... Eran os meus amigos, copón!

Máis tarde estaba novamente na vila. E non era quen de convencer a ninguén de ir á praia. Imos a tal hora, non eu non vou, eu vou máis tarde... E non había moita calor realmente.

O conto é que estaba na praza do Cristo (agora reflexiono sobre ese nome) e aparecías por un momento para me dicir algo.

Creo que era algo como... Ahora me voy, después nos vemos.

Ou dese estilo.

Marchabas e os meus amigos percibían todo o que levabamos nas cuncas dos ollos.

Eu quedaba con esa cara de felisidade que non se atura.

Despois non daba chegado á praia e espertei.

Eran as 7:50 e espertei.

Despois de tanto pesadelo, erguinme e estou feliz.

Ando feliz.

Tanto pesadelo e quedei con ese anaco no que te vin.

Ando feliz.

Vou coller o bus que o hei de perder.

Zuzenena sempre.