Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Volvendo a unha tradisión inisiada hai xa un tempo, recollemos novamente neste tubérculo informatizoide do universo contemporáneo algunhas das peores creasións sicolóxicas que os meus ouvidos teñen persibido nas últimas datas.

Agardo que esta achega sirva a todos para fasernos reflexionar sobre nós mesmos e sobre as beirarrúas lilas que o mundo se empeña en esquecer unha vez chegado abril.

Aí vos van:

-¿Sabes la pastilla esa para el dolor? La tomas y te mueres. (Sandra e os analxésicos, capítulo primeiro)

-¿Y por qué tiene el pene igual que el resto de los testículos? (Sexoloxía do polbo. Curiosísimo)

-Ummm... Me encantan los hombres que hacen gestos para pedir de beber. (Menuda pedirdebeberófila)

-Estou borrachísimo e jústame. (Carlos de Razzia sapateado no sofá todo encachoado)

-A mellor ilusión de autobús e ir ata Ventín. (Alba, que pouco lle pides á vida)

-¿En qué grupo cantaba Martirio "Libertad sin ira"?
-Martirio y las incondicionales. (Fe aventurándose)

-Es un juglar del pitillo. (Machadas filolóxicas na noite)

-Tía, tía, que lle fas ao chocolate?
-Métoo na cona pola noite. (Consérvese en sitio húmido e quente, polo visto)

-A mí sólo me ponen las pollas en la boca de una tía. (Biba biba)

-Estoy harta de los folios. (Sandra e o sector da papelaría, capítulo segundo)

-Leveino á fuente vital, primaria, primitiva: Batman e a kriptonita. (Fóiseme)

-No encuentro mis dudas. (Sara perdida en si mesma)

-Xa podes estar na miña cama en bólas pero como me andes no portátil, mátoche, cago en la puta. (Lutxi e as prioridades)

-¿Qué haríamos sin ETA? Nadie. (Alba fai a pregunta, Alba resposta. Inexplicábel)

-Si, vamos de viñas e birros. (Si, vaiamos)

-La curiosidad mató al pez. No. Al pájaro. A quen matou la curiosidad?
-Al gato.
-Que al gato? Al pez! (As miñas pelexas co refraneiro)

-No libro que estou lendo hai de todo: monxas, lesbianas, monxas lesbianas... (É dicir, hai de todo)

-Como é? La curiosidad mató al qué?
-Mató a Kennedy (Meu pai de crack. Normal que o meu coñecemento do refraneiro sexa o que é)

-Joder, é que estou morrendo de calor e estaste quedando con toda a manta. (Egoísmo contra toda lóxica)

-En Muros hai unha rúa que é das máis estreitas... Non sei se do mundo... Ou de Jalisia. (Rúa estreitísima en hipérbole incrible)

-Vén coa nai de aquela, que é autobús-man. (Grandiosidades transportís)

-Pues puede ser, que a Banda Bassotti no los dejan conjunciar. (Non os deixan conjunciar?... Que cabróns)

-El tío es pilorísimo. (E tamén esofaguísimo)

-... E xa me olín o pescado. (A miña eterna loita co refraneiro)

-Pensei que te ías sentar aí e dixen "ya mato el gato". (Si, non sei qué hostias me pasa. Regaládeme unha colección de refráns!)

-Funcionas como los personajes arquetipo en el siglo de oro. (Eu tamén che quero)

-¿Cuándo me vino la regla?
-A semana que vén. (Regreso menstrual al futuro)

-Como é a túa masculinidá?
-Abrindo as pernas moito. (Agus, O macho alfa)

-Eu dixenlle a Pau: "menos mal que vivimos nesta época e non na época dos apocaliptos"... O apocalipto que janou a peli. (E claro, Pau flipou)

-Acojoneime. Estiven a punto de disirlle a meus pais: "¡me he corrido!" (AS primeiras pallas: un shock brutal)

-Morreu Calvo Sotelo, mamá.
-Bueno, pero limpa as estanterías. (A miña nai e o sentido de Estado)

-Ten que haber de todo neste mundo. Que faríamos sen avojados? Nada. Ou de todo. (Alba novamente conversando ela soa e cuestionando o seu futuro como avojada)

-Ya, yo peligré por mi vida. (Y por la de todos mis compañeros, non?)