Así que os sonetos amorosos, o partido do BARCELONA e todos os fu*/ing castelanismos que teño entre cella e cella dan igual.
Confío en que o meu ritmo non se vexa modificado.
Ía ler, estudar, facer cousas, pero hoxe non fago nada.
Mañá será outro día.
Outro día igual.
E non vou ir a concertos. Saír. Viaxar. Rir. Beber. Perder o sentido. Caer. Rir. Beber. Ir a concertos. Viaxar. Mercar unhas chinelas. Dar concertos. Confiar en que o meu ritmo non mude.
E non vou escribir-porque ao final nunca escribo. Nin leo.
Nin saxitario.
Nin tendo.
Mañá será igual que onte que hoxe e que sempre a corrente pode non vaias onde non acañas que a corrente chama ao Xallas.
Ter a sensación de ser alguén?
Non.
Sempre hai algún fodido tolo e eu non son distinto.
Ledes o asunto e son un máis. Finalmente, non deixamos pegada.
.