Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Esta tarde atragantóuseme e nos blogues a xente pon aquilo que lle pasa e os demáis non o len porque non ten importanza.

Non podo facer nada ao respecto.

Xa o dixo Reixa:

somos positivos
somos negativos
e os créditos dos bancos
están prohibitivos

somos moito ying
somos moito yang
se nos morre o can
mercamos outro can

A rei morto, festa até as oito! Lástima de bois!

Sara estará para entrar - ou dentro xa da Sala A! para ver a Yosi explicando por qué se fundou o proxecto HOME. Non fun porque os cartaces dunha rotonda eran tan sumamente pouco claras que me trabuquei de dirección e me dixeron párate a un lado e palmei o exame e claro renovar todo custa cartos e abur Suaves e sabe Maradona cántas cousas máis.

E quedei na casa lendo movidas superfascistas que estou na obriga de ler porque o diñeiro manda e se quero diñeiro teño que ver qué di a xente máis fascista que pasou por esta banda do Atlántico Norte. Pero continúo no mesmo berce.

Soará Dulce Castigo. E non estarei chorando como no Viña.

E, se o penso, pois tamén faltarei a outros momentos a moitos máis momentos pero sempre faltei a moitos momentos momentos.

Báixome ska brasileiro. Ska luso. E só teño ska. Iluso.

E estou escoitando Hora Zulú sen xeito e que baixe un raio e me parta pola metade se digo que non te quero.

E algo dirá Yosi.

Estiven lendo algo pola tarde tamén e non son quen de escribir nada a estas alturas da semana. Un tis un tis un tis...

As entradas longas deixan moito que desexar dende hai moito tempo.

Ou igual sempre foi así.

Samu, e logo, que pasou co do dedo no cu co que paseaches hoxe por Compostela? Boh, nada, tolerías.

É certo que isto é como se na SuperBowl xogasen o Xove Lago e o Frigoríficos do Morrazo? Si. Bastante nesa liña, si.

Sabes que coñezo un rapaz así coma ti? Filólogo?

Non. Papahostias. Xa. Entendo.

...

...

...

...

...

Marla Singer, se eu tivesse um tumor, é assim que eu iria chamá-lo.

-quei che quero-